Ο ερευνητής παραφυσικών φαινομένων Dylan Dog αποτελεί έναν εμβληματικό χαρακτήρα των ιταλικών κόμικς που δημιουργήθηκε από τον Tiziano Sclavi το 1986. Στη συντριπτική πλειονότητα των ιστοριών ο Dylan (φόρος τιμής στον ποιητή Dylan Thomas) εξιχνιάζει υποθέσεις που σχετίζονται με σκοτεινές δυνάμεις, μαύρη μαγεία, ζόμπι, φαντάσματα, τέρατα κ.λπ.
Εχει όμως κι έναν ξεχωριστό βοηθό, συνεργάτη και μπάτλερ: τον Γκράουτσο. Κατ’ εικόνα και ομοίωση του Γκράουτσο Μαρξ, του διασημότερου από την ανεπανάληπτη ομάδα των Αδελφών Μαρξ, και με το ίδιο μικρό όνομα με αυτόν, ο μυστακοφόρος χαρακτήρας με τα στρογγυλά γυαλιά και την ατημέλητη κόμμωση θα έπρεπε να φαντάζει στις μαύρες ιστορίες του Dylan Dog ως απολύτως αταίριαστος. Εγινε όμως ιδιαιτέρως δημοφιλής, μέχρι που απέκτησε και το δικό του spin-off όπου αυτός λύνει τα μυστήρια χωρίς να έχει ανάγκη τον Dylan Dog.
Γιατί όμως ο Sclavi επέλεξε δίπλα σε έναν γενναίο, όμορφο και ευφυή ιδιωτικό ντετέκτιβ να τοποθετήσει μια σουρεαλιστική καρικατούρα; Μα, γιατί επιδίωκε να υπονομεύσει το ίδιο του το δημιούργημα, να σαρκάσει το προϊόν του και να αυτοσαρκαστεί, να κλείσει το μάτι πονηρά στους αναγνώστες υπενθυμίζοντάς τους ότι αυτά που διαβάζουν είναι φανταστικές ιστορίες με στόχο τη διασκέδαση.
Χωρίς να παίρνει περισσότερο σοβαρά τα έργα του από όσο χρειάζεται, διέκοπτε φρενήρεις καταδιώξεις σε ομιχλώδη τοπία, με τις σφαίρες να σφυρίζουν ανάμεσα σε γοτθικά μνημεία και αλλόκοτα πλάσματα μιας οργιώδους φαντασίας, για να εμφανιστεί ο Γκράουτσο που κοιτώντας κατάματα τους αναγνώστες, τους μιλούσε σε πρώτο πρόσωπο λειτουργώντας σαν ένα comic relief που αποφορτίζει την τεταμένη ατμόσφαιρα.
Τις περισσότερες φορές ξεχνούσε να βάλει σφαίρες στο δικό του όπλο ή σε αυτό που έδινε στον Dylan Dog, πιθανώς για να μη γίνει συνεργός σε δολοφονίες, ενώ πολλές φορές έβρισκε πρώτος τη λύση σε κάποιο μυστήριο.
Εννοείται πως όλοι όσοι έχουν διαδεχτεί τον Sclavi μέχρι σήμερα συνεχίζοντας το έπος του Dylan Dog, έχουν διατηρήσει τον Γκράουτσο στο πλευρό του εξακολουθώντας να δηλώνουν έτσι έμμεσα το fiction περιεχόμενο και να τονίζουν πως ακόμα και τη στιγμή που απαιτείται η μέγιστη σοβαρότητα, ένα πετυχημένο αστείο πάντα πιάνει τόπο.
