Ποτέ δεν συμπάθησα τα θηριώδη αγάλματα ιστορικού περιεχομένου, τις προτομές, τις μνημειακού μεγέθους πέτρινες και μπρούτζινες κατασκευές που εκτός κλίμακας διαφεντεύουν πλατείες και πάρκα. Η γλυπτική είναι τέχνη με τεράστια ιστορία και δυναμικό παρόν. Τέχνη που εξελίσσεται, ωστόσο. Και δεν μπορεί να μένει προσκολλημένη στην υποτιθέμενη αναπαράσταση πολέμαρχων και παλαιών πρωθυπουργών πάνω σε βάθρα. Αν κάτι τέτοιο είχε νόημα κάποτε, σήμερα είναι γελοιότητα.

Η φαιδρότητα της τοποθέτησης του κιτς αγάλματος του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην παραλία της Θεσσαλονίκης από έναν δεξιό πολιτικάντικο εσμό, πριν από λίγα χρόνια, παραδίπλα από τον Μεγαλέξανδρο ώστε να δημιουργεί τους κατάλληλους εθνικούς συνειρμούς είναι χαρακτηριστική μιας παρωχημένης αντίληψης περί τέχνης στον δημόσιο χώρο.

Οι βανδαλισμοί φυσικά και είναι κατακριτέοι, ιδιαίτερα όταν αφορούν έργα του παρελθόντος και της παγκόσμιας κληρονομιάς, αλλά μήπως η απόφαση για την τοποθέτηση μιας γκουμούτσας ενός αμφιλεγόμενου πολιτικού προσώπου σε μια δημοσιά δεν είναι βανδαλισμός; Και με ξένους παράδες, μάλιστα;

Η μοίρα κάποιων αγαλμάτων, ως υλικώς υποστασιοποιημένων συμβόλων πολιτικής και θρησκευτικής εξουσίας, είναι δυσοίωνη. Θα αλλάξουν οι εποχές και θα γκρεμιστούν. Το κομματιασμένο άγαλμα του Λένιν στο «Βλέμμα του Οδυσσέα» του Θεόδωρου Αγγελόπουλου προκαλεί θλίψη. Ποτέ δεν υπήρξε λόγος να υπάρχει ένα τέτοιο άγαλμα. Ο έφιππος ανδριάντας του Κολοκοτρώνη στην Παλιά Βουλή είναι σήμερα βορά των περιστεριών που τον κουτσουλάνε πατόκορφα κι ολημερίς. Καθίστε μια μέρα στο απέναντι παγκάκι και μετρήστε τσίρλες.

Μια τέτοια πανέμορφη και κατ’ αντιστροφή σκηνή είχε το καμένο χιούμορ του κινηματογραφικού «Top Secret». Ο Βαλ Κίλμερ φιλιέται με την αγαπημένη του μπροστά από το τεράστιο άγαλμα ενός λευκού περιστεριού. Και ξάφνου αρχίζουν να ίπτανται πάνω από το άγαλμα άνθρωποι που αφοδεύουν πάνω του.

Για τον ίδιο λόγο είναι απολαυστική κι η γελοιογραφία του Mordillo από τη συλλογή «Να Ερωτεύεσαι» (εκδόσεις Σφεντόνα, 1981). Γιατί ο σκυλάκος που ανακουφίζεται στη βάση του αγάλματος κοιτάζοντας προς την αντίθετη κατεύθυνση είναι ευτυχισμένος. Αδιαφορώντας για την κακογουστιά και τη διά της υπερβολής επιβολή.

Μια εικόνα, 308 λέξεις