«Ενας Μαροκινός, ένας Πέρσης και ένας Ινδός κάθονται σε ένα αεροπλάνο. Η αεροσυνοδός τους πλησιάζει και τους λέει: “Καλά, δεν το βαρεθήκατε πια αυτό το αστείο;”». Αυτό είναι ένα από τα πολλά ισραηλινά ανέκδοτα που περιλαμβάνονται στο «The Novel of Nonel and Vovel» των Oreet Ashery και Larissa Sansour. Ισραηλινή η πρώτη και Παλαιστίνια η δεύτερη, συνδημιουργούν μια πειραματική ιστορία για τη δυνατότητα της φαντασίας και τη θέληση των μεμονωμένων vigilante να αλλάξουν τον κόσμο∙ την τραγική κατάσταση στην Παλαιστίνη στην προκειμένη περίπτωση. Οι δυο καλλιτέχνιδες που θέτουν τον εαυτό τους στους πρωταγωνιστικούς ρόλους υποτίθεται ότι εκτίθενται σε κάποιον άγνωστο ιό με αποτέλεσμα να μεταμορφωθούν στις υπερηρωίδες Nonel και Vovel. Αποφασίζουν να επισκεφθούν το τείχος της Παλαιστίνης και να βοηθήσουν στη λύση του προβλήματος του παλαιστινιακού λαού ενάντια στον ισραηλινό στρατό κατοχής. Οταν δεν τα καταφέρνουν να νικήσουν μια διμοιρία Ισραηλινών στρατιωτών, δέχονται τη βοήθεια μιας μυστικής ομάδας γυναικών-νίντζα. Οι στρατιώτες κατατροπώνονται. Αλλά η αποκάλυψη από την αρχηγό των νίντζα είναι σκληρή: την κατάσταση δεν την ελέγχουν οι Ισραηλινοί. Ούτε καν οι Αμερικανοί. Υπεύθυνη είναι η αρχηγός του Πέμπτου Πλανήτη που σχεδιάζει να κατακτήσει τη Γη και κινεί τα νήματα του αιματοβαμμένου «κουκλοθέατρου» της Μέσης Ανατολής σε μια ιστορία που συνειδητά αυτοϋπονομεύεται από την αρχή μέχρι το τέλος. Για να οδηγηθεί νομοτελειακά στην οδυνηρή παραδοχή των δύο συγγραφέων που ποτέ δεν ήταν, ποτέ δεν θα μπορούσαν να είναι και ποτέ δεν θέλησαν να είναι υπερηρωίδες, ούτε κυριολεκτικά ούτε μεταφορικά: «θα ήταν λίγο παράξενο αν είχαμε πράγματι καταφέρει να λύσουμε το παλαιστινιακό πρόβλημα φορώντας απλώς μπέρτες και στενές φόρμες»…
Και έτσι επανέρχεται το ανέκδοτο της αρχής: Καλά, δεν το βαρεθήκατε πια αυτό το αστείο;
