Ο Αγγλος φιλόσοφος και κοινωνιολόγος Τζέρεμι Μπένθαμ σχεδίασε τη «φυλακή του μέλλοντος» το 1785.

Το Πανοπτικόν ήταν μια μεγαλειώδης, τρομακτική αρχιτεκτονική σύλληψη και ταυτόχρονα ο απόλυτος εφιάλτης για τους κρατούμενους. Η διαρκής επιτήρηση και ο εκμηδενισμός της προσωπικότητας των φυλακισμένων, που βρίσκονταν ανά πάσα στιγμή στο οπτικό πεδίο των φυλάκων, ήταν οι στόχοι.

Οι φυλακές από τότε άλλαξαν για πάντα. Ο Μισέλ Φουκό έχει περιγράψει και αναλύσει την ιστορία των φυλακών στο «Επιτήρηση και τιμωρία» εξηγώντας ότι ο δέκατος όγδοος αιώνας μαζί με τη «γέννηση» των ατομικών ελευθεριών έφερε και τη φενάκη της αναμόρφωσης μέσω του εγκλεισμού.

Οι δυτικές, τουλάχιστον, κοινωνίες από τότε (υποτίθεται ότι) δεν τιμωρούν και δεν εκδικούνται τους κάθε λογής παραβάτες, αλλά τους «διορθώνουν» για να τους παραδώσουν και πάλι άσπιλους και αμόλυντους στο κοινωνικό σύνολο. Οσους επιζήσουν. Και κατεστραμμένους ψυχικά. Εκτός κι αν κάποιοι τα καταφέρουν να αποδράσουν. Οπως ο γάτος του Fat Freddy από τους θρυλικούς Freak Brothers του Gilbert Shelton.

Στην καρδιά του underground κινήματος των ‘70s, με ένα εξεγερσιακό όραμα να συναρπάζει τη νεολαία του Σαν Φρανσίσκο o πορτοκαλί γατούλης μπήκε στη φυλακή! Για την ακρίβεια, οι δικοί του τον άφησαν για φύλαξη σε μια πανσιόν για ζώα ώστε να πάνε διακοπές.

Μια εικόνα, 296 λέξεις

Η πανσιόν όμως ήταν τέτοια μόνο στη βιτρίνα. Για όποιο ζώο έμπαινε εκεί ήταν ένα κάτεργο. Ενα στρατόπεδο συγκέντρωσης. Με διευθυντή έναν απάνθρωπο κυνηγό, αρχιφύλακα έναν ναζιστή και γιατρό έναν σφαγέα που κάνει πειράματα σε ζώα.

Οι έγκλειστοι υπέφεραν. Και ο γάτος του Fat Freddy ενορχήστρωσε την επανάσταση και την απόδρασή τους. Ως μαέστρος, από το εξώφυλλο του τεύχους, καθοδηγεί τα υπόλοιπα αθώα ζώα όλων των ειδών να σπάσουν τα δεσμά και να φύγουν.

Οπλισμένα και οργισμένα ενάντια στα γουρούνια και τους ταύρους που τα επιτηρούν. Να βγουν έξω. Στην ελευθερία. Ενάντια στις φυλακές. Αλλά και στους φύλακες.