Κατά τις προηγούμενες δεκαετίες, πλειάδα συντηρητικών παιδαγωγών, ιερωμένων, ακροδεξιών, αυτοχριζόμενων ιστορικών, βλοσυρών λυκειαρχών (πολλές φορές οι ιδιότητες αυτές συνδυάζονταν στο ίδιο πρόσωπο) κ.ά. συνέγραψαν πονήματα για την κατάντια της νεολαίας και την κατάπτωση των ηθών. Φυσικά περίοπτη θέση στα περισσότερα κατείχαν τα κόμικς που ως γνωστό φταίνε για όλα τα δεινά της ανθρωπότητας: από την εγκληματικότητα μέχρι την τερηδόνα και από τον αυνανισμό μέχρι την απειθαρχία στο κατηχητικό.
Εχω την ημιεπαγγελματική διαστροφή να συλλέγω τέτοια «διαμαντάκια» όπου τα βρίσκω. Και ένα πρόσφατο απόκτημα είναι το μνημειώδες έργο «Τα Αίτια Απειθαρχίας και Αταξίας των Μαθητών & των Νέων» (1991) του Ιωάννου Δ. Κόλλια, Θεολόγου, Επιτ. Λυκειάρχου τ. ΔΕΜΕ Diploma Παιδαγωγικών Πανεπ. Edinburgh Σκωτίας, τ. Καθηγητού Παιδαγωγικών της Χαροκοπείου Α.Σ.Ο.Ο. (ακριβώς όπως το έγραψα!). Εχει όμως μια ιδιαιτερότητα!
Ανάμεσα στα δεκάδες αμαρτήματα των νέων που περιλαμβάνει, μεταξύ των οποίων το κάπνισμα, η πορνογραφία, η μπάλα, το φαγητό, η μόδα ο αλκοολισμός, το θέατρο κ.ά. ΔΕΝ αναφέρονται τα κόμικς!
Το διάβασα δέκα φορές ψάχνοντας με προσοχή μήπως κάτι μου έχει διαφύγει. Αλλά όχι. ΔΕΝ υπάρχουν τα κόμικς. Αντιγράφω ενδεικτικά:
«Θέατρο, κινηματογράφος και τηλεόραση, όταν προβάλουν γκαγκστερικές σκηνές ή ωμό φροϋδισμό και πανσεξουαλισμό (κρεβατοκάμαρας διαφθορείου), αφυπνίζουν τα θηριώδη και κτηνώδη ένστικτα του νέου με τις ειδυλλιακές έγχρωμες σκηνές, που τις απομιμείται παθητικά και τις επαναλαμβάνει μηχανικά στο σχολείο. Η τηλεόραση στο σπίτι προσφέρει για την αγωγή φάρμακο και φαρμάκι. […] Σήμερα όμως προβάλλονται στους νέους προς μίμηση πρότυπα αρρωστημένα, χίπινς, μπιτλς, τετυ-μπόις, αφιονισμένοι Μαχαράση και Γιόγκα, γκάκστερς, αεροπειρατές, αιμοβόροι επαναστάτες και στυγεροί εγκληματίες».
Μέσα σε όλους αυτούς τους κινδύνους και τις απειλές που αντιμετωπίζουν οι νέοι, ο συγγραφέας δεν βρήκε ούτε μια λέξη για τα κόμικς. Σπάνιο για αντίστοιχα παιδαγωγικά εξαμβλώματα. Αμφιβάλλω αν είναι και καλό.
