Ενα χαμογελαστό κι ευτυχισμένο παιδί με ένα αεροβόλο στο χέρι δέχεται τις χριστουγεννιάτικες ευχές από έναν δημοφιλή, μάτσο και αρρενωπό, καουμπόι των κόμικς. Σε μια διαφήμιση της δεκαετίας του 1940 κάτι τέτοιο ήταν επιτρεπτό.
Τα περιοδικά κόμικς αποτέλεσαν για πολλές δεκαετίες στις ΗΠΑ το πιο επιτυχημένο και αποτελεσματικό διαφημιστικό μέσο για τα καταναλωτικά προϊόντα που απευθύνονταν σε παιδιά. Ιδιαίτερα τα παιχνίδια. Και μάλιστα με διαφημίσεις που περιελάμβαναν χαρακτήρες των κόμικς ή αποτελούσαν οι ίδιες ένα ολοκληρωμένο μίνι κόμικς.
Αεροβόλα, πιστόλια που εκτόξευαν διάφορα αντικείμενα, όπλα ποικίλων τύπων που κατά κανόνα δεν ήταν ικανά να προκαλέσουν τον θάνατο του στόχου τους, πυρομαχικά και άλλα πολεμικά αντικείμενα μέσω των σελίδων των παιδικών και εφηβικών περιοδικών έγιναν το αντικείμενο του πόθου των πιτσιρικάδων.
Και ταυτόχρονα, ένα από τα πρώιμα εργαλεία του εθισμού στην άσκηση ένοπλης βίας ως μέσου επίλυσης διαφορών. Αναμφίβολα η απόσταση από τη χρήση ενός παιδικού παιχνιδιού που εκτοξεύει σφαιρίδια (αλλά μπορεί να βγάλει μάτια και να σκοτώσει πουλάκια) μέχρι τη μαζική δολοφονία δεκάδων ανθρώπων σε σχολεία, Πανεπιστήμια και εκκλησίες είναι μεγάλη. Και ούτε είναι γραμμική και μονοσήμαντη η σχέση αιτίας- αιτιατού.
Δεν είναι, ωστόσο και ιδιαίτερα αθώα τα όπλα «παιχνίδια» με πραγματικά πυρά. Και μάλιστα διαφημισμένα δίπλα σε παιδικά αναγνώσματα με προτροπές του τύπου «το νέο εγχειρίδιο της “Daisy” (σ.σ. η μάρκα των αεροβόλων) έχει ήδη βοηθήσει πολλά αγόρια να πείσουν τους δικούς τους ότι πρέπει να αποκτήσουν τη δική τους όμορφη Daisy».
Σημεία των καιρών, θα σκεφτεί ο καλοπροαίρετος αναγνώστης. Που έχουν όμως τη σημασία τους και τη συμβολή τους στη μάστιγα της γενικευμένης χρήσης όπλων στις ΗΠΑ. Και, ακόμα χειρότερα, στην αποδοχή αυτής της κατάστασης ως δεδομένης. Αλλωστε το έλεγαν ακόμα και τα παιδικά περιοδικά…
