Κάθε 5η Νοεμβρίου η σκέψη κάθε φίλου των κόμικς δεν μπορεί να μη σταθεί έστω και για μια στιγμή στην εμβληματική φράση «Remember, remember the fifth of November».
Στο «V for Vendetta» των Alan Moore και David Lloyd, o «ανώνυμος» V (με τον λατινικό αριθμό 5 ως ψευδώνυμό του παρμένο από τον αριθμό του δωματίου στο οποίο ήταν κρατούμενος-ανθρώπινο πειραματόζωο, από την 5η Νοεμβρίου και πάνω απ’ όλα από το πρώτο γράμμα της λέξης «Vendetta») προετοιμάζει την επανάσταση απέναντι στο φασιστικό καθεστώς της Μεγάλης Βρετανίας, αποτίνοντας φόρο τιμής στον Γκάι Φοκς που αποπειράθηκε να ανατινάξει το αγγλικό Κοινοβούλιο στις 5 Νοεμβρίου του 1605. Δεν τα κατάφερε, συνελήφθη, βασανίστηκε κι εκτελέστηκε.
Ο αναρχικός V προσπαθεί διαφορετικά. Αν και μάχεται μόνος ενάντια στο κράτος, έχει στόχο να βρει συναγωνιστές, συμμάχους, συμπολεμιστές.
Η Evey Hammond, που την υποδύθηκε η Νάταλι Πόρτμαν στην κινηματογραφική προσαρμογή, θα είναι η πρώτη που θα τον ακολουθήσει ύστερα από μια παράδοξη αλλά αποτελεσματική διαδικασία μύησης προς την αυτογνωσία και τη συνειδητοποίηση.
Η «αφύπνιση» της νεαρής κοπέλας και το τέλος της αθωότητας (της) θα ολοκληρωθούν στον ιδανικό χώρο.
Σε ένα δωμάτιο γεμάτο βιβλία, ένα τζουκ μποξ, μια τηλεόραση μα, πάνω απ’ όλα, κατακλυσμένο από έργα τέχνης του παρελθόντος. Ανάμεσά τους τα «Μαρτύρια του Αγίου Σεβαστιανού» του Πολαγιουόλο, οι «Τρεις Χάριτες» του Ραφαέλο κ.ά. Με τη λακωνική και γεμάτη νόημα φράση: «Καλωσόρισες στο σπίτι».
Γιατί η επανάσταση και η ανατροπή του V –και κάθε επανάσταση– δεν μπορεί και δεν δικαιούται να ακυρώνει τα επιτεύγματα του ανθρώπινου πνεύματος, αλλά επιβάλλεται να τα απολαμβάνει, να τα μελετά και να διδάσκεται από αυτά. Να νιώθει ανάμεσά τους σαν στο σπίτι της.
