Η πόλη που έχει πρωταγωνιστήσει περισσότερο από κάθε άλλη στα κόμικς είναι αναμφίβολα η Νέα Υόρκη. Με τις τέχνες και τον πολιτισμό της, τον πανέμορφα ετερόκλητο πληθυσμό της, τα πάρκα και τα θέατρά της, με τη ζωντάνια να ξεχειλίζει σε κάθε βήμα. Αλλά και με τα θηριώδη μεγέθη, τα εκτός ανθρώπινης κλίμακας αρχιτεκτονήματα, τους εξοντωτικούς ρυθμούς, τις τεράστιες κοινωνικές ανισότητες.
Αυτή τη Νέα Υόρκη των πολλαπλών αντινομιών και αντιφάσεων φιλοτεχνεί πεσιμιστικά ο Peter Kuper στο «The System» (1997), ένα βιβλίο-επίτευγμα ως προς τις αφηγηματικές καινοτομίες που χρησιμοποιεί ο Αμερικανός δημιουργός. Κι αυτό γιατί στο «The System» δεν υπάρχει ούτε ένα μπαλονάκι με λόγια, ούτε ένας διάλογος μεταξύ των χαρακτήρων, ούτε μία λέξη που να εκφέρεται, ούτε καν ένα επιφώνημα.
Θυμίζοντας γερμανικό εξπρεσιονισμό ως προς τις γκροτέσκες φιγούρες και την εκκωφαντική σιωπή που τις τυλίγει αλλά και ταινίες-κολάζ όπως τα «Στιγμιότυπα» του Altman, ο Kuper «μοντάρει» εκατοντάδες σκηνές της πόλης που δένουν αριστοτεχνικά μεταξύ τους μόνο στις τελευταίες σελίδες.
Ως τότε ο αναγνώστης-θεατής «διαβάζει» μόνο τα εξώφυλλα εφημερίδων, τις διαφημίσεις τσιγάρων, ποτών και τυχερών παιχνιδιών, τις επιγραφές και τις ταμπέλες, τις αφίσες στον δρόμο, τις ειδήσεις στην τηλεόραση. Κι από κει ενημερώνεται για τα πολιτικά σκάνδαλα, για τις δολοφονίες παιδιών από αστυνομικούς, για τα ρατσιστικά εγκλήματα, για τη διαφθορά, για αγνοούμενους ανθρώπους, για αυτοκτονίες. Κανείς δεν μιλάει. Και κανείς δεν «ακούει». Ολοι, όμως, βλέπουν και συνεχίζουν.
Η πόλη μετατρέπεται σιγά σιγά σε βόμβα που είναι έτοιμη να εκραγεί. Και ο μόνος ήχος που «ακούγεται», σε κατάμαυρο φόντο, στην τελευταία σελίδα, στο τελευταίο καρέ, είναι ένα απειλητικό αλλά αναμενόμενο «Τικ-Τακ».
-320x213.jpg)
