Μια εικόνα, 276 λέξεις

Οπως και ένα ακόμα μεγάλο παραμύθι, από τα μακροβιότερα στην ιστορία της ανθρωπότητας, ξεκινάει με μια σταύρωση, έτσι κι αυτό. Η ιστορία του Κόρτο Μαλτέζε είναι ένα μεγάλο παραμύθι, μια ωδή στον μαγικό ρεαλισμό και στην περιπέτεια που ξεκινάει με μια «σταύρωση» χωρίς θάνατο και χωρίς ανάσταση. Γιατί είναι μια σταύρωση-παρωδία. Ο «εσταυρωμένος» βρίσκεται σε οριζόντια θέση, σε μια σχεδία καταμεσής του Ειρηνικού ωκεανού, ο σταυρός του έχει σχήμα «Χ» και ο σωτήρας του που λέγεται Ρασπούτιν εμφανίζεται ως από μηχανής θεός. Δεν τον αφήνει να πεθάνει για να θεοποιηθεί στο επέκεινα. Τον σώζει σ’ ετούτον εδώ τον μάταιο αλλά όμορφο να τον ζεις κόσμο.

Η πρώτη εμφάνιση του τυχοδιώκτη ναυτικού Κόρτο Μαλτέζε στον χώρο των κόμικς, το 1967 στην «Μπαλάντα της Αλμυρής Θάλασσας» του Ούγκο Πρατ (1927-1995) δεν είναι και τόσο ηρωική. Ο ίδιος δεν εζήλωσε ποτέ τη φήμη ενός ήρωα. Ηταν πάντα ανθρώπινος, με πάθη, λάθη και αδυναμίες. Και με ένα αδιαπραγμάτευτο αίσθημα δικαίου. Ενας ιδιοσυγκρασιακός και βολονταριστής Τσε Γκεβάρα σε αναζήτηση εμπειριών και ηδονών αλλά χωρίς διακηρυγμένες πολιτικές απόψεις, ταγμένος πάντα στο πλευρό των αδυνάτων και των καταπιεσμένων. Χωρίς διδακτισμούς. Ταξιδευτής κι ονειροπόλος, «μπάσταρδος» στην καταγωγή και φίλος με τους «διαφορετικούς», τους άκληρους αλλά και τους σπουδαίους. Ικανός να απολαμβάνει το ποτό του παρέα με βασιλιάδες και με σκλάβους, αλλά να προτιμάει τους δεύτερους. Αποδεχόμενος κάθε κουλτούρα, κάθε πολιτισμό στα πέρατα της Γης. Κι αμφισβητώντας τις εξουσίες κάθε μορφής. Ακόμα και του προσωπικού «θεού» και σωτήρα του. «Καταραμένε παλιάτσο, έπρεπε να πέσω σ’ εσένα;», είναι τα πρώτα λόγια που απευθύνει στον Ρασπούτιν. Οχι όπως ο ήρωας του άλλου παραμυθιού που έλπιζε μέχρι τέλους, εκλιπαρώντας για βοήθεια. Κι αυτή δεν ήρθε ποτέ.