Το πρόβλημα είναι η έλλειψη κανόνων και νόμων ή η μη εφαρμογή τους; Ανάλογα με το πολιτικό στρατόπεδο που ανήκεις, είτε θέλεις να το παραδεχτείς είτε όχι, διαλέγεις και παίρνεις ή, καλύτερα, δίνεις την απάντησή σου. Υπάρχει, όμως, και ακόμη μία πιθανότητα: να μη φταίνε οι νόμοι που υπάρχουν ή δεν υπάρχουν και εφαρμόζουν ή δεν εφαρμόζουν οι πολίτες, αλλά το ποιοι είναι αυτοί που τους αποφασίζουν, πώς εκλέγονται, πώς αποφασίζουν και τι λένε οι νόμοι γι’ αυτούς.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα αυτής της χώρας ήταν ο τυροπιτάς που δεν έκοβε απόδειξη ή τα υποβρύχια που έγερναν; Ο πιτσιρικάς χωρίς εισιτήριο στο τρόλεϊ ή τα ακινητοποιημένα μέσα μαζικής μεταφοράς λόγω έλλειψης ανταλλακτικών; Η περιστολή των ανθρώπινων δικαιωμάτων στο όνομα μιας διαρκούς τρομοκρατικής απειλής ή η αυθαιρεσία της εξουσίας; Οι άνθρωποι που τολμούν να αποκαλύψουν τις παρανομίες του κράτους ή το κράτος που παρανομεί;

Αντίστοιχους προβληματισμούς είχαν και οι Αμερικανοί όταν ο Εντουαρντ Σνόουντεν αποκάλυψε πριν από λίγα χρόνια το τεράστιο σκάνδαλο των ηλεκτρονικών παρακολουθήσεων και κατηγορήθηκε ως προδότης, κυνηγήθηκε ως ο χειρότερος εγκληματίας κι αναγκάστηκε να αυτοεξοριστεί για να μη βρεθεί δολοφονημένος, να μην εκτελεστεί για εσχάτη προδοσία, να μη σαπίσει σε φυλακές τύπου Γκουαντάναμο.

Ο Αμερικανός πολιτικός γελοιογράφος, δημιουργός κόμικς και ακτιβιστής Ted Rall φιλοτέχνησε ένα ολόκληρο βιβλίο για την ιστορία του Εντουαρντ Σνόουντεν. Με σκληρά σχόλια και αυστηρή κριτική προς το αμερικανικό πολιτικό σύστημα. Και με το ευσύνοπτα και εύστοχα διατυπωμένο συμπέρασμα «χρειαζόμαστε νόμους που να περιορίζουν τη δύναμη των ηγετών μας περισσότερο από όσο χρειαζόμαστε νόμους που περιορίζουν τα δικαιώματά μας».

Με αφορμή τόσο την επίσκεψη Μακρόν όσο και την αστυνομοκρατία στη ΔΕΘ κατά την επίσκεψη Τσίπρα, η καθ’ έξιν απαγόρευση και καταστολή των λαϊκών κινητοποιήσεων επί «κυβέρνησης της Αριστεράς» υπενθυμίζει ότι οι ηγέτες που καταστέλλουν αντί να ακούν, οφείλουν κάποτε να λογοδοτήσουν. Τότε θα τα ακούσουν χοντρά.