Στο πρόσφατο κινηματογραφικό «Logan», ο James Mangold έδωσε μια σπαρακτική εκδοχή της ζωής του βασανισμένου και ψυχικά κατεστραμμένου Wolverine (Hugh Jackman), ενός εκ των πιο δημοφιλών μεταλλαγμένων υπερηρώων. Προικισμένος με τη δυνατότητα να αυτοθεραπεύεται από κάθε τραύμα και να επουλώνει αυτόματα τις πληγές του, αλλά και «καταραμένος» να είναι ένα «τέρας» της φύσης, ο αλκοολικός μεσήλικας πασχίζει να επιβιώσει ως σοφέρ ενώ παράλληλα φροντίζει (και κρύβει) τον ηλικιωμένο μέντορά του, καθηγητή Χ. Λίγα χρόνια νωρίτερα, το 2011, στην ανθολογία «Strange Tales 2», αρκετοί δημιουργοί εναλλακτικών κόμικς προσάρμοσαν στην αφηγηματική τους διάλεκτο και στη σχεδιαστική τους τεχνοτροπία «διαφορετικές» ιστορίες, με πρωταγωνιστές τους υπερήρωες της Marvel. Ο Rafael Grampa επέλεξε τον Wolverine. Και τον απέδωσε ως έναν αποσυρμένο από την ομαδική δράση και απομακρυσμένο από κάθε έννοια ηθικής, παλαιστή σε αγώνες μεταξύ ξεπεσμένων υπερηρώων μέχρι θανάτου. Αυτός ο Wolverine πετσοκόβει χωρίς ενδοιασμούς τους αντιπάλους του σε ένα μακάβριο και αιματοβαμμένο θέαμα για το αδηφάγο κοινό. Κι ο ίδιος, εθισμένος στο αίμα και στη βία άνευ ορίων, γίνεται καλά ύστερα από κάθε μονομαχία, κάθε πληγή, κάθε τραύμα, κάθε σημάδι στο κορμί του. Κάποιες πληγές όμως είναι αγιάτρευτες. Ακόμη και ο πολύς Wolverine, ο άτρωτος θρύλος με τις κοφτερές λεπίδες, ερωτεύεται. Και διαβάζοντας την επιστολή-αποχαιρετισμό της τέως αγαπημένης του, μονολογεί έπειτα από έναν θανατηφόρο και φρικιαστικό αγώνα: «Δεν γιατρεύομαι από κάθε είδος τραύματος, γλυκιά μου».