Σε λίγες μέρες χιλιάδες παιδάκια θα ξεκινήσουν τη σχολική τους καριέρα από τους παιδικούς σταθμούς και τα νηπιαγωγεία όλης της χώρας. Κάποια από αυτά μεγαλώνουν σε οικογένειες χριστιανών ορθόδοξων και έχουν, πιθανώς, έρθει σε επαφή με εικόνες και σύμβολα του Χριστιανισμού. Αλλα, όμως, κατ’ επιλογήν των οικογενειών τους δεν γνωρίζουν αυτές τις εικόνες. Αλλα είναι παιδιά άθεων και άθρησκων γονέων, άλλα ανήκουν σε άλλες θρησκείες, είναι παιδιά μουσουλμάνων, Εβραίων, βουδιστών. Ολα αυτά τα τετράχρονα και πεντάχρονα παιδιά θα αντικρίσουν πάνω από το γραφείο της δασκάλας τους έναν πίνακα που απεικονίζει έναν νεαρό αξύριστο άνδρα με μακριά μαλλιά. Και θα αναρωτηθούν: «Μα, ποιος είναι αυτός;» Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα.

Μια εικόνα, 267 λέξεις

Ποια δασκάλα θα τους εξηγήσει τι και ποιος «ήταν» ο Ιησούς; Ποιος είναι ο ρόλος των οικογενειών από κει και πέρα; Πώς ξεμπερδεύεις -προσοχή: όχι εσύ, ενήλικε αναγνώστη, το μικρό παιδί σου- με τον θρησκευτικό καταναγκασμό; Τι απαντάς στις απορίες ενός παιδιού; Και τι λες για τον εκκλησιασμό; Για την προσευχή; Για τον προσηλυτισμό που ξεκινά από την πιο τρυφερή ηλικία; Και συνεχίζεται αμείωτος επί αριστερής (εδώ γελάμε) κυβέρνησης. Τα πιο ανώδυνα «αριστερά» μέτρα που θα μπορούσε να πάρει μια κυβέρνηση θα ήταν ο χωρισμός Εκκλησίας – Κράτους, η πλήρης κατάργηση των Θρησκευτικών, το τέλος των παρελάσεων. Δεν θα κόστιζε τίποτε στην οικονομία και θα μπορούσε να δικαιολογηθεί έστω και κατ’ ελάχιστον αυτό το «Α» στην κατάληξη του ονόματος του κυβερνώντος κόμματος. Αλλά όχι! Ούτε γι’ αυτό δεν ήταν ικανοί. Το απόσπασμα του Altan από το «Colombo» (εκδόσεις Βαβέλ) με την αντίδραση του «βλάσφημου» μαθητή θα μπορούσε να είναι το μότο μιας σύγχρονης ριζοσπαστικής Αριστεράς. Οχι μιας μνημονιακής φοβισμένης παρέας.