Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση δεν είναι ιδιαίτερα συνηθισμένη στα υπερηρωικά κόμικς. Ενας υπερήρωας, άλλωστε, άνθρωπος ή «άνθρωπος» των έργων και όχι του λόγου, είναι αφοσιωμένος στην αποστολή του, δεν έχει χρόνο για σκέψεις, περιγραφές, αφηγήσεις, έκφραση συναισθημάτων.

Από τους σεναριογράφους προτιμώνται η ξέφρενη δράση, οι έντονοι διάλογοι, οι εντυπωσιακές σκηνές με μάχες κ.λπ. αντί για την εξωτερίκευση ενός χαρακτήρα με βάση τα δικά του λόγια.

Ο υπερήρωας πρέπει να είναι δωρικός στη στάση, λακωνικός στον λόγο, αποφασιστικός στην πράξη. Υπάρχουν ωστόσο και εξαιρέσεις.

Σε μια από αυτές μάλιστα, ο γενάρχης των υπερηρώων, ο πολύς Σούπερμαν, είναι το μοναδικό πρόσωπο που «μιλά» μέσω των σκέψεών του.

Επί εξήντα ολόκληρες σελίδες στο «Superman – Peace on Earth» (1999) των Paul Dini (σενάριο) και Alex Ross (σχέδια), o Σούπερμαν «σπάει τη σιωπή του» και προχωρά σε μια κατάθεση ψυχής σε πρώτο πρόσωπο.

Εκμυστηρεύεται σε εκατομμύρια αναγνώστες τη θλίψη του για την πείνα στον Τρίτο Κόσμο, για την καταπίεση και τις αδικίες, για τους πολέμους και τη βία.

Με συγκινητικά λόγια και χωρίς διδακτισμούς, επιλέγει να παραδειγματίσει και να παρακινήσει.

«Οταν υπάρχουν προβλήματα, είμαι εκεί ως Σούπερμαν για να μάχομαι για την ελευθερία και τη δικαιοσύνη. Εχω ορκιστεί να προστατεύω ετούτο τον κόσμο που πήρε αυτό το παιδί από τον Κρύπτονα και το αγκάλιασε σαν δικό του» μονολογεί.

Και παρά τα επαναλαμβανόμενα κλισέ, τα ευχολόγια και την απολίτικη κριτική του, το «Superman – Peace on Earth» είναι ενδιαφέρον. Γιατί προσεγγίζει το εσκεμμένα μυθοπλαστικό ανάλογο του Θεού ακριβώς αντίθετα από το μεταφυσικό «πρωτότυπο».

Το προσεγγίζει ως προσωπικότητα και πολυδιάστατη οντότητα, ως άνθρωπο δηλαδή, και όχι ως ένα ανέκφραστο τοτέμ, ένα σιωπηλό ξόανο που παρακολουθεί αμέτοχο και από μακριά τα επί Γης τεκταινόμενα. Και το λατρεύουν κι από πάνω.