Η Ιωάννα Παππά περπατάει κάτω από τον καυτό ήλιο τού -ας υποθέσουμε- Ιουλίου καθώς ακούγεται η φωνή της Μαίρης Χρονοπούλου σε μια ατάκα από την ταινία «Οι αδίστακτοι»: «Μόνο αυτό είναι. Ντρέπεσαι. Όλη σου τη ζωή αγωνίζεσαι να κρύψεις από ντροπή το πιο όμορφο αίσθημα του ανθρώπου».

Το τραγούδι του Κ. ΒΗΤΑ αρχίζει και σε αιχμαλωτίζει ακριβώς όπως ο χαρακτηριστικός ήχος των τζιτζικιών τις πολύ ζεστές μέρες του καλοκαιριού. Κάθε του στίχος και μια εικόνα: «κι ένα μικρό τζιτζίκι μες στα μάτια μου παγώνει», «οι σκέψεις πώς περνούν σαν άσπροι τοίχοι ασβεστωμένοι», «ω, άπλετη αγάπη, η σιωπή σου είναι η φωνή μου λυπάμαι που δε σ’ ήξερα όταν ζούσα τη ζωή μου».

Αντί επιλόγου, το σχόλιο ενός χρήστη του YouTube: «Πάλι μας έκανες να χαζεύουμε… και να τρώμε ξύλο απο τις αναμνήσεις, τις αγάπες, τις προσδοκίες και τη μοναξιά…»

Δώρα Σελλά