Δεν πάνε πολλά χρόνια από τότε που τα κόμικς θεωρούνταν από ορισμένους υποκουλτούρα (υπό την έννοια μιας τάχα ουσιοκρατικής κατωτερότητάς τους σε σχέση με τις αποκαλούμενες καλές τέχνες) και παραλογοτεχνία (ως παρασιτικό είδος που εκμεταλλεύεται με αγοραίο και λαθραίο τρόπο τις κατακτήσεις των αφηγηματικών τεχνών).
Δόθηκαν μάχες τόσο σε καλλιτεχνικό όσο και σε θεωρητικό επίπεδο για την άρση και το ξεπέρασμα αυτής της αγκύλωσης και της συλλήβδην απόρριψης των κόμικς.
Ενα από τα εργαλεία που αξιοποίησαν οι «θεράποντες» του είδους εναντίον των «κηνσόρων» στην κατά τον Ουμπέρτο Εκο μανιχαϊστική κατηγοριοποίηση του αναγνωστικού κοινού σε σχέση με τα κόμικς ήταν ο εντοπισμός και η κατάδειξη της αδιάκοπης συνομιλίας των τελευταίων με τα εικαστικά ρεύματα των καιρών τους.
Με αμέτρητα παραδείγματα. Ο Nick Fury είναι από τα πιο χαρακτηριστικά και πιο εντυπωσιακά.
Αν και ο χαρακτήρας του επινοήθηκε από τους εμβληματικούς Stan Lee και Jack Kirby το 1963, οι ιστορίες του απογειώθηκαν από τον Jim Steranko το 1966.
Ο Αμερικανός δημιουργός προχώρησε σε μια σειρά από πειραματικά στησίματα σελίδων με τις μπαρόκ συνθέσεις και τις διαγωνίους να δεσπόζουν.
Και εφάρμοσε σε πολλές από τις εικόνες του τις μεθόδους και τις τεχνικές της γεωμετρικής αφαίρεσης και των οπτικών ψευδαισθήσεων της Op Art σε συνδυασμό με την ψυχεδελική αισθητική που κυριαρχούσε στη ροκ κουλτούρα και την underground τέχνη των sixties.
Με πολλά τολμηρά στοιχεία ως προς την εμφάνιση των πρωταγωνιστικών προσώπων και έναν διάχυτο ερωτισμό σε μια εποχή που τα κόμικς πάσχιζαν να «στεγνώσουν» από τα απόνερα της μακαρθικής λογοκρισίας.
Το αποτέλεσμα ήταν μια εντελώς πρωτότυπη και, εικαστικά τουλάχιστον, πρωτοποριακή σειρά που έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση των τάσεων στα σύγχρονα κόμικς.
Ανατρέποντας οπισθοδρομικές αντιλήψεις και παρωχημένες κατατάξεις των τεχνών με ανύπαρκτα και υποκειμενικά αξιολογικά κριτήρια.
