Μαμά γερνάω

Επιβαλλόμενη η παρέκκλιση από τη λαϊκή ή ρεμπέτικη επιλογή καθώς σήμερα είναι η Γιορτή της Μητέρας.

«Γιορτάζουν οι μητέρες που έβαλαν ασπίδα τα κορμιά τους περνώντας μέσα από αντιμαχόμενα πυρά. Οι μητέρες που πνίγηκαν τρέχοντας προς τη θάλασσα για να σώσουν τα παιδιά τους. Οι μητέρες στην Υεμένη που δίνουν και την τελευταία σταγόνα πόσιμου νερού στα μωρά τους. […] Οι μητέρες που αποχαιρετούν τα παιδιά τους, με χαμόγελο και την καρδιά κρυφά σφιγμένη, όταν παίρνουν τον δρόμο της ξενιτιάς. Οι μητέρες που ξαγρυπνούν στα νοσοκομεία περιμένοντας ένα καλό νέο. Οι μητέρες που σπρώχνουν καροτσάκια με μικρούς ή μεγάλους τροχούς. Οι μητέρες…» έγραψε η Κυριακή Μπεϊόγλου στο εξαιρετικό άρθρο της στην «Εφ.Συν.» της περασμένης Παρασκευής, με τίτλο «Γιορτάζω, μαμά…».

Και σε κάποιο άλλο σημείο: «Ξέρω πως έλεγα ότι δεν θέλω να σου μοιάσω. Πως η γενιά μου δεν έχει καμία σχέση με τη δική σου. Εμείς είμαστε άλλες γυναίκες πια. Δυνατές και ανεξάρτητες. Μα τώρα τελευταία μιλώ συχνότερα με τη φωνή σου. Κοιτάζομαι στον καθρέφτη κι αναγνωρίζω στο μέτωπο μια ίδια ρυτίδα με τη δική σου. Το σχήμα μου μεγαλώνοντας μοιάζει όλο και πιο πολύ με το δικό σου. Και νιώθω καλά μ’ αυτό. Νιώθω ασφάλεια και μεγαλύτερη ψυχραιμία στα δύσκολα που συναντώ». Και είναι σαν να «συνομιλεί» με τη Λίνα Νικολακοπούλου: