Ηταν 17 Απριλίου 2011, απόγευμα, όταν χτύπησε το τηλέφωνο. Ηταν ένας γκαρδιακός φίλος: «Πέθανε ο Νίκος Παπάζογλου. Νιώθω σαν να χάθηκε ένα κομμάτι από τα νιάτα μας» μου είπε.

Και έτσι ήταν για όλους εμάς -και είμαστε πολλοί- που δεν χάναμε συναυλία του και στη δισκοθήκη μας βρίσκονται οι περισσότεροι από τους δίσκους του. Που χορέψαμε, ερωτευτήκαμε, κλάψαμε, χωρίσαμε, γίναμε κολλητοί ακούγοντας τα τραγούδια του.

Πέρασαν 6 χρόνια από το άγγελμα του θανάτου του και «το κόκκινο φουλάρι μ’ ένα μπλουτζίν παλιό να στέκει με την πλάτη στην εθνική οδό» -όπως τον σκιαγράφησε ο Λουδοβίκος των Ανωγείων στο τραγούδι του «Πύλη της άμμου»- μας λείπει όλο και πιο πολύ…

Δώρα Σελλά