Καμπανάκι εν όψει σύγκρουσης ή τροχιοδεικτική βολή; Οπως κι αν ερμηνευτεί, είναι ηχηρή η χθεσινή γραπτή παρέμβαση του προέδρου του Dημοτικού συμβουλίου Θεσσαλονίκης, Παναγιώτη Αβραμόπουλου, για το θέμα της χορήγησης στον δήμο δανείου ύψους 37,5 εκατομμυρίων ευρώ από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων.
Ο δεύτερος τη τάξει πολιτικός άνδρας του δήμου παρενέβη με δισέλιδη ανακοίνωσή του στη συζήτηση, στέλνοντάς τη στον δήμαρχο, στους δημοτικούς συμβούλους και στον Τύπο.
Η σοβαρότητα του θέματος καταδεικνύεται από την πρώτη καταγεγραμμένη αυτοπρόσωπη παρουσία και παρέμβαση στην Οικονομική Επιτροπή του Γιάννη Μπουτάρη.
Η προσπάθεια ήταν ανεπιτυχής αφού το θέμα προσωρινά αποσύρθηκε κατόπιν αντιδράσεων και αναμένεται να κατατεθεί και πάλι σήμερα.
Απέτυχαν και άλλες δημόσιες εκκλήσεις του δημάρχου για διάλογο με τον Σταύρο Καλαφάτη και τις άλλες παρατάξεις της αντιπολίτευσης, αν και το μεγαλύτερο πρόβλημα φαίνεται ότι υπάρχει μέσα στην παράταξή του καθώς τουλάχιστον πέντε δημοτικοί σύμβουλοί του εμφανίζονται αρνητικοί και με δεδομένο ότι για το δάνειο απαιτείται πλειοψηφία 2/3 η αριθμητική μοιάζει να μη βγαίνει.
Κανόνες-προϋποθέσεις
Μέσα σ’ αυτό το κλίμα, στη διπλωματική τοποθέτηση Αβραμόπουλου δεν βαραίνει το μισό «ναι» που λέει αλλά το μισό «όχι».
Θεωρούμενος από πολλούς αρχηγός της ενδοπαραταξιακής αντιπολίτευσης, ο πρόεδρος του Δ.Σ. αποσαφηνίζει εξ αρχής ότι τοποθετείται γραπτώς για να μην υπάρχουν παρερμηνείες «ηθελημένες ή μη».
Αφού αναφέρεται στην υφιστάμενη οικονομική κατάσταση της χώρας που αντανακλά και στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, σημειώνει ότι «η συνομολόγηση δανείων με πιστωτικούς οργανισμούς της Ευρωπαϊκής Ενωσης (…) είναι ευπρόσδεκτη, εφόσον όμως πληρούνται κανόνες και προϋποθέσεις που δεν θα οδηγούν σε νέα υπερχρέωση και θα συμβάλλουν σε ένα νέο τοπικό αναπτυξιακό πρότυπο».
Οπότε για να ψηφίσει την πρόταση βάζει ως όρους την ενδελεχή εξέταση για «ενδεχόμενες αδυναμίες στην εκτέλεση του προϋπολογισμού του δήμου λόγω της μείωσης της φοροδοτικής ικανότητας των πολιτών (…), την αποπληρωμή των χρεών του δήμου προς το Δημόσιο, Οργανισμούς του Δημοσίου, προμηθευτές, καταβολή αποζημιώσεων για απαλλοτριώσεις» και κυρίως ζητά τις «δαπάνες που θα απαιτηθούν για το λειτουργικό κόστος των επενδυτικών προγραμμάτων και των έργων που θα επιλεγούν ώστε να μην καταντήσουν άχρηστα “κουφάρια”».
Απαντά μάλιστα στο βασικό κομμάτι τής μέχρι τώρα επιχειρηματολογίας του δημάρχου ότι «η πιστοληπτική ικανότητα του δήμου και οι ευνοϊκοί όροι για τη σύναψη του δανείου αποτελούν σημαντικούς αλλά όχι μοναδικούς παράγοντες ώστε να βαρύνουν αυτοί μόνοι στην απόφαση για τη λήψη του δανείου».
Στη βάση αυτή ζητά «να αποσαφηνιστεί ποια έργα και ποιες δράσεις θα ενταχθούν στο ΣΕΣ 2014-2020 και, φυσικά, να αποσαφηνιστεί οριστικώς και τελεσιδίκως αν διατίθενται ίδιοι πόροι» και να δοθεί «πειστική απάντηση, με αδιάσειστα οικονομικά στοιχεία, ότι η λήψη ενός τέτοιου δανείου δεν θα υποθηκεύσει το μέλλον του δήμου και δεν θα τον οδηγήσει σε αδυναμία ταμειακής ρευστότητας και, εν τέλει, σε στάση πληρωμών».
Αν έστελνε στον δήμαρχο ένα αντίτυπο από το βιβλίο του Πλούταρχου «Οι συμφορές του δανεισμού» (Περί του μη δειν δανείζεσθαι) η κριτική του θα ήταν ηπιότερη…
