Οι πρόσφυγες «έφεραν» το πρώτο ελληνικό Pulitzer

«Οταν φτάνουν οι μετανάστες και οι πρόσφυγες στην Ελλάδα, αισθάνονται ότι έφτασαν στη σωτηρία. Σε αυτό βοηθάει και το ότι γνωρίζουν, από φωτογραφίες και ρεπορτάζ, ότι οι Ελληνες τους φέρονται καλά και τους βοηθούν.

Επίσης οι πρόσφυγες γνωρίζουν ότι η Ελλάδα είναι ένα σκαλοπάτι πριν από τον προορισμό τους, τελικά ένα θετικό σκαλοπάτι».

Αυτά δήλωνε ο διεθνώς βραβευμένος φωτογράφος, Γιάννης Μπεχράκης, στην «Εφ.Συν.» λίγο πριν από την εκπνοή του 2015, με αφορμή τη βράβευσή του ως Φωτογράφου της Χρονιάς από την εφημερίδα «Guardian».

Τέσσερις μήνες αργότερα, ο επικεφαλής του ελληνικού φωτογραφικού τμήματος του Reuters και οι συνεργάτες του, Αλέξανδρος Αβραμίδης και Αλκης Κωνσταντινίδης, τιμώνται, μαζί με συναδέλφους τους από το ίδιο πρακτορείο, με την κορυφαία διάκριση παγκοσμίως για την έντυπη δημοσιογραφία, το βραβείο Pulitzer, που απονέμει από το 1917 ειδική επιτροπή του Πανεπιστημίου Κολούμπια της Νέας Υόρκης.

Τo Reuters μοιράστηκε το βραβείο για την κατηγορία της φωτο-ειδησεογραφίας (breaking news) με την εφημερίδα «Νew York Times» για «τις συναρπαστικές φωτογραφίες, την κάθε μία με τη δική της φωνή, που ακολουθούν τους μετανάστες-πρόσφυγες εκατοντάδες μίλια, διασχίζοντας αβέβαια σύνορα προς άγνωστους προορισμούς».

Τους λίγους μήνες που μεσολάβησαν από τη βράβευση του Γιάννη Μπεχράκη από την «Guardian» και τη νέα, ακόμα σημαντικότερη διάκριση με το Pulitzer, που για πρώτη φορά απονέμεται σε Ελληνες φωτορεπόρτερ, άλλαξαν πολλά και για τη θέση της Ελλάδας στο προσφυγικό ζήτημα: Το σφράγισμα του βαλκανικού δρόμου, η μονιμοποίηση των φραχτών και κυρίως η συμφωνία Ε.Ε.-Τουρκίας για τον «περιορισμό των προσφυγικών ροών» εγκλώβισαν δεκάδες χιλιάδες μετανάστες και πρόσφυγες στην Ελλάδα, ενώ έχουν ήδη ξεκινήσει οι απελάσεις στην Τουρκία.

Η Ελλάδα, από «σκαλοπάτι πριν από τον τελικό προορισμό», κινδυνεύει να γίνει «ζώνη αναχαίτισης» που θα συγκρατεί όσους γλίτωσαν τον θάνατο από τα κύματα του Αιγαίου, ακριβώς για να μη φτάσουν ώς το τέλος του ταξιδιού τους.

«Το να παίρνεις ένα Pulitzer από μόνο του είναι μεγάλη επιτυχία και αναγνώριση της δουλειάς σου. Το να το μοιράζεσαι με δύο είτε κυριολεκτικά είτε μεταφορικά μαθητές σου -τον Αλκη Κωνσταντινίδη και τον Αλέξανδρο Αβραμίδη- έχει αξία πέρα από κάθε αναγνώριση. Μεγάλο ευχαριστώ στους συνεργάτες μου για την αφοσίωση και σκληρή δουλειά!», ήταν η πρώτη αντίδραση του Γιάννη Μπεχράκη στην προσωπική του ιστοσελίδα στο facebook.

«Για μένα το πιο σπουδαίο είναι ότι γινόμαστε οι φωνές των ανθρώπων που μας χρειάζονται», δήλωσε ο ίδιος στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ενώ αναφερόμενος στους συναδέλφους του είπε ότι πρόκειται για δύο «καταπληκτικά παιδιά» με μεγάλο ταλέντο και πάθος.

«Το σημαντικό είναι αυτό που κάναμε φέτος μαζί με αυτά τα παιδιά. Με πολλές προσωπικές θυσίες καταφέραμε αυτό που θέλαμε, που ήταν να γίνουμε η φωνή αυτών των ανθρώπων που έρχονταν σε μια κουκκίδα γης στο Αιγαίο, βλέποντάς τη σαν την τελευταία τους ελπίδα. Οι άνθρωποι στα νησιά τούς καλωσόρισαν, τους έδειξαν αγάπη, και εμείς οι δημοσιογράφοι που ήμασταν εκεί για πάρα πολύ καιρό, γίναμε τελικά σωσίβια γι’ αυτούς. Ακούστηκε η φωνή τους μέσα από τις φωτογραφίες και τα κείμενά μας. Με αυτόν τον τρόπο δείξαμε τι γίνεται στον κόσμο», κατέληξε, προσθέτοντας ότι πολλοί άνθρωποι τον πλησίασαν λέγοντας ότι φωτογραφίες του αποτέλεσαν έναυσμα για να έρθουν στην Ελλάδα και να βοηθήσουν τους πρόσφυγες.

Συγχαρητήρια στους τρεις Ελληνες φωτορεπόρτερ απέστειλε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, αποκαλώντας τη δουλειά τους «κόσμημα και παράδειγμα για την ελληνική δημοσιογραφία και φωτογραφία» και προσθέτοντας ότι «με την αδιάλειπτη μα και ευαίσθητη αφήγηση του προσφυγικού δράματος μέσα από τους φακούς τους συνέβαλαν τα μέγιστα στην ευαισθητοποίηση της παγκόσμιας κοινής γνώμης για την εξελισσόμενη στο Αιγαίο προσφυγική κρίση, αλλά και στην αναγνώριση των προσπαθειών του ελληνικού λαού και της διεθνούς κοινωνίας των πολιτών για την ανακούφιση των προσφύγων».