Προσφυγική κρίση ή κρίση υποδοχής;

Το 2015 η Ευρώπη κατέβαλε μεγάλη προσπάθεια να προστατεύσει τα σύνορά της από τους ανθρώπους. Το 2016 ας προστατεύσει τους ανθρώπους στα σύνορά της.

Η έκκληση αυτή για μετάβαση από το παρανοϊκό στο αυτονόητο είναι το μήνυμα των Γιατρών Χωρίς Σύνορα (ΓΧΣ) οι οποίοι μαζί με το Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων και τους Μοτοσικλετιστές για την ειρήνη διοργάνωσαν σήμερα στο χώρο της Γενικής Γραμματείας Ενημέρωσης και Επικοινωνίας διεθνή ημερίδα με θέμα τους μετακινούμενους πληθυσμούς στη Μέση Ανατολή, την Ελλάδα και την Ευρώπη. Μετακινούμενοι πληθυσμοί γιατί σύμφωνα με τους ΓΧΣ οι άνθρωποι δε χωρίζονται σε πρόσφυγες και μετανάστες, είναι απλώς άνθρωποι που έχουν ανάγκη τη βοήθειά μας.

Μπορεί πράγματι οι αριθμοί να έχουν πάψει πλέον να εντυπωσιάζουν όπως υποστηρίζει και ο  Aitor Zabalgogeazkoa, διεθνής εκπρόσωπος των ΓΧΣ στην Τουρκία, το γεγονός όμως πώς το προσδόκιμο ζωής κατά τη γέννηση στη Συρία έχει μειωθεί κατά 20 χρόνια μας υπενθυμίζει πως εκτός των ανθρώπων που έχουν ήδη ακολουθήσει το δρόμο της προσφυγιάς υπάρχουν άλλα 11.000.000 ανθρώπων που παραμένουν στη χώρα και αντιμετωπίζουν καθημερινά τους βομβαρδισμούς. Είναι μάλλον εύκολο να καταλάβει κανείς πως υπό αυτές τις συνθήκες τα 36 ασθενοφόρα που υπάρχουν σήμερα στη Δαμασκό δεν επαρκούν και πως όποιος έχει τη δυνατότητα να φύγει δεν κάθεται να σκεφτεί πόσο απέχει η Γερμανία.

Και τι γίνεται με όσους καταφέρνουν να φτάσουν μέχρι τα ευρωπαϊκά σύνορα, ποια είναι η  λεγόμενη “προσφυγική κρίση” που αντιμετωπίζει η Ευρώπη;

Ο Απόστολος Βεΐζης, από τους ΓΧΣ, ξεκαθαρίζει πως δεν πρόκειται για προσφυγική κρίση αλλά για κρίση υποδοχής εννοώντας πως αν η Ευρώπη έκανε τα όσα μπορεί το πρόβλημα δε θα είχε τις σημερινές διαστάσεις, και εξηγεί: «εκατομμύρια ευρώ έχουν δοθεί για να μεταφερθούν οι Frontex, το ΝΑΤΟ και τα συρματοπλέγματα τη στιγμή που δεν έχει χρηματοδοτηθεί η μεταφορά γιατρών και ψυχολόγων. Οι φράχτες δε σταματάνε τους ανθρώπους που δεν έχουν άλλη εναλλακτική, το μόνο που κάνουν είναι ν’ αυξάνουν την ταλαιπωρία τους και τα κέρδη των διακινητών». 

Ο κύριος Βεΐζης απαντά και σε όσους ισχυρίζονται πως οι μετανάστες και οι πρόσφυγες αποτελούν κίνδυνο για τη δημόσια υγεία υποστηρίζοντας πως το 80% των ασθενειών τους δεν “ταξίδεψαν” μαζί τους από τις χώρες προέλευσης αλλά συνδέονται με τις συνθήκες υποδοχής και διαβίωσης κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους. «Δεν είναι δυνατόν η Ευρώπη να μην παρέχει στο έδαφός της το minimum συνθηκών διαβίωσης που  η ίδια θεωρεί απαραίτητο για κάθε άλλο κράτος του κόσμου. Η Ευρώπη μπορεί να βοηθήσει απλά δε το θέλει».