Σε παιχνίδι της κολοκυθιάς εξελίσσεται ο δημόσιος διάλογος για τη διάταξη περί παρακώλυσης συγκοινωνιών (άρθρο 292 του Ποινικού Κώδικα), όπως άλλαξε έπειτα από δύο τροπολογίες που ψηφίστηκαν στον πρόσφατο νόμο για το σύμφωνο συμβίωσης.
Η προηγούμενη διάταξη όριζε μόνο τα ελάχιστα όρια ποινής στους τρεις μήνες, για «όποιον από πρόθεση διαταράσσει τη λειτουργία κοινόχρηστης εγκατάστασης που εξυπηρετεί τη συγκοινωνία», απαριθμώντας μια σειρά από συγκοινωνιακά μέσα (σιδηρόδρομος, αεροπλάνο, λεωφορείο…), ενώ δεν περιλαμβάνονταν οι αυτοκινητόδρομοι.
Στη νέα διάταξη ορίζεται ανώτερη ποινή φυλάκισης ως ένας χρόνος ή τρία αν η διατάραξη έχει «σημαντική» διάρκεια, ενώ προστίθενται ρητά οι αυτοκινητόδρομοι.
Επιπλέον, δίνεται στον δικαστή η δυνατότητα να απαλλάξει τον δράστη, αν κρίνει ότι η παρεμπόδιση είχε ασήμαντη διάρκεια ή τελέστηκε για «την προάσπιση του ευρύτερου κοινωνικού συμφέροντος».
Την καταγγελία της Λαϊκής Ενότητας ότι η κυβέρνηση «επιχειρεί να συγκαλύψει μέσα σε ένα άσχετο νομοθέτημα τη βαρύτατη ποινικοποίηση των κινηματικών δράσεων που όφειλε να καταργήσει» διαδέχτηκαν άρθρα και τηλεοπτικά ρεπορτάζ ότι η κυβέρνηση αυστηροποιεί τις ποινές για διαδηλωτές που κλείνουν εθνικές οδούς, αντί για την ελάφρυνση που είχε υποσχεθεί, παραπέμποντας στα μπλόκα των αγροτών εν όψει κινητοποιήσεων στις αρχές του ’16 που θα τεθεί εκ νέου η αύξηση της φορολόγησης των αγροτών.
Με σκληρή γλώσσα απάντησε το υπουργείο Δικαιοσύνης, υποστηρίζοντας ότι με τον νέο νόμο όχι μόνο δεν αυστηροποιούνται οι ποινές, αλλά γίνονται ηπιότερες, κάνοντας λόγο για «συστηματική επιχείρηση παραπληροφόρησης» και «νέα απόπειρα σπίλωσης».
Στην ανακοίνωση του υπουργείου αναφέρεται ότι με τις προηγούμενες διατάξεις (άρθρο 290 και 292 του Π.Κ.) τα φαινόμενα της παρακώλυσης συγκοινωνιών αντιμετωπίζονταν ποινικά με βαρύτερο τρόπο, ενώ τώρα υπάρχει η δυνατότητα πλήρους απαλλαγής.
«Η εκτόξευση επικοινωνιακής λάσπης κατά του υπουργείου Δικαιοσύνης συνεχίζεται μέχρι τελικής γραφικότητας. Τουλάχιστον όσοι αναπαράγουν ας φροντίζουν στοιχειωδώς να διασταυρώνουν», καταλήγει.
Χαρτοπόλεμος ανακοινώσεων
Επιχειρώντας κανείς να διακρίνει την αλήθεια πίσω από τον χαρτοπόλεμο των ανακοινώσεων αλλά και τις οιμωγές περί καταστολής των διαδηλώσεων από μερίδα των ΜΜΕ που μέχρι πρόσφατα δεν μας είχαν συνηθίσει σε τέτοιου είδους ευαισθησίες, εύκολα χάνεται στη μετάφραση νομικών όρων. Δύο έμπειροι νομικοί «διαβάζουν» το παλιό και το νέο άρθρο του Ποινικού Κώδικα για την παρακώλυση συγκοινωνιών και μας λένε τι βλέπουν.
«Ελάφρυνση ποινών»
Βασίλης Σωτηρόπουλος, Νομικός Συμπαραστάτης του Δημότη και της Επιχείρησης στην Περιφέρεια Αττικής
«Είναι σαφές ότι έχει ελαφρυνθεί το αδίκημα. Οταν δεν αναφέρεται το μάξιμουμ του ορίου φυλάκισης, η ποινή για πλημμέλημα είναι ώς πέντε χρόνια. Τώρα είναι ώς ένα χρόνο, οπότε περιορίζεται. Επίσης έχει αφαιρεθεί η εξ αμελείας τέλεση, άρα δεν τιμωρείται καθόλου. Τρίτον, προβλέπεται όντως διακεκριμένη περίπτωση, όταν κρατάει περισσότερο χρόνο, αλλά προβλέπεται η δυνατότητα να μην τιμωρηθεί καθόλου ο άλλος, αν η παρακώλυση γίνεται για την προάσπιση του δημοσίου συμφέροντος.
»Το μόνο “ύποπτο” είναι ότι προστέθηκαν οι αυτοκινητόδρομοι. Ομως και πριν, μπορούσε να εξαχθεί από τη νομολογία ότι συμπεριλαμβάνονταν και οι διαδηλώσεις σε αυτοκινητόδρομους στις μορφές παρακώλυσης συγκοινωνίας. Ακόμα κι έτσι ο δικαστής μπορεί να απαλλάξει, π.χ., αγρότες σε μπλόκα, αν κρίνει ότι η κινητοποίηση γίνεται υπέρ του δημοσίου συμφέροντος. Σε γενικές γραμμές, συμφωνώ με την άποψη του υπουργείου».
«Ατολμες διατάξεις»
Δημήτρης Σαραφιανός, συνήγορος υπεράσπισης διαδηλωτών
«Είναι μια διάταξη που ενώ επιχειρεί να διευθετήσει κάποια ζητήματα, ιδίως παρελθοντικών ετών, ωστόσο το κάνει με έναν εντελώς άτολμο τρόπο, με αποτέλεσμα να δημιουργεί περαιτέρω προβλήματα τουλάχιστον για το μέλλον: αφενός εντάσσοντας την έννοια του αυτοκινητόδρομου ρητά ως συγκοινωνιακό μέσο το οποίο δύναται να παρακωλυθεί, αφετέρου επειδή εντάσσει την έννοια της “σημαντικής διάρκειας”, η οποία αφήνεται στην άποψη του εκάστοτε δικαστή, παράγοντας και μια ανασφάλεια δικαίου. Γενικότερα υπάρχει και το πολιτικό ζήτημα.
»Μία κυβέρνηση που επικαλείται το όνομα της Αριστεράς, αυτού του είδους τις ποινικές ρυθμίσεις θα έπρεπε να τις έχει καταργήσει και όχι να τις τροποποιεί με τρόπο που αν μη τι άλλο εξακολουθούν να αναπαράγουν ζητήματα ποινικής συμπεριφοράς».
