Ακόμη και νεκρός ο Γιάννης Μπουτάρης προκαλεί καβγάδες και είναι κόκκινο πανί, κυρίως για τους ακροδεξιούς, ενώ αντιθέτως ο κάποτε αιρετικός Διονύσης Σαββόπουλος αποδεικνύεται αποδεκτός άνευ ερωτήσεων. Αυτό είναι το απόσταγμα της συζήτησης στο Δημοτικό Συμβούλιο Θεσσαλονίκης για την απόδοση των ονομάτων του αλησμόνητου δημάρχου και του τραγουδοποιού σε πάρκα της πόλης. Δέκα υποτονικοί ακροδεξιοί που διαμαρτύρονταν έξω από το δημαρχείο δεν έφτασαν καν τα όρια της γραφικότητας.
Αν η απόδοση του ονόματος του Διονύση Σαββόπουλου σε χώρο πρασίνου μεταξύ των οδών Γεωργίου Παπανδρέου και Μαρίας Κάλλας πέρασε χωρίς καμία ένσταση, ο Γιάννης Μπουτάρης εξακολουθεί να ερεθίζει τη δημόσια συζήτηση. Η απόδοση του ονόματός του στο πάρκο απέναντι από το δημαρχείο (περικλείεται από τις οδούς Β. Γεωργίου Α’, 3ης Σεπτεμβρίου και 30ής Οκτωβρίου 1944) άναψε, έστω για λίγο, τα αίματα.
Η εισήγηση του προέδρου του δημοτικού συμβουλίου Σπύρου Βούγια είχε γνωρίσει αντιδράσεις από την παράταξη του Σπύρου Πέγκα με την οποία είχε επανεκλεγεί δημοτικός σύμβουλος ο αείμνηστος δήμαρχος.
Ο κ. Πέγκας είχε καταγγείλει τη διοίκηση Αγγελούδη ότι δεν τους ενημέρωσε «ούτε από πολιτική ευγένεια» και άφησε αιχμές για τη συνεργασία της διοίκησης με δυνάμεις που ανήκουν στον ακροδεξιό χώρο, όπως ο Στεργιος Καλόγηρος.
Μάλιστα αντί για το συγκεκριμένο πάρκο πρότεινε να δοθεί το όνομα του Μπουτάρη στη λεωφόρο Στρατού. Το θέμα είχε πυροδοτήσει δημόσια σύγκρουση με τον κ. Βούγια η οποία έληξε μετά την παρέμβαση της οικογένειας του εκλιπόντος οπότε, και παρά τη σφοδρή του κριτική, η παράταξη Πέγκα ψήφισε υπέρ της ονοματοδοσίας.
Ο δήμαρχος Στέλιος Αγγελούδης δεν τα άφησε όλα αυτά ασχολίαστα στο δημοτικό συμβούλιο λέγοντας ότι «κάποιοι επέλεξαν να τυμβωρυχήσουν εκμεταλλευόμενοι ότι είναι πολύ μικρό αυτό που επιλέχθηκε και ότι χρειάζεται κάτι πιο μεγάλο», ενώ «2,5 χρόνια προσπαθούν με κάθε ευκαιρία να εκφραστούν όχι ως αυτόφωτοι αλλά στο όνομα του πρώην δημάρχου». Οπως είπε, η συνεννόηση έγινε από τη διοίκηση με τους «πραγματικούς κληρονόμους, δηλαδή τα τρία παιδιά του». Διευκρίνισε δε ότι «η πόλη χρειάζεται ενότητα τουλάχιστον για τα αυτονόητα και θα ήθελα να την υπηρετήσουμε» διότι «διαφωνούσα σε χίλια πράγματα με τον Μπουτάρη και ένας από τους λόγους που ήταν φίλος μου ήταν γιατί διαφωνούσα».
