Τις τελευταίες μέρες, με την ευκαιρία της συμφωνίας Mercosur, ήρθε στο προσκήνιο το θέμα της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης ΕΒΖ και ο τρόπος που η μεγαλύτερη αγροτική βιομηχανία της χώρας λεηλατήθηκε. Βουλευτές όπως ο Παύλος Πολάκης και η Ευαγγελία Λιακούλη αναφέρθηκαν προσφάτως στο θέμα, υπονοώντας, εμμέσως αλλά σαφώς, ότι η Γερμανία και συμφωνίες αντίστοιχες με τη Mercosur ευθύνονται για το κλείσιμο της βιομηχανίας, στρέφοντας έτσι την κοινή γνώμη σε εύκολα αλλά λανθασμένα συμπεράσματα.
Η εφημερίδα μας είναι η μόνη που έχει ασχοληθεί εκτεταμένα σε βάθος χρόνου και αναλυτικά με την υπόθεση ΕΒΖ και οι επιμελείς αναγνώστες μας έχουν το προνόμιο να γνωρίζουν -δυστυχώς μόνο αυτοί- τι πραγματικά συνέβη. Κατά τη μακροχρόνια έρευνά μας, από πουθενά δεν προέκυψε ότι για την καταστροφή της βιομηχανίας υπήρξε δάκτυλος της Γερμανίας ή οποιασδήποτε άλλης χώρας. Το κατόρθωμα αυτό το πιστωνόμαστε εξ ολοκλήρου ως έθνος.
Ξένος δάκτυλος;
Ο Παύλος Πολάκης είναι ο μοναδικός που ανέδειξε ευκρινώς την υπόθεση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (facebook 29.10.2025), προσεγγίζοντας το θέμα αναλυτικά, χρονολογικά και κατονομάζοντας σαφώς τους υπεύθυνους, κυβερνητικούς και μη. Αλλά σε πρόσφατες δηλώσεις του -θέλοντας να αναδείξει τις καταστροφικές συνέπειες της συμφωνίας Mercosur- φαίνεται να μετατοπίζει την ευθύνη στον ξένο δάκτυλο.
Σε κάθε περίπτωση, έχει ενδιαφέρον ότι ενώ όλες οι άλλες αναρτήσεις του κ. Πολάκη περνούν από το γνωστό δεξιό κόσκινο και σχολιάζονται ποικιλοτρόπως από τους πάντες, εντούτοις η συγκεκριμένη ανάρτηση, παρά τα αποκαλυπτικά στοιχεία που παρέθετε, πέρασε στα ψιλά ως μη γενόμενη. Δεν σχολιάστηκε από κανένα κόμμα της αντιπολίτευσης αλλά ούτε και κανένας θιγόμενος απάντησε. Υπήρξε και η διένεξη στη Βουλή του κ. Πολάκη με τον Αδωνη Γεωργιάδη, τον οποίο κατήγγειλε τότε ως υπεύθυνο της καταστροφής. Ο κ. Γεωργιάδης κατά την πάγια τακτική του έριξε την μπάλα στην κερκίδα, στρέφοντας τη συζήτηση οπουδήποτε αλλού εκτός από την ουσία.
Παρ’ όλα αυτά, η αντίδραση του Αδωνη στο άκουσμα και μόνο του ονόματος του Χρήστου Καραθανάση ήταν τόσο οργισμένη, που, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε τότε ο κ. Πολάκης σε συνέντευξη που παραχώρησε «Στο Κόκκινο», μετά το επεισόδιο «είχε κοκκινίσει τόσο που παραλίγο να πάθει εγκεφαλικό». Θυμίζουμε ότι ο κ. Καραθανάσης είναι ο «επενδυτής» που παρουσίασε το 2019 ο Αδωνις Γεωργιάδης ως σωτήρα της ΕΒΖ και της ελληνικής τευτλοκαλλιέργειας και ως τον άνθρωπο που υποτίθεται θα έβαζε την Ελλάδα στον παγκόσμιο χάρτη της παραγωγής ζάχαρης. Για τον λόγο αυτό, του υπενοικιάστηκαν δύο έτοιμα και λειτουργικά εργοστάσια ζάχαρης στο Πλατύ και στις Σέρρες με τον ρητό όρο να τα λειτουργήσει, απορροφώντας τα τεύτλα των αγροτών για την παραγωγή ζάχαρης.
Ο κ. Καραθανάσης είναι παράλληλα γνωστός εισαγωγέας ζάχαρης από διάφορες χώρες του κόσμου, ανταγωνιστής της ΕΒΖ -όσο υπήρχε-, ο οποίος το 2017 την είχε φεσώσει με 1.722.826 ευρώ, από ζάχαρη που είχε προμηθευτεί αλλά δεν πλήρωσε. Ενδιαφέρον θα είχε να μάθουμε κάποτε αν η διοίκηση της ΕΒΖ εισέπραξε ποτέ το διεκδικούμενο στα δικαστήρια χρέος ή όχι. Είναι ακόμη ο άνθρωπος που επινοικίασε τα εργοστάσια στο όνομα της τότε εταιρείας του «Royal Sugar», την οποία κατόπιν έκλεισε και εξαφάνισε τον ΑΦΜ της (γιατί άραγε;) και σήμερα δραστηριοποιείται στην εμπορία ζάχαρης αλλά με άλλη εταιρεία, την «Αθηναϊκή Ζαχαροποιία». Αλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς; Εχει σίγουρα ενδιαφέρον να διερευνηθεί αν στα παγκόσμια χρονικά υπάρχει δεύτερη τέτοια περίπτωση: εταιρεία να νοικιάζει τα εργοστάσιά της σε έναν ανταγωνιστή της ο οποίος της χρωστά και με τον οποίο βρίσκεται σε δικαστική διένεξη.
Τι έκανε λοιπόν αυτός ο «επενδυτής»; Αντί για παραγωγή ζάχαρης, όπως είχε υποχρέωση από το μισθωτήριο συμβόλαιο (το οποίο έχουμε αποκαλύψει), έφερνε ζάχαρη από το εξωτερικό, τη συσκεύαζε σε πακέτα της ΕΒΖ που ανέγραφαν το brand name, τη διεύθυνση και τα τηλέφωνα της ΕΒΖ και την πουλούσε στην αγορά, παραπλανώντας τον Ελληνα καταναλωτή ο οποίος την αγόραζε σε υψηλότερη συνήθως τιμή, νομίζοντας ότι είναι ελληνική, γιατί κανένας δεν τον ενημέρωσε ότι η ελληνική παραγωγή ζάχαρης σταμάτησε το 2018. Με τον τρόπο αυτό λοιπόν ο επιχειρηματίας γιγάντωσε τον τζίρο της επιχείρησής του από την εμπορία ζάχαρης, χωρίς ποτέ να παράξει ούτε κόκκο ελληνικής ζάχαρης.
Μα τότε γιατί νοίκιασε τα εργοστάσια ζάχαρης; θα διερωτηθεί κάποιος. Η απάντηση δόθηκε από την ίδια τη ζωή. Τα νοίκιασε για… να τα διαλύσει. Απίστευτο κι όμως αληθινό. Η ναυαρχίδα της ΕΒΖ, το εργοστάσιο Πλατέος, μετατράπηκε σε… σκραπ! Επί τέσσερα συναπτά έτη διαλυόταν. Το εργοστάσιο Σερρών σώθηκε όταν η «Εφ.Συν.» αποκάλυψε με ντοκουμέντα τον όλεθρο στο Πλατύ. Πλιάτσικο δημόσιας περιουσίας. Πανάκριβα μηχανήματα και πάγιος εξοπλισμός αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων πουλήθηκαν για παλιοσίδερα προς όφελος του «επενδυτή» και εις βάρος του δημόσιου συμφέροντος υπό το βλέμμα των αγροτών, της διοίκησης ΕΒΖ, της τότε Συνεταιριστικής Τράπεζας Σερρών, της Τράπεζας Πειραιώς και της Δικαιοσύνης. Τι να προλάβουν να καταστρέψουν οι… Γερμανοί;
Η εφημερίδα μας μόλις δύο μήνες από την έναρξη του πλιάτσικου, ήδη από τις αρχές του 2020, είχε αποκαλύψει το μέγεθος του πρωτοφανούς σκανδάλου, γεγονός που τότε οδήγησε τον ΣΥΡΙΖΑ να καταθέσει ερώτηση στη Βουλή, στην οποία φυσικά ο Αδωνις ποτέ δεν απάντησε. Σήμερα το εργοστάσιο Πλατέος έχει καταστραφεί τελείως, όπως φαίνεται και από το ανατριχιαστικό φωτογραφικό υλικό που κατά καιρούς έχει δημοσιεύσει η εφημερίδα μας, και από λειτουργικό εργοστάσιο για παραγωγή ζάχαρης έχει μετατραπεί σε νεκροταφείο που και να θέλει κάποιος σοβαρός επενδυτής να το δουλέψει είναι σήμερα αδύνατον. Η πιθανότητα παραγωγής ελληνικής ζάχαρης -της οποίας η τιμή έχει πιάσει εν τω μεταξύ ιστορικό υψηλό- έχει μηδενιστεί.
Θυμίζουμε ότι στο βιογραφικό του κ. Καραθανάση, εκλεκτού του κ. Γεωργιάδη, εδώ και λίγο χρόνο εκκρεμούν έλεγχος και κατηγορίες από τον επικεφαλής της Αρχής για το Ξέπλυμα Βρόμικου Χρήματος, Χαράλαμπο Βουρλιώτη, για εμπλοκή του μαζί με τον τέως πρόεδρο της Συνεταιριστικής Τράπεζας Σερρών, Αλέξανδρο Χατζηδημητρίου, σε υπόθεση υπεξαίρεσης ΦΠΑ 35.000.000 ευρώ από τριγωνικές συναλλαγές!
Σιγή ιχθύος
Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά τα απίθανα και εξοργιστικά μπροστά στα μάτια μας, κανένας δεν αντιδρά (εκτός από την εφημερίδα μας). Κυβέρνηση, αντιπολίτευση, κόμματα, Δικαιοσύνη, πολιτευτές, διοίκηση ΕΒΖ, τράπεζες, πολίτες και, κυρίως, αγρότες κωφεύουν προκλητικά και σιωπούν, με εξαίρεση κάποιες αναιμικές και προσχηματικές αντιδράσεις. Γιατί όμως; Τι κρύβεται πίσω από την ένοχη καθολική σιωπή; Ισως ο φόβος, ίσως ισχυρά συμφέροντα. Εδώ είναι όμως και το μεγάλο ερώτημα για την αινιγματική στάση των κυρίως θιγομένων της υπόθεσης, δηλαδή των αγροτών, που η συγκυρία τούς έφερε να είναι σήμερα στα κάγκελα.
Παρά την αμέριστη υποστήριξη που έχουν από μέρους μας στον δίκαιο αγώνα τους, δεν μπορεί κανείς να παραβλέψει ότι αν το 2019 αντιδρούσαν, όπως αντιδρούν σήμερα, δεν θα εξαφανιζόταν μια επικερδής καλλιέργεια όπως ήταν αυτή των τεύτλων, περιορίζοντας έτσι τις επιλογές τους για αξιοπρεπή διαβίωση. Ας μην ξεχνάμε ότι η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο που εξαφάνισε τη ζαχαροβιομηχανία της τη στιγμή που άλλες χώρες, όπως η Αίγυπτος, που δεν είχε ζαχαροβιομηχανία, έχτισε δίπλα μας το μεγαλύτερο στον κόσμο εργοστάσιο ζάχαρης από τεύτλα που καλλιεργούνται… στη Σαχάρα!
Αυτοί λοιπόν οι αγρότες και ειδικότερα οι δραστηριοποιούμενοι πέριξ των εργοστασίων που καταστράφηκαν όχι μόνο δεν εμπόδισαν την καταστροφή που συντελούνταν επί τέσσερα χρόνια κάτω από τη μύτη τους, αλλά, αλίμονο, σχεδόν… την προκάλεσαν κιόλας. Ας μην ξεχνάμε ότι οι αγροτοσυνδικαλιστές των Σερρών ήταν αυτοί που με οξύτατες ανακοινώσεις τους στις 19/4/2018 προέτρεπαν την κυβέρνηση Τσίπρα να παραδώσει το εργοστάσιό τους στον Καραθανάση, χαρακτηρίζοντας την πρόταση ως μοναδική ρεαλιστική λύση.
Σαν να μην έφτανε αυτό, οι συνδικαλιστές αγρότες πέριξ της περιοχής του εργοστασίου Πλατέος στις 17/12/2019 επέπλητταν την κυβέρνηση Ν.Δ. γιατί αργούσε να παραδώσει το εργοστάσιό τους με συνοπτικές διαδικασίες και χωρίς να καταγραφούν τα χιλιάδες περιουσιακά στοιχεία του στον Καραθανάση. Σαν να μην έφτανε ούτε αυτό και ενώ στις 20/2/2020 εμφανιζόταν να φουντώνει το κύμα αντιδράσεων στις τάξεις των αγροτών στους νομούς Ημαθίας, Πέλλας, Πιερίας, Κοζάνης και Θεσσαλονίκης κατά των σχεδίων της Royal Sugar να «σβήσει» οριστικά τα φουγάρα της μονάδας της ΕΒΖ στο Πλατύ Ημαθίας, εντούτοις, σε συνάντηση που είχε με τον Βορίδη αντιπροσωπεία των ίδιων αγροτών, τα πνεύματα ηρέμησαν ως διά μαγείας, γιατί ο Βορίδης τούς έδωσε συνδεδεμένη ενίσχυση και de minimis πρωτοφανούς ύψους.
Το θέμα είναι μεγάλο και δεν πρέπει να διαφύγει την προσοχή της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας στο πλαίσιο της διερεύνησης του σκανδάλου ΟΠΕΚΕΠΕ. Πώς δόθηκε και συνεχίζεται να δίνεται έως και σήμερα συνδεδεμένη ενίσχυση και de minimis σε καλλιέργεια ζαχαρότευτλων, σε βάρος άλλων καλλιεργειών, τη στιγμή που δεν υπάρχει παραγωγή ζάχαρης από το 2018 έως σήμερα; Ποιοι εισέπραξαν τέτοια ενίσχυση και με ποια δικαιολογητικά; Δικαιούνταν η χώρα να δίνει ενίσχυση χωρίς να υπάρχει παραγωγή ζάχαρης ή μήπως είναι καταστρατήγηση του κανονισμού; Ηταν αυτή η κίνηση Βορίδη ένα φιλοδώρημα προς τους αγρότες για να εξαγοράσει τη σιωπή τους για τα πεπραγμένα του Καραθανάση; Μήπως κρύβεται και εδώ άλλο ένα σκάνδαλο της κυβέρνησης Μητσοτάκη; Ερωτήματα που πρέπει να ερευνηθούν από τους αρμόδιους.
Πώς χρυσώθηκε το χάπι
Για να γίνει δε πιο σαφές το μέγεθος του μπουναμά Βορίδη, αναφέρουμε ότι για δύο συνεχείς χρονιές οι τευτλοπαραγωγοί εισέπραξαν πολύ μεγάλη συνδεδεμένη ενίσχυση, που κανένα άλλο προϊόν, και ποτέ άλλοτε, δεν έλαβε. Εισέπραξαν 175 €/στρ., δηλαδή 222% περισσότερα από την αρχική πρόταση-εισήγηση των υπηρεσιακών του ΥΠΑΑΤ! Και 253% μεγαλύτερη συνδεδεμένη ενίσχυση από τον μέσο όρο της τελευταίας 4ετίας που οι παραγωγοί παρέδωσαν τεύτλα (2015, 2016, 2017, 2018). Και όλα αυτά χωρίς να παραχθεί ούτε κόκκος ζάχαρης.
Αξίζει να σημειωθεί ότι στην τότε συνάντηση με τον Βορίδη παρευρέθησαν και κάποιοι συνδικαλιστές που συγκαταλέγονται ανάμεσα στους… πρόθυμους που πρώτοι συναντήθηκαν με τον πρωθυπουργό, σπάζοντας το μέτωπο των μπλόκων. Οι πρόθυμοι να κάνουν τη δουλειά πάντα θα υπάρχουν. Τότε εισέπραξαν κάτι ψίχουλα ενίσχυσης, με βαρύ τίμημα την εξαφάνιση της τευτλοκαλλιέργειας. Τι εισέπραξαν σήμερα και με ποιο τίμημα θα το δείξει το πολύ κοντινό μέλλον. Η ιστορία επαναλαμβάνεται πια σαν φάρσα, χωρίς, ως φαίνεται, οι αγρότες μας να βάζουν μυαλό από τη συντελεσθείσα τραγωδία.
