Ο Βαρδάρης φύσηξε.. οξυγόνο, η Αριστοτέλους γέμισε ελπίδα

Iστορικές στιγμές ζήσαμε όσοι και όσες βρεθήκαμε χθες στη συγκέντρωση ολόκληρης της Θεσσαλονίκης, συγκέντρωση μεγαλύτερη από εκείνη του 1992 για τη Μακεδονία. Με σημείο συγκέντρωσης το άγαλμα Βενιζέλου, ένα αμέτρητο πλήθος απλώθηκε και πλημμύρισε με τρομερή πυκνότητα ολόκληρο τον άξονα της Αριστοτέλους, από το Εργατικό Κέντρο μέχρι την Τσιμισκή, στην Εγνατία από το Σιντριβάνι μέχρι την πλατεία Βαρδαρίου και σε όλους τους κάθετους δρόμους.

Καμιά φωτογραφία και κανένα τηλεοπτικό πλάνο δεν μπορεί να αποδώσει ολόκληρο το μέγεθος του συλλαλητηρίου. Είναι χαρακτηριστικό ότι, ενώ η συγκέντρωση είχε χρόνο έναρξης τις 11 το πρωί, από τις 10 όποιος προσέγγιζε την Αριστοτέλους ή την Εγνατία αναγκαζόταν να σταματήσει στο σημείο που είχε καταφέρει να φτάσει, καθώς το πλήθος ήταν κυριολεκτικά ακινητοποιημένο, λόγω της πυκνότητας. Η Αριστοτέλους ήταν γεμάτη από την Αρχαία Αγορά μέχρι την Τσιμισκή. Αυτό από μόνο του θα ήταν αρκετό για να δείξει το μέγεθος, αλλά δεν είναι αρκετό.

Οι κάθετες οδοί πάνω από το άλμα του Βενιζέλου –Χαλκέων, Αγνώστου Στρατιώτη– είχαν πυκνή συγκέντρωση. Η Εγνατία ήταν αδιάβατη σε όλη τη διαδρομή, όχι μόνο στο οδόστρωμα αλλά και στα πεζοδρόμια. Για να δώσουμε μια ιδέα αυτής της απίστευτης εικόνας, θα αρκούσε να πούμε ότι ουσιαστικά πορεία δεν έγινε στη Θεσσαλονίκη, καθώς δεν υπήρχε χώρος για πορεία. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι στέκονταν ακίνητοι στην Εγνατία, πεισμωμένοι ότι θα ξεκινούσαν κάποια στιγμή για τον Σιδηροδρομικό σταθμό. Από τις 12 περίπου, που είχαν λήξει οι ομιλίες, όσοι βρίσκονταν στο Σιντριβάνι ξεκίνησαν περίπου στις 2 μετά το μεσημέρι. Οι πιο προνοητικοί και ανυπόμονοι συγκροτούσαν πορείες από τις παράλληλες οδούς πάνω και κάτω από την Εγνατία, για να φτάσουν στον Σταθμό και από εκεί στο Διοικητήριο, το οποίο δονήθηκε από το σύνθημα «δολοφόνοι», ενώ κύματα διαδηλωτών διέτρεχαν τις παρακείμενες οδούς.

Είχε φανεί τι θα συνέβαινε από τις 9 το πρωί, καθώς χιλιάδες είχαν προνοήσει ξεκινώντας από κάθε σημείο του πολεοδομικού συγκροτήματος για να φτάσουν στο κέντρο της πόλης. Ποτάμια ανθρώπων άγνωστων μεταξύ τους και κάθε ηλικίας κατέβαιναν σιωπηλοί και αποφασισμένοι προς το κέντρο από όλες τις πλευρές. Ηλικιωμένοι με μπαστούνια, ακόμη και με Π, μανάδες με καροτσάκια ή με παιδιά στην αγκαλιά, παιδιά του δημοτικού με τους γονείς τους, μαθητές λυκείων, φοιτητές και φοιτήτριες σε οργανωμένα μπλοκ, ζευγάρια και κατά μόνας, ένα ποτάμι από τις δυτικές συνοικίες της πόλης δεν έφτασε ποτέ ούτε στην Αντιγονιδών και είχαν απλωθεί από την πλατεία Βαρδαρίου προς τον Σιδηροδρομικό Σταθμό. Από τα ανατολικά της πόλης, μόνο από τον δήμο Θερμαϊκού είχαν ξεκινήσει έξι γεμάτα λεωφορεία, ενώ άγνωστος αριθμός άλλων έφτασε από άλλες περιοχές. Ετσι αποδείχθηκε μάταιη και η τελευταία προσπάθεια των κυβερνώντων να μικρύνουν τη συμμετοχή, κλείνοντας τους σταθμούς του μετρό όχι από τις 9, όπως είχαν αναγγείλει, αλλά… από τις 8.30, αφού έβλεπαν το ανθρώπινο κύμα που ερχόταν!

Πολλοί ήταν αυτοί που περπάτησαν από την Καλαμαριά, την Παπάφη και την Τούμπα, για να φτάσουν στη συγκέντρωση. Ολα τα καταστήματα του κέντρου της πόλης ήταν κλειστά, με αυτά που ήταν πάνω στους κεντρικούς δρόμους να έχουν γράψει στις βιτρίνες συνθήματα όπως το «δεν έχω οξυγόνο» ή είχαν αναρτήσει τα ονόματα των 57 θυμάτων. Κλειστά ακόμη και τα περίπτερα.

Μεγαλύτεροι σε ηλικία και έμπειροι σε θέματα κινητοποιήσεων και συγκεντρώσεων από τη μεταπολίτευση και μετά είχαν μείνει άφωνοι από το πλήθος, καθώς κανένας δεν είχε κάποιο σημείο αναφοράς από τις μεγάλες συγκεντρώσεις του παρελθόντος, τα τελευταία 50 χρόνια.

Από όσους ανέβηκαν στο βήμα συγκίνησε η Ελένη Βασάρα, μητέρα της 22χρονης Αγάπης Τσακλίδου, που μιλώντας σημείωσε ότι είναι «ημέρα μνήμης και αγώνα για την απόδοση δικαιοσύνης για το έγκλημα στα Τέμπη». Θύμισε παράλληλα ότι «ο Γεράσιμος δίνει ακόμα μάχη για να κρατηθεί στη ζωή» και τόνισε ότι «αγωνιζόμαστε με κάθε τρόπο για να αποδοθεί δικαιοσύνη και να πληρώσουν όλοι όσοι φταίνε για το έγκλημα στα Τέμπη. Ζητάμε την αναβάθμιση των κατηγοριών σε κακουργήματα, για να μην επαναληφθεί το έγκλημα των Τεμπών και να υπάρχει ασφάλεια». Από την πλευρά του, ο Νίκος Τσαγκλίδης, εργαζόμενος της Hellenic train και συγγενής της άτυχης Αγάπης Τσαγκλίδου, είπε ότι «αυτό που συνέβη ήταν έγκλημα με συγκεκριμένους ενόχους» και υπογράμμισε ότι «αυτή η απεργία, δύο χρόνια μετά, μας δίνει οξυγόνο και ελπίδα. Ζητάμε δικαιοσύνη και δεν ανεχόμαστε να μας στερούν το οξυγόνο».

Μαύρα μπαλόνια πέταξαν στον ουρανό, τα ονόματα των 57 θυμάτων αναγνώστηκαν μέσα σε κλίμα οδύνης και το λεπτό της σιωπής που κρατήθηκε στη μνήμη τους έμοιαζε με αιωνιότητα.