«Ενα εργατικό δυστύχημα δεν γίνεται τυχαία. Και στην επιχείρηση «Μάρμαρα-Γρανίτες Μανώλογλου Α.Ε.», όπου έχασε τη ζωή του ο 55χρονος Γιώργος Βλαντ στις 21 Δεκεμβρίου, και στην εταιρεία τροφίμων «Μανουκαράκη/Γαλακτοκομική Αμαρίου», όπου εργαζόταν «επικινδύνως» ο 38χρονος Μανώλης Αφράτης, προηγήθηκαν πολλά μικρότερα ατυχήματα.
Πρόκειται για μια πυραμίδα που έχει βάση και καλούμαστε να διορθώσουμε τη βάση για να βάλουμε ένα φρένο. Και ύστερα είναι η μεγάλη εξόντωση των ανθρώπων που έμειναν πίσω. Οι συγγενείς που προσπαθούν να φτάσουν στην αλήθεια για να αποδοθεί το δίκιο για τον άνθρωπό τους που χάθηκε. Είναι συγκλονιστικό αυτό το μαρτύριο, που κρατά χρόνια. Δίκες, έξοδα, ηθική και οικονομική εξόντωση».
Με αυτά τα λόγια συνόψισε ο Ανδρέας Στοϊμενίδης, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Συλλόγων Εργαζομένων Τεχνικών Επιχειρήσεων Ελλάδας και επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Οργανισμού για την Υγεία και την Ασφάλεια της Εργασίας, τα συμπεράσματα από τις μαρτυρίες της συζύγου τού Γιώργου Βλαντ και του αδελφού τού Μανώλη Αφράτη. Των ανθρώπων που βρήκαν το κουράγιο να μιλήσουν για όλα όσα έπρεπε να έχουν γίνει στις επιχειρήσεις όπου εργάζονταν οι δικοί τους άνθρωποι που έχασαν τη ζωή τους σε εργατικό θανατηφόρο ατύχημα. Και δεν είναι μόνο αυτοί οι δύο.
Δεν είναι μόνο ο αδελφός τού Αφράτη, που δίνει μέχρι και το τελευταίο ευρώ από τον μισθό του για να «μην ξεχαστεί» το εργατικό έγκλημα, ούτε είναι μόνο η Μαρία Βλαντ που ήρθε από τη Θεσσαλονίκη «γιατί πρέπει να γίνεται έλεγχος στην επιχείρηση ώστε να μη χαθούν κι άλλα παιδιά» όπως είπε.
Εκατοντάδες σύζυγοι, παιδιά, γονείς που χρόνια σύρονται σε δικαστικές περιπέτειες και στην καλύτερη περίπτωση θα λάβουν ένα ποσό που σε τίποτε δεν θα αντιστοιχεί σε ό,τι έχασαν και στο δράμα που ζουν. Εχουν να αντιμετωπίσουν επιθεωρητές, καλά κρυμμένα μυστικά, πορίσματα που αργούν, ιδιοκτήτες που θα επιρρίψουν την ευθύνη στον ίδιο τον εργαζόμενο, δικαστές που δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα απονείμουν δικαιοσύνη όταν το εργατικό ατύχημα φτάσει επιτέλους στα έδρανα και πολλά έξοδα, δικαστικά και μεταφορικά.
Μέσα στο 2023 χάθηκαν 179 άνθρωποι και 287 τραυματίστηκαν πολύ σοβαρά. Πόσοι άραγε από αυτούς είναι στην εντατική; Πόσοι επιβίωσαν; Δεν γνωρίζουμε. Ξέρουμε όμως πως η Επιθεώρηση Εργασίας ό,τι χαρακτηρίζει «τροχαίο» δεν το εντάσσει στα εργατικά ατυχήματα. Κι αυτό επιχείρησε να κάνει στην περίπτωση του Αφράτη. Κι ό,τι γίνεται στην αγροτική οικονομία, η ΕΛΣΤΑΤ δεν το καταγράφει. Γι’ αυτό και η «Εφ.Συν.» θεωρεί υποχρέωσή της να δημοσιεύσει τα αναλυτικά και πλήρη στοιχεία από την πλέον αξιόπιστη έρευνα της ΟΣΕΤΕΕ.
Μαρία Βλαντ
«Ο εργοδότης δεν ήθελε να επισκευάσει τον γερανό γιατί έπρεπε να πληρώσει για επισκευή 8.000 ευρώ και είπε “δεν πειράζει”. Υπάρχουν πολλά προβλήματα στην επιχείρηση. Ακόμη και τα σύρματα ήταν φθαρμένα. Ποιος πήγε να τα ελέγξει; Ούτε παπούτσια δεν τους έπαιρναν. Ας κάνουν έλεγχο να δουν πώς δουλεύουν τα παιδιά.
»Ο Γιώργος είχε τη δική του τύχη, και η μαμά του πέθανε σε εργατικό ατύχημα. Και μία μέρα πριν χαθεί έσπασαν τα σύρματα και έπεσαν πάλι τα μάρμαρα. Η Επιθεώρηση λέει ότι υπάρχει περίπτωση να ξαναπάει. Μα πώς θα πάει μετά από 2 εβδομάδες και έναν μήνα; Eπρεπε να πάει εκείνες τις μέρες. Oύτε 40 μέρες δεν έχουν περάσει. Κι αν κλαίω δεν είναι μόνο γι’ αυτόν, αλλά για την ασφάλεια των άλλων παιδιών που κινδυνεύουν.
»Ας κάνει κάτι το κράτος, ο υπουργός, δεν ξέρω ποιος. Ας πάει εκεί κάποιος υπεύθυνος κι ας κάνει τον εργοδότη να αλλάξει τα πράγματα. Κι ο εργοδότης να μην πάρει ούτε ένα τηλέφωνο να πει ένα συγγνώμη; Πήρε μόνο για να μου τραβήξει το μανίκι γιατί ξοδεύω 3.500 για την κηδεία του άντρα μου. “Ποιον κηδεύεις, τον Μητσοτάκη;” με μάλωσε».
Στέλιος Αφράτης
«Η Επιθεώρηση μας έλεγε “δεν είναι δική μου δουλειά”. Ο διορισμένος εμπειρογνώμονας της Τροχαίας έλεγε ότι “έβρεχε” και μας παρουσίασε μια ελλιπή έκθεση. Τον άνθρωπο τον βάλανε σε ένα φορτηγό-φέρετρο με 4 ρόδες και οι 4 ήταν σάπιες. Πιο φτηνά στοίχιζε το εργατικό ατύχημα στον εργοδότη του αδελφού μου από το να βάλει λάστιχα στο αυτοκίνητό του, διακινδυνεύοντας τη σωματική ακεραιότητα όλου του κόσμου. Γιατί αν το χαλασμένο φορτηγό με το οποίο έκανε ο αδελφός μου τις μεταφορές έπεφτε σε μια στάση, θα είχαμε ένα μακελειό όπως έγινε στα Τέμπη.
O αδελφός μου μέχρι το προηγούμενο βράδυ πριν σκοτωθεί έπαιρνε τηλέφωνο σε άλλη εταιρεία για να βρει άλλη δουλειά. Εψαχνε. Αν είχε βρει, τώρα θα ζούσε. Στην αρχή η υπόθεση μπήκε στο αρχείο. Τρέξαμε. Ο προϊστάμενος της Εισαγγελίας έδωσε ευτυχώς εντολή να βγει η υπόθεση από το αρχείο. Το φορτηγό, που στο μεταξύ το είχαν καταστρέψει, ήταν σαπάκι. Ούτε τα σωληνάκια δεν άλλαζαν κι ας έκαναν μόνο 25 ευρώ (δείχνει φωτογραφία). Πέρασαν 3 μήνες και αναγκάστηκα να πάω στην Επιθεώρηση Εργασίας για να καταβάλουν τα δεδουλευμένα του. Ούτε αυτά δεν είχε βάλει ο εργοδότης. Και ξέρετε ποιο είναι το χειρότερο; Στη δική έφερε εργαζόμενους να καταθέσουν υπέρ του. Ντροπή, βρε παιδιά!».
Σημειώσεις
Ο εργοδότης του Μανώλη Αφράτη κρίθηκε ένοχος για ανθρωποκτονία από αμέλεια από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Ρεθύμνου. Ποινή φυλάκισης 2 ετών με τριετή αναστολή. Ο Μανώλης σκοτώθηκε στις 21 Μαΐου του 2020 στον δρόμο Κουρούτες-Φουρφουράς στο Αμάρι Ρεθύμνου την ώρα που εργαζόταν, όταν το φορτηγό αυτοκίνητο της εταιρείας που οδηγούσε ανατράπηκε. Ο άνθρωπος καταπλακώθηκε από το αστερέωτο κάθισμα του συνοδηγού, το οποίο λόγω της ταχύτητας είχε πολλαπλάσιο βάρος που προσδιορίζεται κοντά στον έναν τόνο! Ο Γιώργος Βλαντ καταπλακώθηκε από τις μαρμάρινες πλάκες που προσπάθησε να μετακινήσει με ένα συρματόσκοινο το οποίο κόπηκε. Η Μαρία Βλαντ έχει την πλήρη στήριξη της επιχείρησης στην οποία εργάζεται. Κι αυτό της δίνει κουράγιο να συνεχίσει σε μια πορεία που αναμένεται δύσκολη και μακρόχρονη.
