«Ψηλά το κεφάλι!» γράφει το μεγάλο πανό που δεσπόζει στο κεντρικό κτίριο (κτίριο Αβέρωφ) του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και υπογράφεται από πλήθος φοιτητικών συλλόγων από διαφορετικά ιδρύματα. Μετά τη άγρια αστυνομική επίθεση της προηγούμενης Πέμπτης, οι φοιτητές εκπέμπουν ηχηρό μήνυμα αντίστασης και αγωνιστικής διάθεσης. Είναι η δική τους απάντηση στην εφαρμοζόμενη πολιτική της ακραίας λιτότητας, στη φτωχοποίηση της κοινωνίας, στην καταστολή, μα πιο πολύ στην απαισιοδοξία και στην αδράνεια.
Μεσημέρι Κυριακής και ο αύλειος χώρος του ιστορικού κτιρίου της οδού Πατησίων κατακλύζεται από κόσμο. Πιο νωρίς, γονείς με μικρά παιδιά περνούν, για να αποδώσουν φόρο τιμής στους νεκρούς. Τα τραπεζάκια των φοιτητικών παρατάξεων πλαισιώνονται από κόσμο που πληθαίνει. Μέσα στο κτίριο Γκίνη, πλήθος εκδηλώσεων. Μεταξύ άλλων «ντοκιμαντέρ για τα λαϊκά και νεολαιίστικα κινήματα από τον Εμφύλιο έως σήμερα», συζήτηση για τη δίκη της Χρυσής Αυγής, εκδήλωση για την Αντιφασιστική Καμπάνια για την Ουκρανία, συζήτηση για το Κομπάνι.
Σε άλλη αίθουσα, παιδάκια της έκτης δημοτικού γράφουν σε ένα τετράδιο αφιερώσεων τις λέξεις Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία. Μια μητέρα συγκινείται, γιατί θυμάται πως ήταν στην ηλικία της εννιάχρονης κόρης της, όταν ο δικός της μπαμπάς τής μιλούσε για τα τανκς και την αντίσταση των φοιτητών. Στον τοίχο οι φωτογραφίες του Συνδέσμου Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974 μαρτυρούν την ιστορία, εικόνες των νεκρών, φωτογραφίες από τις δίκες των χουντικών, αποκόμματα εφημερίδων της εποχής.
«Θέλουμε να μεταφέρουμε τους αγώνες τού τότε στο σήμερα», μας λέει η Μαρία Μανεάδου, φοιτήτρια της Φιλοσοφικής, και τονίζει ότι το γνωστό σύνθημα Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία είναι επίκαιρο και σήμερα. «Ψωμί, γιατί ο κόσμος πεινάει από τα αντιλαϊκά μέτρα. Παιδεία, γιατί η εκπαίδευση είναι στρατευμένη, εντατικοποιημένη και το πανεπιστήμιο δεν είναι χώρος ελεύθερης διακίνησης ιδεών. Ελευθερία, γιατί αν θεωρούμε ότι υπάρχει ελευθερία όταν τα πανεπιστήμια είναι κλειστά από τα ΜΑΤ, γελιόμαστε οικτρά», μας λέει.
«Αυτές οι μέρες μπορούν να αποτελέσουν βασικούς κόμβους σύνδεσης του παρελθόντος με το σήμερα ώστε να θυμηθούμε πως ο λαός εξεγέρθηκε, πάλεψε και νίκησε. Η εξέγερση και ο παλλαϊκός ξεσηκωμός είναι ο μόνος δρόμος για να διώξουμε απολυταρχικά καθεστώτα όπως το σημερινό. Θέλουμε να περάσουμε από την αναμονή στην ενεργητική δράση», μας λέει ο Γιάννης Σιαμαντάς, φοιτητής Οδοντιατρικής, και ελπίζει ότι η νεολαία μπορεί να λειτουργήσει ως ο «σεισμογράφος καταγραφής και ανάδειξης των προβλημάτων μιας κοινωνίας που βράζει από την ανεργία, τη φτώχεια και την περιστολή της ελευθερίας».
Κάτι αλλάζει
Και πράγματι, κάτι φαίνεται να αλλάζει τις τελευταίες εβδομάδες στις σχολές της Αθήνας. Μετά τη νηνεμία των τελευταίων ετών, οι γενικές συνελεύσεις έχουν διπλασιαστεί, αποκτώντας μαζικότερα χαρακτηριστικά σε σχέση με την αρχή του ακαδημαϊκού έτους, ενώ η άγρια αστυνομική καταστολή των τελευταίων ημερών περισσότερο πεισμώνει και συσπειρώνει παρά φοβίζει.
«Προσπαθούν να κάνουν τους φοιτητές να μην έχουν λόγο, να μην έχουν αιτήματα, να μην κάνουν συνελεύσεις και να μην παίρνουν με δημοκρατικό τρόπο αποφάσεις για κινητοποιήσεις και καταλήψεις», δηλώνει στην «Εφ.Συν.» ο Γιάννης Τράντος από την Ιατρική. «Είμαστε η πρώτη γενιά που θα ζήσει χειρότερα από την προηγούμενη. Που θα αντιμετωπίσει την ανεργία ή τις ελαστικές σχέσεις εργασίας ή τη φυγή στο εξωτερικό. Καμία επιλογή από αυτές δεν μας χωράει. Να ανατρέψουμε τις αλλαγές στην εκπαίδευση και τις αλλαγές που υποθηκεύουν το μέλλον μας», τονίζει, ενώ ο κόσμος στα τραπεζάκια αναμένει η σημερινή πορεία του Πολυτεχνείου να είναι μαζική.
