Αρνητική πρωτιά και στους εργαζόμενους με αναπηρία

Για τους λάθος λόγους συνηθίζουμε τον τελευταίο καιρό να αναδεικνυόμαστε ως χώρα, με την τελευταία ελληνική διάκριση να αφορά την αρνητική πρωτιά μας μεταξύ των χωρών της Ε.Ε., σε επίπεδο απασχόλησης με μισθωτή εργασία, ατόμων με αναπηρίες.

Σύμφωνα λοιπόν, με την έκθεση – ράπισμα του Ευρωπαϊκού Φόρουμ Ατόμων με Αναπηρία, «Δικαίωμα στην Εργασία» για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (EDF), μόλις τρία στα 10 ΑμΕΑ εργάζονται επί πληρωμή στην Ελλάδα, με τη χώρα μας να μοιράζεται με την Ιρλανδία το αρνητικό ποσοστό του 32,6% στη σχετική έκθεση. Την τριάδα της ντροπής συμπληρώνουν η Κροατία με 37% και η Ισπανία με 39%.

Στις πρώτες τρεις θέσεις, όπως αναφέρει το News247, κατατάσσονται Δανία με 60,1%, Λετονία με 60,8% και πρώτη είναι η Εσθονία με ποσοστό απασχόλησης ατόμων με αναπηρία 64,9%.

«H εικόνα της Ελλάδας είναι ντροπιαστική, καθώς είμαστε στην τελευταία θέση με το μικρότερο ποσοστό εργαζομένων με αναπηρία», σχολιάζει ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Φόρουμ Ατόμων με Αναπηρία και της Ε.Σ.Α.μεΑ, Ιωάννης Βαρδακαστάνης.

Σε επίπεδο Ε.Ε., σύμφωνα με την ίδια έρευνα, κατά μέσο όρο απασχολείται με μισθωτή εργασία το 51,3% των ενεργών και σε ηλικία εργασίας ατόμων με αναπηρία (ένα στα δύο άτομα).

►Σε ακόμα πιο δεινή θέση φαίνεται ότι βρίσκονται οι γυναίκες ΑμΕΑ, καθώς σε 11 χώρες, λιγότερο από το 20%  εργάζονται με πλήρη απασχόληση και παρά το γεγονός ότι κατά μέσο όρο, είναι πιο μορφωμένες από τους άνδρες με αναπηρία.

Μεταξύ αυτών βρίσκεται η Ελλάδα, η Ιρλανδία, το Βέλγιο, η Ισπανία, η Ιταλία, η Μάλτα, η Πολωνία, η Ουγγαρία, η Κροατία, η Ρουμανία και η Βουλγαρία.

►Και σε επίπεδο μισθών όμως, τα άτομα με αναπηρία εξακολουθούν να αμείβονται με λιγότερα χρήματα από την εργασία τους, παρόλο που χρειάζονται υψηλότερο εισόδημα για να αντιμετωπίσουν το πρόσθετο κόστος ζωής, σε μια κοινωνία που εισάγει διακρίσεις και σε πολλές περιπτώσεις δεν είναι προσβάσιμη.

Τα έξοδα στέγασης και μεταφοράς, για παράδειγμα, συνιστούν δυσανάλογα υψηλή επιβάρυνση για τα άτομα με αναπηρία, σε σύγκριση με τα άτομα χωρίς.

Η έκθεση εξηγεί, επίσης, ότι τα άτομα με αναπηρία επιβαρύνονται με υψηλότερο κόστος για την απασχόληση, όπως η πληρωμή για ειδική μεταφορά, λόγω απρόσιτων δημόσιων συγκοινωνιών, για προσωπική βοήθεια κ.ά.

►Γι΄ αυτούς τους λόγους, η έκθεση που δόθηκε χθες, Τετάρτη, στη δημοσιότητα, διατυπώνει μια σειρά συστάσεων προς τις δημόσιες αρχές, συμπεριλαμβανομένης της Ε.Ε. και των χωρών-μελών της και τις καλεί, μεταξύ άλλων, να συνεχίσουν να παρέχουν επιδόματα αναπηρίας, ακόμη και όταν οι άνθρωποι εργάζονται με πλήρη απασχόληση, ως μέσο για την αντιστάθμιση αυτών των δαπανών.

Επίσης, συστήνει: 

• Απαγόρευση της πρακτικής πληρωμής ατόμων με αναπηρία κάτω από τον κατώτατο μισθό και προώθηση μοντέλων απασχόλησης που διευκολύνουν τη μετάβαση προς την ένταξη στην ανοιχτή αγορά εργασίας.
• Προώθηση αποτελεσματικών πρακτικών για πρόσβαση σε εύλογες προσαρμογές και απασχόληση ατόμων με αναπηρία που επηρεάζονται από άλλες μορφές περιθωριοποίησης.

«Το να έχουμε εργασία είναι ζωτικής σημασίας για τη ζωή μας. Όπως φαίνεται σε αυτή την έκθεση, υπάρχει ένα πολύ πραγματικό ζήτημα των ατόμων με αναπηρία, που αποκόπτονται εντελώς από την αγορά εργασίας και μια παράλληλη κρίση για όσους καταφέρνουν να βρουν εργασία, καθώς πληρώνονται κάτω από το κατώτατο ημερομίσθιο, εργάζονται σε χωριστά περιβάλλοντα και στερούνται τα βασικά τους δικαιώματα», δήλωσε η ευρωβουλευτής Katrin Langesiepen, πρόεδρος της Διακομματικής Ομάδας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για θέματα Αναπηρίας και αντιπρόεδρος της Επιτροπής Απασχόλησης και Κοινωνικών Υποθέσεων.