Πένθος και οργή στον φοιτητικό κόσμο της Θεσσαλονίκης

Το πένθος και η οργή έκοψαν την ανάσα της Θεσσαλονίκης. Νέκρωσαν τα Πανεπιστήμια. Το πένθος πέρασε από αμφιθέατρο σε αμφιθέατρο, πένθος στα γρασίδια, πένθος και θυμός στα συνθήματα των μαζικών συγκεντρώσεων, στις βουερές πορείες και στις μοναχικές αναρτήσεις στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης. Απαρηγόρητο πένθος στα Πανεπιστήμια, κυρίως στο Αριστοτέλειο που θρηνεί μέχρι στιγμής 10 φοιτήτριες και φοιτητές και καταγράφει περί τους 26 τραυματίες. Μία φοιτήτρια νεκρή -εγνωσμένα- από το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.

Πένθος και οργή που μεταφέρθηκαν στα σχολεία της πόλης με καταλήψεις σε Λύκεια, στα προαύλια σχημάτιζαν με τις τσάντες τους τη φράση «Πάρε όταν φτάσεις» ή αναρτούσαν πανό με συνθήματα, όπως το συγκλονιστικό «Είμαστε τα πεισματάρικα λουλούδια στις ράγες»…

Δάκρυα και ποιήματα, συνθήματα οργής και διαμαρτυρίας δίνουν τον τόνο στους δρόμους της πόλης, η οποία συνήθως ζει και αναπνέει από τον φρέσκο αέρα της νιότης που φοιτά στα τρία Πανεπιστήμια. Η χαρά και η ζωή που μετέδιδαν στην πόλη συντρίφτηκε στα Τέμπη. Η ανεμελιά χάθηκε, γιατί το ξέρουν ότι κανένα ταξίδι πλέον δεν θα είναι όπως τα προηγούμενα. Τα διαβάζει κανείς όλα αυτά συμπυκνωμένα στο αμφιθέατρο του Χημικού: «Επειδή για κάποιους η απάντηση στο μήνυμα των γονιών μας “Στείλε όταν φτάσεις” δεν έφτασε ποτέ, οι θέσεις στο αμφιθέατρο έμειναν κενές. Ολων των νεκρών θα γίνουμε φωνή».

Κάποιοι βρίσκουν καταφυγή στον λυρισμό του Ρίτσου «Ποτέ δεν φεύγουν τα νεκρά παιδιά απ’ τα σπίτια τους…» που συναντά την καταγγελία στην κατασταλαγμένη συνείδηση του Μπρεχτ «Δεν ξέρω ο άνθρωπος τι είναι/ Ξέρω την τιμή του μονάχα». Στις περισσότερες σχολές βγήκαν ανακοινώσεις από τους φοιτητικούς συλλόγους για αποχή από τα μαθήματα, κάποια τμήματα με πρωτοβουλία των καθηγητών ανακοίνωσαν ότι χθες δεν γίνονταν μαθήματα. Οι περισσότεροι φοιτητικοί σύλλογοι καλούσαν στην πορεία που ήταν προγραμματισμένη για χθες το απόγευμα. Πένθιμη ανακοίνωση εξέδωσαν και οι Πρυτανικές Αρχές του ΑΠΘ.