Μια ολόκληρη χώρα στο «πάμε και όπου βγει»

«Το παιδί μου, το παιδί μου». «Κάνω έκκληση, όποιος την έχει δει να επικοινωνήσει». «Τον παίρνω τηλέφωνο και δεν απαντάει». Γονείς και συγγενείς αναζητούν τους ανθρώπους τους. Δίπλα τους άλλοι έχουν αναγνωρίσει τις σορούς κι άλλοι δίνουν DNA – όλοι τους θύματα της πρωτόφαντης αυτής τραγωδίας που έκλεισε δεκάδες σπίτια και βύθισε στο πένθος ολόκληρη τη χώρα.

«Τα πρώτα ασθενοφόρα που ήρθαν ήταν με νέα παιδιά. Αυτό που σου κόβει τα πόδια είναι οι ηλικίες και των θυμάτων και των τραυματιών, είναι μεταξύ 20-25 ετών κατά 90%. Το τρένο ήταν γεμάτο φοιτητές», ανέφερε ο Μάριος Μπαργιώτας, ορθοπεδικός στο Γενικό Νοσοκομείο της Λάρισας (MEGA). Μέχρι αργά χτες το απόγευμα προχωρούσε η οδυνηρή διαδικασία αναγνώρισης των θυμάτων, που σε αρκετές περιπτώσεις είναι πάρα πολύ δύσκολη, γιατί τα σώματα τουλάχιστον επτά (7) ανθρώπων είναι απανθρακωμένα και ορισμένα θύματα διαμελισμένα, ενώ θα απαιτηθούν αρκετές ημέρες για την πλήρη ταυτοποίηση μέσω DNA.

Οι μαρτυρίες των επιζώντων είναι συνταρακτικές. «Στην αρχή μάς είπαν ότι θα υπάρχουν καθυστερήσεις. Μας λένε ότι υπάρχει σύγχυση στις γραμμές. Ακούω δύο υπαλλήλους του τρένου να λένε “πού είναι αυτός ο υπεύθυνος;” και σε ένα λεπτό μπαμ», κατήγγειλε ένας από τους επιβάτες. Πολύ σοβαρά ερωτήματα εγείρει η μαρτυρία άλλου επιβάτη, που μέσα στις 4 λέξεις «πάμε κι όπου βγει», ενδεχομένως περιγράφει ολόκληρη την τραγωδία που ζει η χώρα μας εδώ και δεκαετίες. «Ακουσα τον οδηγό να μιλάει με τον υπεύθυνο εισιτηρίων και να του λέει “πάμε και όπου βγει”. Το άκουσα μέσω των ασυρμάτων, αυτό ακριβώς, τίποτα άλλο. Μας καθυστέρησαν λόγω φόρτου των σιδηροδρομικών γραμμών. Μας είπαν ότι θα καθυστερήσουμε 15 λεπτά γιατί είναι μονής οδού. Μάλλον έπρεπε να καθυστερήσουμε παραπάνω, δεν ήταν σωστά… Ημουν στα πίσω βαγόνια».

Οπως είπε νεαρός επιβάτης, στο δικό του βαγόνι δεν υπήρχαν παιδιά, αλλά σε ένα άλλο βαγόνι υπήρχε ένα κοριτσάκι 6 μηνών. «Επιχείρησα να πάω προς το βαγόνι 5, 4, 3 να βγάλω όσους περισσότερους μπορώ. Τι να σας πω, αίματα, με έχει πιάσει ταραχή, ούτε να μιλήσω δεν μπορώ. Ηταν τραγικά τα πράγματα… Συγκρούστηκε το βαγόνι 2, δηλαδή εκεί που είναι η καφετέρια, στο οποίο πρέπει να είχε και τα περισσότερα θύματα, το οποίο δεν μπορούσες να πλησιάσεις ούτε από κάτω».

Στο νοσοκομείο δόθηκε η δεύτερη μεγάλη μάχη, εκεί όπου γιατροί και νοσηλευτές πάλευαν επί ώρες να σώσουν ζωές. «Οσο κι αν έχουμε εμπειρία στη διαχείριση ασθενειών, ειδικά μετά από τρία χρόνια πανδημίας, το θέαμα που αντικρίσαμε ήταν φρικιαστικό», δήλωσε η Γεωργία Παπαδάμου, διευθύντρια του Τμήματος Επειγόντων Περιστατικών του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Λάρισας. «Απανθρακωμένα, διαμελισμένα πτώματα.

Αλλά και έξω από το νοσοκομείο απελπισμένοι, γεμάτοι οργή άνθρωποι, που με αγωνία ρωτούσαν για τους συγγενείς και τους φίλους τους. Με ψυχραιμία -όσο γίνεται σε τέτοιες στιγμές- προσπαθήσαμε να τους ενημερώσουμε, να απαντήσουμε στα ερωτήματα για το αν ζει το παιδί τους. Σφίξαμε τα δόντια μας και τους δώσαμε κουράγιο και ελπίδα. Το νεαρό της ηλικίας των περισσότερων θυμάτων και τραυματιών ήταν ακόμα μια γροθιά στο στομάχι μας, με το ερώτημα “ποιος φταίει που χάνονται άδικα ακόμα μια φορά ανθρώπινες ζωές” να τριγυρνά στο κεφάλι μας».

Συγκλονισμένοι οι πολίτες έσπευσαν μαζικά να δώσουν αίμα για τα θύματα των Τεμπών. Ατελείωτη ήταν η ουρά που δημιουργήθηκε στη Λάρισα από νωρίς χτες το πρωί, ενώ στην Αθήνα άνοιξε για αιμοδοσία και το «Κοργιαλένειο» αφού ξεπέρασε κάθε προσδοκία η προσέλευση στο «Ελπίς».

Τα μηνύματα συμπαράστασης έφταναν από κάθε γωνιά της χώρας προς τις οικογένειες των θυμάτων, ενώ οι γείτονές μας από την άλλη πλευρά του Αιγαίου, που δοκιμάστηκαν πρόσφατα από τη φοβερή σεισμική ακολουθία, έστειλαν μήνυμα αλληλεγγύης και αγάπης. Μέχρι αργά χτες το βράδυ οι εικόνες θύμιζαν εμπόλεμη ζώνη, με τους συγγενείς των αγνοουμένων να δημοσιεύουν στα κοινωνικά δίκτυα φωτογραφίες των δικών τους ζητώντας από τους πολίτες έστω και την παραμικρή πληροφορία.