Οι μετά Χριστόν προφήτες των μέσων ενημέρωσης

Από την εποχή που -στη δεκαετία του ’50- ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ξήλωνε τις γραμμές του τραμ στην Αθήνα για να ανοίξει χώρο στα Ι.Χ. μέχρι χθες που ο μικρανιψιός του παραιτήθηκε, ο σιδηρόδρομος έπαιξε τον ρόλο του «φτωχού συγγενή» των μεταφορών.

Οι συγκρούσεις συμφερόντων για το ποιος θα εξυπηρετήσει τις ανάγκες μεταφοράς του κοινού υπήρξαν σκληρές όλα αυτά τα χρόνια και οι ελληνικές κυβερνήσεις επέλεγαν διαχρονικά να αφήνουν τον σιδηρόδρομο να μαραζώνει την ώρα που δίνονταν πακτωλοί κονδυλίων για νέους αυτοκινητόδρομους.

Για τον ΟΣΕ, διαγράφηκαν τα χρόνια της αφθονίας των ευρωπαϊκών κονδυλίων κάποιες ελπίδες, που χάθηκαν όμως σύντομα μέσα σε ωκεανούς διαφθοράς και αβελτηρίας. Η οικονομική κρίση μετά το 2010 έφερε τα πράγματα στο μη περαιτέρω, αφήνοντας τον ΟΣΕ χωρίς προσωπικό και σπάζοντάς τον σε κομμάτια που δυσκολεύονταν να συνεργαστούν. Ομως, ο σιδηρόδρομος ως σύστημα στο οποίο μετέχουν άνθρωποι και μηχανές έχει ως βασικό συστατικό καλής λειτουργίας την άψογη συνεργασία. Η ανείπωτη τραγωδία στα Τέμπη, το πιο πολύνεκρο δυστύχημα στην ιστορία των ελληνικών σιδηροδρόμων, συνοδεύτηκε από ένα περίεργο φαινόμενο. Ξαφνικά, πλήθος μέσων ενημέρωσης ανακάλυψαν τις καταγγελίες που έκαναν επί χρόνια φορείς εργαζομένων – κυρίως οι μηχανοδηγοί που βιώνουν καθημερινά τις ελλείψεις του συστήματος.

Ανακάλυψαν επίσης τις ελλείψεις αυτοματοποιημένων συστημάτων ασφαλείας και ατυχήματα που συνέβησαν στο πρόσφατο παρελθόν χωρίς ανθρώπινα θύματα.

Το περίεργο είναι ότι εδώ και μήνες κανένα από τα ίδια ισχυρά μέσα ενημέρωσης δεν είχε αποφασίσει να ασχοληθεί με τις ενδείξεις δυσλειτουργίας του σιδηροδρομικού συστήματος. Για εκείνα ειδήσεις ήταν τότε μόνον οι εξαγγελίες της κυβέρνησης για έργα δισεκατομμυρίων από «πακέτα και Ταμεία Ανάκαμψης». Επίσης οι προκηρύξεις έργων σπαρμένων σε όλη την ελληνική επικράτεια και φυσικά πλήθους μελετών και προμελετών σε συμβούλους κάθε μορφής.

Η «Εφ.Συν.» είναι ένα από τα λιγοστά μέσα ενημέρωσης που παρακολούθησαν προσεκτικά τα «καμπανάκια» που εδώ και μήνες χτυπούσαν ισχυρά για τη δυσλειτουργία του σιδηροδρομικού συστήματος. Η δημοσίευση δεν είναι μόνο ψυχή της Δημοκρατίας, αλλά και της ορθής λειτουργίας της κοινωνίας. Ακόμη και το φαινόμενο να καθυστερούν και να ακυρώνονται συνεχώς δρομολόγια είναι ένα «κακό σημάδι», μια «ανοιχτή πληγή» που προκαλεί σύγχυση σε ένα σύστημα που λειτουργεί οριακά.

Πέρασαν χρόνια επιτελικής ανάπτυξης, με τα «καμπανάκια» αυτά να σιωπούν χαρακτηριστικά για να μη δυσαρεστηθεί η κυβέρνηση. Τώρα τα ρεπορτάζ σπεύδουν να μιλήσουν για το «ανθρώπινο λάθος», ακολουθώντας το κεντρικό κυβερνητικό αφήγημα. Ομως, εάν λειτουργούσαν τα συστήματα τηλεδιοίκησης-σηματοδότησης και αν υπήρχε το απαραίτητο προσωπικό, το ανθρώπινο λάθος θα είχε αποφευχθεί. Και για τις ελλείψεις αυτές δεν ευθύνεται κανένας σταθμάρχης ή νεκρός μηχανοδηγός…