Tο «ten percent» που επαναλάμβανε αγωνιωδώς ο καταπλακωμένος από συντρίμμια και πτώματα εντεκάχρονος, για να δείξει στους πυροσβέστες πως φτάνει στα όριά του. Η Αϊρίν που πριν απεγκλωβιστεί σώα και αβλαβής ζητούσε χαμογελαστή να της ακρωτηριάσουν το πόδι, ώστε να βγει νωρίτερα στο φως. Ο 7χρονος πιτσιρικάς και το πακέτο μπισκότα που έδωσε στον Ελληνα γιατρό της αποστολής που έφτασε πρώτη στο Χατάι. Οι προσπάθειες των διασωστών να διαχειριστούν την απέραντη μοναξιά όλων όσοι έχασαν τους δικούς τους. Και η ανυπόκριτη συναδέλφωση που φώλιασε στα χαλάσματα…
Είναι μερικές από τις συγκλονιστικές στιγμές που αναβίωσαν χθες, κατά τη συνέντευξη Τύπου ορισμένων μελών από την αποστολή της ΕΜΑΚ και του ΕΚΑΒ που εστάλησαν στην Τουρκία. Αρχηγός της ήταν ο επιπυραγός Παναγιώτης Γιαννόπουλος και μαζί του οι πυραγοί Κώστας Νίκας και Θωμάς Κρικέλης. Ανάμεσά τους βρίσκονταν ο γιατρός Σωκράτης Δούκας, επικεφαλής του ΕΤΙΚ (Ειδικού Τμήματος Ιατρικής Καταστροφών) του ΕΚΑΒ, και ο διασώστης Ευθύμης Αραβανής, αναπληρωτής επικεφαλής του ΕΤΙΚ ΕΚΑΒ.
Ο τελευταίος ήταν εκείνος που αναφέρθηκε στις «φωνές των ανθρώπων που ήταν στα χαλάσματα». Στις «φωνές των θαμμένων ζωντανών που σταδιακά μέρα με τη μέρα χάνονταν» και στη «φωνή για την οποία είχες αγωνία να την ξανακούσεις, γιατί αυτό σηματοδοτούσε ότι υπάρχει ελπίδα και θα πρέπει να συνεχίσεις να επιχειρείς». Ο Ευθύμης Αραβανής αναφέρθηκε και στη μοναξιά. Στη μοναξιά των μελών της ομάδας που βρίσκονταν «σε μια χώρα που δεν είχε προλάβει ακόμα να αντιδράσει» και σε αυτήν των κατοίκων της πληγείσας περιοχής που γνώριζαν ότι στην περιοχή τους, εκτός από τους ίδιους, υπήρχε τις πρώτες δύο κρίσιμες ημέρες για τον εντοπισμό επιζώντων ένα νοσοκομείο με έναν χειρουργό, ενώ το επόμενο ήταν στα Αδανα, 120 χιλιόμετρα μακρύτερα.
Πιο λακωνικός, ο πολύπειρος γιατρός Σωκράτης Δούκας μίλησε για τους ανθρώπους που έσπευδαν στην αποστολή για ιατρική βοήθεια πριν καν στήσουν τον εξοπλισμό τους, για τον «πιτσιρικά» που του έδωσε μπισκότα. Στην ερώτηση εάν όσα έκαναν βοηθάνε στις ελληνοτουρκικές σχέσεις απάντησε ότι «δεν είναι η θέση μας να κάνουμε εξωτερική πολιτική. Είναι να υποστηρίζουμε την ανθρώπινη ζωή, να σώζουμε ανθρώπινες ζωές, ανθρώπους ανεξαρτήτως εθνικότητας». Και στην ερώτηση για τη συμπεριφορά των γειτόνων, «όχι απλώς μας φέρθηκαν φιλικά, αλλά σαν να είμαστε οικογένεια». Τέλος, εν όψει της συνάντησής τους με τον πρωθυπουργό, ο ίδιος ανέλαβε να απαντήσει στην ερώτηση «τι μπορεί να περιμένουν απ’ αυτήν τα μέλη της ομάδας». Κατόπιν μιας μακράς παύσης, το μόνο που είπε ήταν: «Θεωρώ ότι υπάρχει οξυδέρκεια και αντίληψη».
Συγκλονιστικός ήταν στις περιγραφές του ο πυραγός και πολιτικός μηχανικός Κώστα Νίκας -ο γιος του πυροσβέστη Παναγιώτη Νίκα που έγινε γνωστός στον σεισμό του 1995 στο Αίγιο, όταν συμμετείχε στη διάσωση του 11χρονου Ανδρέα. Μίλησε για τη διάσωση της 20χρονης Αϊρίν αλλά και για τους συγγενείς θυμάτων που τους ζητούσαν να μη φύγουν, επειδή, όπως έλεγαν, τους αγαπούσαν και τους θεωρούσαν δικούς τους ανθρώπους.
Καταλυτικός ήταν και ο λόγος του πυραγού Θωμά Κρικέλη, που δεν θα ξεχάσει τον 11χρονο που εντόπισαν καλυμμένο από τα πτώματα του πατέρα και του 15χρονου αδελφού του, το νερό που του έδινε με καλαμάκι, τις εκκλήσεις του για «water» αλλά και για να τον βγάλει γρήγορα, αφού οι αντοχές του είχαν φτάσει στο «ten percent» (10%). Δεν έμαθε ποτέ το όνομά του, αφού τελικά σώθηκε από την ομάδα των συναδέλφων του που τον αντικατέστησαν και οι οποίοι ύστερα από πολύωρη προσπάθεια τον ανέσυραν σώο, ανοίγοντας τρύπα στο τσιμέντο.
Ολοι στο τέλος συμφώνησαν με τον επίλογο του επιπυραγού Παναγιώτη Γιαννόπουλου: «Για αυτό που ακούγεται αν είμαστε ήρωες ή εάν είναι ηρωικό αυτό που κάναμε, σας λέω ότι δεν είμαστε τίποτε άλλο παρά επαγγελματίες, εκπαιδευμένοι να επιχειρούμε βάσει διεθνών πρωτοκόλλων και διαδικασιών και με γνώμονα την αρχή ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα στη διάσωση και στη ζωή».
