Θεωρώ ότι είναι απαραίτητη μία διευκρινιστική επιστολή με αφορμή το δημοσίευμα της ΕΦ. ΣΥΝ. στις 22/1/2022, με τίτλο «Βασίλης Κομνηνός: Εγώ συνέλαβα τον πραγματικό δράκο του Σέιχ – Σου, Γιάννη Σερεσλή», επειδή δέχτηκα μέιλ, τηλεφωνήματα και μηνύματα. Άλλα ήταν ενθουσιώδη. Όμως, κάποιοι εξέφρασαν έκπληξη, δυσπιστία αλλά και απορία.
Στους δύσπιστους απαντώ ότι ποτέ η συνείδηση των ανθρώπων δεν καταγράφει αμέσως θετικά ένα καινούριο γεγονός. Όσοι ρώτησαν «γιατί τώρα, μετά από εξήντα χρόνια;» απαντώ «μα δεν είναι δυνατά όλα τα πράγματα σε όλους τους καιρούς».
Το τείχος που εκτέλεσαν τον Αριστείδη Παγκρατίδη, εκείνο το πρωινό του Φλεβάρη, φανέρωσε με το πέρασμα του χρόνου μικρές ψηφίδες, που ενώνονται και γίνονται σημαντικές, ολοκληρώνοντας μια εικόνα, όπως γίνεται στα συντρίμμια ενός έργου τέχνης που από μόνα τους δε λένε τίποτα, παρά μόνο όταν ενωθούν.
Όλα αυτά τα χρόνια, συγκεντρώθηκαν στοιχεία για να δικαιώσουν τον Παγκρατίδη. Άραγε, είναι το τέλος μιας μακρόχρονης αδράνειας, και η αρχή κάτι καινούριου; Έτσι πιστεύω. Ώσπου να φτάσουμε στην αναψηλάφηση της υπόθεσης από το Ανώτατο Δικαστήριο.
Γεννήθηκα, μεγάλωσα, σπούδασα στη Θεσσαλονίκη και έζησα τον εφιάλτη της εποχής του φόβου και της αγωνίας. Όταν ακούσαμε ότι σκότωσαν τον Παγκρατίδη ως δράκο, σχεδόν όλοι αμφισβήτησαν την ενοχή του. Η εγκληματική δράση του δράκου, συνεχίστηκε και μετά την εκτέλεση. Ο φόβος δεν είχε ξεριζωθεί. Άρχισαν, λοιπόν, οι φήμες. Έλεγαν ότι ο δράκος είναι γιος βιομήχανου, άλλοι ότι είναι ψυχίατρος κ.α.
Εκδόθηκαν βιβλία, καταξιωμένων δημοσιογράφων – συγγραφέων, αλλά δεν υπήρχαν στοιχεία για κανέναν δράκο. Μόνο εγκλήματα με εξιλαστήριο θύμα τον Αρίστο. Αφουγκράστηκα όλα τα γεγονότα, αλλά δεν μπορούσα να στηριχτώ σε φήμες, γι’ αυτό δεν ασχολήθηκα. Αυτές, όμως, οι φήμες δεν ήταν κοινωνικός σχολιασμός αλλά κραυγές διαμαρτυρίας. Ενεργοποιήθηκε το «περί δικαίου αίσθημα», το οποίο πληγώθηκε από τους χειρισμούς της δικαιοσύνης από μια δίκη – παρωδία, η οποία συγκάλυψε την αλήθεια.
Αυτή η κραυγή, με τα χρόνια, γιγαντώθηκε και οι Ερινύες δειλά δειλά γίνονται Ευμενίδες. Ενώ το δικαστήριο με περίεργες και ανεξήγητες διαδικασίες τον καταδίκασε, εδώ και πέντε χρόνια μία θεατρική παράσταση παίζεται για να φωτίσει την αλήθεια της υπόθεσης. «Ο ΑΡΙΣΤΟΣ» που σκηνοθέτησε ο εμπνευσμένος, με κοινωνικές ευαισθησίες, Γ. Παπαγεωργίου, με μία εξαίσια ομάδα ηθοποιών και με πρωταγωνίστρια την Φιλαρέτη Κομνηνού, με το αστείρευτο και πληθωρικό της ταλέντο.
Μία αποκάλυψη ενός μορφωμένου, σοβαρού Υπομοίραρχου τότε και μετέπειτα Υποστρατήγου της ΕΛ.ΑΣ., Βασίλη Κομνηνού, που ανέκρινε τον πραγματικό δράκο, σπάει τη σιωπή του και απογυμνώνει το σύστημα. Δεν μπορούσα να τον αγνοήσω γιατί καταθέτει πραγματικά περιστατικά που βίωσε ο ίδιος, όταν συνέλαβε και ανέκρινε τον πραγματικό δράκο, Γιάννη Σερεσλή.
Κυκλοφόρησε πρόσφατα το βιβλίο «Εις θάνατον τετράκις», του Κώστα Λογοθέτη, διακεκριμένου πρώην εισαγγελέα – νυν δικηγόρου, με συγκλονιστικά ντοκουμέντα. Όλα αυτά είναι ψηφίδες αλήθειας της υπόθεσης Παγκρατίδη, ο οποίος έγινε σύμβολο μιας άδικης και σκόπιμης καταδίκης.
Θυμάμαι τον στίχο του Γ. Βιζυηνού: “Με όση τέχνη κι αν το υφάνεις στο σκοτάδι το βαθύ, δεν είναι ψέμα που θα πεις και να μη φανερωθεί”.
