Αντίο, Βαγγέλη

Ηταν ένας ωραίος τύπος μέχρι τέλους κι ας μας σόκαρε όλους με το άξαφνο φευγιό του στο τέλος. Χειμερινός κολυμβητής, Ολυμπιακός βαμμένος, τρυφερός μπαμπάς, εξαιρετικά οξυδερκής πολιτικός παρατηρητής και δημοσιογράφος μέχρι την ύστατη στιγμή, αφού παρ’ ότι είχε συνταξιοδοτηθεί, με καθημερινές αναρτήσεις στο facebook μοιραζόταν σχόλια για την πολιτική επικαιρότητα, παρατηρήσεις για τη δημοσιογραφία, μικρές στιγμές της καθημερινότητας και, κυρίως, απίθανες ιστορίες, σχεδόν σαν μικρά διηγήματα. Ο Βαγγέλης Σιαφάκας έφυγε χτες – νωρίς, μόλις στα 69 του χρόνια και (μας) λείπει ήδη.

Στο βιογραφικό του θα διαβάσει κανείς πως γεννήθηκε στα Γιάννενα το 1952 κι έμαθε γράμματα στη Ζωσιμαία Σχολή. Σπούδασε Αρχιτεκτονική στη Φλωρεντία. Ηταν στέλεχος του «Ρήγα Φεραίου» από τα χρόνια της δικτατορίας και μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της οργάνωσης ώς το 1977. Ξεκίνησε από την «Αυγή» και στις εφημερίδες έκλεισε τη δημοσιογραφική του διαδρομή ως αρχισυντάκτης και μετέπειτα διευθυντής σύνταξης της «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας» – στο ενδιάμεσο διατέλεσε επί σειρά ετών διευθυντικό στέλεχος σε ραδιοφωνικούς σταθμούς (Αθήνα 9.84, Flash 96.1) και τηλεοπτικά δίκτυα (MEGA, ANT1). Το 2013 ανέλαβε τα καθήκοντα του ειδικού συμβούλου στο ΑΠΕ.

Ωστόσο, με τη δική του ιδιαίτερη ματιά, να πώς σύστηνε ο ίδιος τον εαυτό του σε ανάρτησή του τον Μάρτιο: «Γεννημένος 7 Νοεμβρίου, επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης, εορτάζων την 25 Μαρτίου, επέτειο του Εθνικού ξεσηκωμού (το όνομα Βαγγέλης μού δόθηκε στη μνήμη του αδελφού τού πατέρα μου, που εκτελέστηκε ως επικίνδυνος κομμουνιστής) θα έλεγε κανείς πως ριζικό μου ήταν να διαδραματίσω κάποιο ρόλο στις επαναστάσεις. Προφανώς από ένστικτο κατάλαβα νωρίς πως τα πράγματα θα μπορούσαν να εξελιχθούν πολύ άσχημα και έσπευσα να ενταχθώ σε ένα κόμμα που αντιλαμβάνονταν την επανάσταση ως μια σύνθετη διαδικασία δομικών αλλαγών τόσο αργή που στο τέλος ξεχνούσες την επανάσταση. Κάπως έτσι την έβγαλα καθαρή και τώρα περιμένω τη σειρά μου να εμβολιαστώ αναθεωρώντας και την άποψη του Μαρξ “Καλύτερα ένα άθλιο τέλος παρά μια αθλιότητα χωρίς τέλος”».

Μιλώντας για το βιβλίο του «Με μια χιλιάρα Καβασάκι» (Πόλις, 2016) ο Σιαφάκας είχε πει στην ΕΡΤ: «Τη “δική μου γενιά” κάποιοι τη μετέφρασαν δικτατορία, μεταπολίτευση, Ρήγας Φεραίος. Και δίκιο έχουν γιατί και προς τα εκεί τους οδηγώ (σ.σ. τους ήρωες), αυτά είναι τα βιώματά μου. Δεν είναι, όμως, ένα βιβλίο για όλα αυτά, με κανέναν τρόπο. Υπάρχουν, μας προσδιορίζουν, μας χαρακτηρίζουν, όπως φαίνεται και στο τελευταίο διήγημα, αλλά όχι μόνο αυτά. Από κει και πέρα, ο καθένας έχει τη δική του ιστορία».

Η κηδεία 

Η κηδεία του Βαγγέλη Σιαφάκα θα γίνει την παραμονή της πρωτοχρονιάς, Παρασκευή 31 Δεκεμβρίου στις 10 το πρωί στο Νέο Νεκροταφείο Γλυφάδας.