Του λιναριού τα πάθη για παιδί με σοβαρή ασθένεια

Παιδί ενός κατώτερου Θεού είναι μια εννιάχρονη με ειδικές ανάγκες, καθώς δεν έχει κάνει ούτε μέρα μάθημα στο ειδικό σχολείο που την έγραψε η οικογένειά της διότι η νοσηλεύτρια που υπήρχε στο σχολείο πήρε άδεια λοχείας και οι δάσκαλοι αδυνατούν να προσφέρουν νοσηλευτικές υπηρεσίες στο παιδί, το οποίο πάσχει από σπάνια περίπτωση βαριάς επιληψίας και χρειάζεται ειδικό να της χορηγήσει αγωγή όταν παρουσιάζονται οι κρίσεις.

Παρότι το υπουργείο Παιδείας έχει ενημερωθεί από την πρώτη στιγμή, ακόμη δεν έχει βρεθεί νοσηλεύτρια-συνοδός, με το παιδί και την οικογένεια να περνάνε του λιναριού τα πάθη αφού, σαν να μην έφταναν τα προβλήματα υγείας, τώρα προστέθηκε και ο αποκλεισμός της μικρής από τα μαθήματα. «Κλαίει το παιδί μου όλη μέρα, μέρες τώρα, “γιατί, μαμά, δεν πάω στο σχολείο, ενώ τα άλλα παιδιά πηγαίνουν;”» μας λέει σε σπαρακτικούς τόνους η μητέρα του κοριτσιού «και δεν ξέρω τι να της πω. Πήρα αλφαβητάρια και βιβλία να κάνω εγώ μάθημα στο παιδί, του διαβάζω, αλλά δεν είμαι παιδαγωγός, τι κάνουν τέλος πάντων εκεί στο υπουργείο;»

Η οικογένεια του παιδιού (τα στοιχεία είναι στη διάθεση των αρμοδίων) διαμένει σε κοινότητα του Δήμου Θερμαϊκού Θεσσαλονίκης και έγραψε το παιδί στο Ειδικό Δημοτικό Σχολείο της Νέας Κερασιάς. «Δεν μπορείτε να φανταστείτε τη χαρά της τη μέρα του αγιασμού, την παρέα με τα άλλα παιδιά, τους δασκάλους, το λεωφορείο που μεταφέρει τα παιδιά έκανε το δοκιμαστικό δρομολόγιο, και τώρα βρέθηκε ξαφνικά στο σπίτι σαν σε φυλακή», μας λέει θυμωμένη η μητέρα, ενώ θυμάται και τα περσινά βάσανα: «Μετά το Νηπιαγωγείο δεν το πήγαμε το παιδί σχολείο, μέσα στον κορονοϊό το χτύπησε σκληρά η αρρώστια, οχτώ μήνες τούς βγάλαμε σε δύο νοσοκομεία της Θεσσαλονίκης, να είναι καλά οι γιατροί, το σώσανε, είπαμε άντε, θα πάρουμε τη ζωή από την αρχή…».

Και φυσικά κάνανε τα πάντα από την πρώτη στιγμή που διαπιστώθηκε ότι ήταν αδύνατο η μικρή να πάει σχολείο χωρίς να υπάρχει συνοδός-νοσηλεύτρια, η οποία θα ξέρει να της χορηγήσει την κατάλληλη αγωγή τη στιγμή που πρέπει. «Η διευθύντρια του σχολείου ενημέρωσε αμέσως εγγράφως τους αρμοδίους, πήρα τηλέφωνο και ποιον δεν πήρα, σήκωσα τις πέτρες ανάποδα, ο δήμαρχος Θερμαϊκού (Γιώργος Τσαμασλής) μου είπε ότι μίλησε με το υπουργείο και του απάντησαν πως “το πρόβλημα θα λυθεί αν δεχτεί κάποιος νοσηλευτής ή νοσηλεύτρια να πάει στο σχολείο”. Τρελάθηκα. Τι θα πει “αν δεχτεί κάποιος”! Δεν είναι αδικία αυτή για το παιδί μου να μην πάει σχολείο, το ίδιο θα έλεγαν αν ήταν δικό τους παιδί; Δεν σας το κρύβω, μου ήρθε μια στιγμή να κατέβω στην Αθήνα να… άντε μην το πω, αλλά κι όταν ήρθε ο πρωθυπουργός στη Θεσσαλονίκη κι έλεγε για προσλήψεις καθηγητών στην Ειδική Αγωγή, μου ήρθε και τότε να πάω εκεί μπροστά σε όλες τις κάμερες να του τα πω μπροστά σε όλη την κοινωνία: πού είναι το κράτος, κύριε, πού είναι οι προσλήψεις, μια νοσηλεύτρια ψάχνουμε, εγώ δεν είμαι πολίτης αυτού του κράτους; Το παιδί μου τι είναι; Αλλά δεν πρόκειται να το αφήσω έτσι…».

Ας σημειωθεί ότι στο Ειδικό Δημοτικό Σχολείο της Νέας Κερασιάς φοιτούν σήμερα περίπου 15 παιδιά και η νοσηλεύτρια εξυπηρετεί τις ανάγκες όλων των παιδιών. Ωστόσο η παρουσία νοσηλεύτριας δεν είναι «απαραίτητη» για τα 14 άλλα παιδιά, καθώς οι δάσκαλοι καλύπτουν, έστω με δυσκολίες, τις ανάγκες τους. Αλλά με τη μικρή είναι τελείως διαφορετικά. Περιττό δε να θυμίσουμε ότι τα Ειδικά Σχολεία δεν χρειάζονται μόνο εκπαιδευτικούς αλλά και άλλες ειδικότητες, όπως ψυχολόγους, ειδικούς παιδαγωγούς και νοσηλευτές.