«Χωρίς τις αισθήσεις τους εντοπίστηκαν τρία άτομα, κατά τη διάρκεια κατάσβεσης μικρής έκτασης πυρκαγιάς που εκδηλώθηκε σε εγκαταλελειμμένο κτίριο, επί της οδού Χρήστου Πίψου, στη Θεσσαλονίκη. Στο συμβάν, για το οποίο ειδοποιήθηκε η υπηρεσία μας τις πρωινές ώρες σήμερα, επιχείρησαν 15 πυροσβέστες με πέντε οχήματα. Για το ανωτέρω περιστατικό, προανάκριση διενεργείται από το αρμόδιο ανακριτικό τμήμα».
Με τις πενήντα έξι λέξεις της Πυροσβεστικής γράφτηκε ο επίλογος στη ζωή τριών ανθρώπων. Πέθαναν σε μια γωνιά του τρίτου ορόφου –ενός πολυώροφου, εγκαταλελειμμένου και διαλυμένου κτιρίου–, που την είχαν κλείσει όσο γινόταν με νάιλον και κοιμούνταν πάνω σε παλιά στρώματα.
Τρεις άνθρωποι ηλικίας 25-30 ετών πέθαναν έναν αργό θάνατο από την πνιγηρή ζάλη των αναθυμιάσεων που προκάλεσε κάποιο υποτυπώδες μέσο με το οποίο προσπαθούσαν να ζεσταθούν. Ηταν τρεις πρόσφυγες από την Αλγερία –υπόθεση βασισμένη άραγε μόνο στο χρώμα του δέρματος και τα χαρακτηριστικά τους;– για τους οποίους δεν υπήρχε χώρος στην πόλη να κοιμηθούν με στοιχειώδη αξιοπρέπεια. Δύσκολα θα μάθουμε ακόμη και τα ονόματά τους, άγνωστο πού και από ποιους θα ταφούν.
Στις λεπτομέρειες, αναφέρθηκε ξερά ότι πάνω στα στρώματα βρέθηκε ένας χάρτης. Θα υπάρχουν πάνω του, προφανώς, τα αποτυπώματά τους, κι έτσι θα μπορούσαμε να μάθουμε από πού ξεκίνησαν (θα πιέστηκε με πείσμα το δάχτυλο στο σημείο καταγωγής, εκεί όπου όλο και κάποιος συγγενής θα υπάρχει), θα διέτρεξαν με τον δείκτη τη διαδρομή που ακολούθησαν –πόσες φορές μάτωσαν και σε ποια σύνορα– και θα έσυραν το ίδιο δάχτυλο στον δρόμο για τον «ιδεατό» προορισμό. Στον χάρτη δεν υπήρχε σίγουρα αναφορά για την υγρασία της Θεσσαλονίκης, την πούντα που τσακίζει κόκαλα και το ανηλεές κυνηγητό των αρχών.
Οι προηγούμενες υποθέσεις συνιστούν στην καλύτερη περίπτωση ένα λυρικό σάβανο άνευ σημασίας για τους νεκρούς. Κατατείνει δε και στην κλοπή του χάρτη τους προκειμένου να υποδυθούμε τους ανήξερους, ότι δήθεν δεν γνωρίζαμε, αλλά, ναι, εμείς, η πόλη μας, αποδειχθήκαμε το τελευταίο και θανατηφόρο αδιέξοδό τους.
