Η επαναλειτουργία των ιδιωτικών δομών εκπαίδευσης επηρεάζει άμεσα, πέραν των εκπαιδευτικών, ακόμα έναν κλάδο εργαζομένων: τους οδηγούς σχολικών λεωφορείων, οι οποίοι είναι επιφορτισμένοι με την ασφαλή και έγκαιρη μετακίνηση των μαθητών από και προς τις εκπαιδευτικές μονάδες.
Οι οδηγοί των σχολικών λεωφορείων εκφράζουν ανησυχία για την ασφάλεια των ίδιων και των μικρών παιδιών με τα οποία έρχονται κατά δεκάδες σε επαφή καθημερινά, ενώ τονίζουν την πλήρη απορρύθμιση των εργασιακών τους συνθηκών, ειδικά την παρούσα περίοδο. Οι οδηγοί λένε ότι το ωράριο εργασίας τους ξεκινάει το πρωί από την ώρα που θα παραλάβουν το πρώτο παιδί μέχρι αργά το απόγευμα όταν θα αφήσουν το τελευταίο παιδί στο σπίτι. Ωστόσο υπογράφουν συμβάσεις ορισμένου χρόνου (συνήθως διάρκειας 9,5 μηνών) και μειωμένου ωραρίου, αφού οι εργοδότες θεωρούν ότι δεν τους απασχολούν τις ενδιάμεσες ώρες.
«Υπάρχουν εργασίες που κάνουμε και τις οποίες δεν πληρωνόμαστε. Ο οδηγός θα ελέγξει το σχολικό του στην αρχή της ημέρας, θα πάει να παραλάβει τη συνοδό από το σπίτι και θα τη γυρίσει πίσω το απόγευμα, θα πάει τα παιδιά εκδρομή, σε δραστηριότητα ή σε πολιτιστικές επισκέψεις εντός του νομού, θα περάσει το λεωφορείο από ΚΤΕΟ, θα πάει για ανεφοδιασμό ή για σέρβις το όχημα, θα καθαρίσει καθημερινά το λεωφορείο μετά από κάθε δρομολόγιο από πατατάκια, τσίχλες, αναψυκτικά, σωματικές εκκρίσεις, θα προσφέρει πρώτες βοήθειες σε περιπτώσεις αδιαθεσίας, αλλεργίας, ρινορραγίας, θα πρέπει να είναι εκπαιδευμένος να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε έκτακτη ανάγκη σε περίπτωση φωτιάς, ατυχήματος κ.λπ., μέσα από σεμινάρια», εξηγεί στην «Εφ.Συν.» ο Α.Σ., οδηγός σχολικού λεωφορείου ιδιωτικής χρήσης, από τα γνωστά «κίτρινα» σχολικά ιδιοκτησίας ιδιωτικών σχολείων.
Παράλληλα, οι οδηγοί θίγουν το γεγονός ότι πρόσφατα εξαιρέθηκαν από τα βαρέα και ανθυγιεινά που, σε συνδυασμό με την υπογραφή σύμβασης μειωμένου ωραρίου (18-35 ώρες την εβδομάδα), που μεταφράζεται σε 20-22 ένσημα τον μήνα, τους επιβάλλονται όροι γαλέρας. «Πέρα από το καθαρά μισθολογικό κομμάτι, οι οδηγοί γινόμαστε δέκτες κάθε απαξίωσης, εκβιασμού και τρομοκράτησης, με την ανεργία και την εργασιακή περιπλάνηση να αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του εργασιακού μας βίου. Η αβεβαιότητα είναι κοινός τόπος για εμάς και τις οικογένειές μας», καταγγέλλουν οι επαγγελματίες του κλάδου.
