– Δεν έχει σημασία από πού είσαι αλλά πού πηγαίνεις.
– Και πού πηγαίνεις;
– Οπου με πάει ο άνεμος.
Ισως αυτός ο διάλογος από το υποψήφιο για Οσκαρ «Corpus Christi» να άγγιξε περισσότερο τους θεατές στην προβολή που πραγματοποιήθηκε ένα μήνα μετά την επίσημη πρεμιέρα της ταινίας στο Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας των Φυλακών Κορυδαλλού. Την Πέμπτη, η ιστορία του Ντάνιελ ζωντάνεψε ξανά, αυτή τη φορά στο Νοσοκομείο των Φυλακών. Κι αυτό δεν ήταν καθόλου τυχαίο.
Σε μια κωμόπολη της Πολωνίας, ένας πρώην κρατούμενος αναμορφωτηρίου έχει μία δεύτερη ευκαιρία: ο 20χρονος Ντάνιελ, αξιοποιώντας μια σειρά από ευνοϊκές συγκυρίες, αναλαμβάνει καθήκοντα ιερέα στην τοπική ενορία.
Οταν έρχεται αντιμέτωπος με το μυστικό της συντετριμμένης μικρής κοινωνίας, ένα πολύνεκρο δυστύχημα, θα βρεθεί μπροστά σε μια κοινότητα που προσπαθεί να επουλώσει τις πληγές της και κρύβεται πίσω από τις δικές της μάσκες, πασχίζοντας να βρει τις ισορροπίες.
Οι σιδερένιες πόρτες κλείνουν, τα παράθυρα σκεπάζονται με μαύρα πανιά, και σε αυτή την ιδιότυπη κινηματογραφική αίθουσα η προβολή ξεκινά. Η τάξη των 18 μαθητών του σχολείου παρακολουθεί τη δίωρη ταινία με σχεδόν ευλαβική σιωπή, παρουσία των καθηγητών. «Με έβαλε σε σκέψεις. Ταυτίστηκα αρκετές φορές με τον πρωταγωνιστή και φορτίστηκα συναισθηματικά», θα μοιραστεί ένας από τους θεατές όταν τα φώτα ανάβουν και η συζήτηση ξεκινά.
«Είναι επίκαιρη και οι εσωτερικές συγκρούσεις του Ντάνιελ έχουν μια καθολικότητα που μπορείς να τη βρεις σε όλους μας», θα σχολιάσει ένας άλλος. «Μου έκανε εντύπωση πως τις αδυναμίες του δεν τις έκρυψε ποτέ, δεν είχε τον τυπικό ρόλο του ιερέα, ούτε λειτούργησε ως ίνδαλμα για την κοινότητα», συνεχίζει ένας τρίτος για τον ήρωα. «Θέτει το ζήτημα για το ποια είναι η βία της φυλακής και ποια η βία της ίδιας της κοινωνίας, σαν ένα μπαλάκι πινγκ πονγκ που δεν έχουμε καταλάβει πού ξεκινά και πού τελειώνει» προσθέτει μία από τις καθηγήτριες του ΣΔΕ.
Στην ανάγκη εκπαιδευτικών συνεργασιών με εξωτερικούς φορείς αναφέρθηκε στην «Εφ.Συν.» η καθηγήτρια Αντιγόνη Ευστρατόγλου: «Οταν ανοίγει μια φυλακή στον υπόλοιπο κόσμο, είναι μόνο καλό. Ειδικά όταν παρεμβαίνουν φορείς στην εκπαιδευτική διαδικασία και συνδιαλέγονται με τα παιδιά. Και αυτό δεν είναι αυτονόητο».
