Το φεστιβάλ των πολλών, των φτωχών, των εργαζομένων

Με κεντρικό σύνθημα τον στίχο του Αλκη Αλκαίου «ο μόνος δρόμος είναι ο δρόμος» το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Κοινωνικής Αλληλεγγύης έρχεται για 22η χρονιά στη Θεσσαλονίκη, «το φεστιβάλ της άλλης Θεσσαλονίκης, των πολλών, των φτωχών, των εργαζομένων», που δεν δέχεται σύνορα ανάμεσα σε λαούς παρά μόνο «ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς».

Χώρος συνάντησης για φέτος έχει οριστεί το πάρκο Ξαρχάκου απέναντι από τον Λευκό Πύργο και το διήμερο της Παρασκευής και του Σαββάτου (28-29 Ιουνίου) επιδιώκει και φέτος να αφήσει το δικό του σημάδι στην πόλη, με δρώμενα, συναυλίες, συζητήσεις, παιδότοπο, εργαστήρια, θεατρικές παραστάσεις, μεταναστευτικές κουζίνες, performances.

Οπως λέει στην «Εφ.Συν.» το μέλος της Αντιρατσιστικής Πρωτοβουλίας, Μενέλαος Εξίογλου, σχετικά με το πολιτικό σκεπτικό του φεστιβάλ: «Θέλουμε και φέτος οι πολιτικές εκδηλώσεις/εργαστήρια του φεστιβάλ να αποτυπώνουν και να συνοψίζουν με έναν τρόπο την κινηματική χρονιά και τους αγώνες που είναι ζωντανοί και πρέπει να δυναμώσουμε και στη συνέχεια. Οπότε θα υπάρξουν αναφορές στις κινητοποιήσεις ενάντια στις εξώσεις προσφύγων από τα διαμερίσματα και τα κέντρα «φιλοξενίας», τους αγώνες των γυναικών και των ΛΟΑΤΚΙΑ+, την αυτοοργάνωση και τις νίκες των επισφαλώς εργαζομένων, τα αντιεθνικιστικά, αντιιμπεριαλιστικά και αντιπολεμικά καθήκοντα στην περίοδο της γεωστρατηγικής έντασης που ζούμε, το δικαίωμα στην πόλη και την οργάνωση για τη διεκδίκησή του σε επίπεδο Τοπικής Αυτοδιοίκησης και γειτονιάς. Και φυσικά η Ακροδεξιά και η άνοδός της πανευρωπαϊκά, αλλά και η δίκη της Χ.Α. στην τελική της φάση, είναι στις φετινές θεματικές του φεστιβάλ».

Στο κείμενο του φεστιβάλ με τις θέσεις για μια σειρά από ζητήματα τονίζεται πως στους καιρούς της κρίσης «οι ρατσιστές ρίχνουν την ευθύνη στους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Οι εθνικιστές μάς καλούν να πολεμήσουμε τους γειτονικούς λαούς, οι φασίστες να μισήσουμε κάθε τι διαφορετικό», ωστόσο «είμαστε (με τους) πρόσφυγες, γι’ αυτό και στεκόμαστε ενάντια στα τείχη που σηκώνει η Ευρωπαϊκή Ενωση και η ελληνική κυβέρνηση, ενάντια στα στρατόπεδα, στη Μόρια, στα κλειστά σύνορα. Είμαστε με τους κυνηγημένους, γι’ αυτό και είμαστε ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, στους πολέμους και τις επεμβάσεις που προκαλούν».

Σε ειδική παράγραφο σχολιάζεται η Συμφωνία των Πρεσπών: «Αναγνωρίζουμε ότι κανένας λαός της περιοχής δεν έχει την αποκλειστικότητα στη χρήση του ονόματος της Μακεδονίας. Γι’ αυτό, όπως και για χίλιους άλλους λόγους, σταθήκαμε απέναντι στα εθνικιστικά συλλαλητήρια, τα οποία λειτούργησαν ως ένα θερμοκήπιο της ακροδεξιάς βίας και των φασιστικών συμμοριών», ενώ εκφράζεται αντίθεση στον ανταγωνισμό για τους υδρογονάνθρακες, «την αισχρή συμμαχία του ελληνικού κράτους με τον άξονα Ισραήλ-Αιγύπτου-Κύπρου, την πολεμική ένταση στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, την αύξηση των εξοπλισμών, τις στρατιωτικές ασκήσεις».

Αλλά, όπως παρατηρεί ο κ. Εξίογλου, το Αντιρατσιστικό «δεν είναι συνέδριο, είναι (και) γιορτή. Υπάρχουν θεατρικά, παιδότοπος, βιβλιοπωλείο, μεταναστευτικές κουζίνες, προβολές ντοκιμαντέρ, πορεία κρουστών και το βράδυ σε δύο σκηνές, 20 διαφορετικά σχήματα θα μας κάνουν την τιμή να συνεισφέρουν τη μουσική τους παρέμβαση, βάζοντας το κρίσιμο λιθαράκι τους εθελοντικά και αφιλοκερδώς στο γλέντι της αλληλεγγύης, στη γιορτή της διαφορετικότητας, στο πανηγύρι των κοινωνικών αγώνων».