Η ιδιότυπη εργασιακή σχέση των καθαριστριών και καθαριστών των δημόσιων σχολείων με το ελληνικό κράτος αποτελεί ίσως παγκόσμια πρωτοτυπία.
Οι εργαζόμενοι λογίζονται εργολάβοι καθαριότητας και υπογράφουν συμβάσεις έργου ορισμένου χρόνου, οι οποίες ανανεώνονται συνεχώς, με αποτέλεσμα πολλοί από αυτούς να απασχολούνται επί μακρόν στο ίδιο πόστο, μετατρέποντας ουσιαστικά τη σχέση σε εξαρτημένη σχέση εργασίας.
Κι όλα αυτά με απολαβές που δύσκολα επαρκούν για να καλύψουν τις ανάγκες αυτών και των οικογενειών τους.
Προ ημερών, εκπρόσωποι των σωματείων των σχολικών καθαριστριών πραγματοποίησαν συνάντηση με τον πρωθυπουργό, στο Μέγαρο Μαξίμου, όπου ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε την αύξηση κατά 10% του μισθού των εργαζομένων και την ένταξή τους στα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα, ενώ τόνισε πως οι συμβάσεις που γίνονται από τους δήμους θα έχουν πλέον διετή διάρκεια.
Οι εργαζόμενες -στη συντριπτική τους πλειονότητα γυναίκες- υποδέχθηκαν την είδηση με ενθουσιασμό, αλλά, όπως τονίζουν, ο δρόμος για την αποκατάσταση των διαχρονικών αδικιών σε βάρος τους είναι ακόμη μακρύς.
«Σίγουρα είναι σημαντικό ότι κερδίσαμε την ένταξη στα ΒΑΕ, καθώς και την αύξηση 10% στις απολαβές μας, όμως εξακολουθεί να υπάρχει το πρόβλημα των δύο ταχυτήτων στον κλάδο μας. Από τη μία είναι οι μόνιμοι συνάδελφοι και από την άλλη οι συμβασιούχοι, οι οποίοι μπορεί να κάνουν την ίδια δουλειά, αλλά δεν έχουν τα ίδια εργασιακά δικαιώματα με αυτά των μονίμων.
»Πέρυσι καταφέραμε να κερδίσουμε τη δωρεάν χορήγηση φρέσκου γάλατος και μία αύξηση της τάξης του 10% στις απολαβές μας, αλλά ούτε το επίδομα ατομικής προστασίας έχουμε, ενώ εξακολουθούμε να αντιμετωπιζόμαστε ως εργολάβοι καθαριότητας, υπογράφοντας συμβάσεις έργου διάρκειας λίγων μηνών.
»Στην πλειοψηφία μας είμαστε γυναίκες, όλες χαμηλόμισθες (80-300 ευρώ), που συχνά πρέπει να στηρίξουμε μονογονεϊκές οικογένειες, οικογένειες με Ατομα με Αναπηρία ή ακόμη και οι ίδιες να είμαστε ανάπηρες, με σοβαρά προβλήματα υγείας.
»Για παράδειγμα, εγώ είμαι καρκινοπαθής. Για μεγάλο διάστημα, σε καθημερινή βάση, λόγω του ότι δεν υπάρχει ογκολογική κλινική στη Δράμα, έκανα τέσσερις ώρες με το λεωφορείο πηγαινέλα δρόμο μέχρι τη Θεσσαλονίκη για τις ακτινοθεραπείες μου. Επίσης, αναγκαζόμουν να πηγαίνω στη δουλειά την περίοδο που έκανα χημειοθεραπείες.
»Ευτυχώς που ο σύζυγος και τα παιδιά μου μπορούσαν να με πηγαίνουν με το αμάξι στην Καβάλα για τις θεραπείες και με γυρνούσαν για να προλάβω τη δουλειά. Φανταστείτε τις περιπτώσεις γυναικών που δεν έχουν κάποιον να τις διευκολύνει…
»Αν χρειαστεί να λείψουμε, πρέπει να βρούμε αντικαταστάτη, διαφορετικά, μας απειλούν ότι θα χάσουμε τη δουλειά μας», περιγράφει στην «Εφ.Συν.» η Βαρβάρα Τσακαλίδου, πρόεδρος του Σωματείου Καθαριστριών νομού Δράμας.
Σε παρόμοια θέση με αυτή της κ. Τσακαλίδου βρίσκονται περίπου 9.500 συμβασιούχοι σε όλη την Ελλάδα, οι οποίοι διεκδικούν τα αυτονόητα: παλεύουν για υπογραφή σύμβασης αορίστου χρόνου, γεγονός που θα δώσει λύση στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν εδώ και δεκαετίες.
Οπως μας λέει ο νομικός εκπρόσωπος του Συλλόγου Εργαζομένων Βορείου Ελλάδας «Καθαρά Γάντια», Αδωνις Κουλιούφας, θα καταθέσει σύντομα αγωγή για αναγνώριση εξαρτημένης σχέσης εργασίας αορίστου χρόνου των εργαζομένων συμβασιούχων, καθώς καλύπτουν επί μακρόν πάγιες και διαρκείς ανάγκες.
