Εκατόν ένα χρόνια ύστερα από εκείνον τον Αύγουστο που οι συνδικαλιστές της Φεντερασιόν πρωταγωνίστησαν στην ίδρυση της ΓΣΕΕ, ο Αβραάμ Μπεναρόγια μάλλον θα ήταν εξοργισμένος αν μπορούσε να παρακολουθήσει το (μη) συνέδριο της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδος (ΟΙΥΕ) λίγες μέρες πριν από το μεγάλο συνέδριο της ΓΣΕΕ στην Καλαμάτα.
Απίστευτες καταγγελίες για σωματεία-μαϊμού, για μπράβους σε συλλογικές διαδικασίες και για ψηφοφόρους που μαζεύονται από γειτονικά καφενεία έρχονται στη δημοσιότητα, την ίδια ώρα που οι εργαζόμενοι καλούνται να… χαμογελούν γιατί είναι… εργοδοτικό, από το My Market μέχρι την ιστοσελίδα «Ιnsider.gr» που απέλυσε δημοσιογράφο «επειδή δεν πήγαινε χαρούμενη στη δουλειά της».
Ομως όσα συμβαίνουν –και όσα ακόμα θα βγαίνουν καθημερινά στη δημοσιότητα– δεν είναι απλώς υπόθεση της ΟΙΥΕ, ακόμα κι αν πρόκειται για μια Ομοσπονδία με 171 σωματεία-μέλη και εγγεγραμμένους 55.000 εργαζόμενους. Δεν είναι καν υπόθεση μόνο της ΓΣΕΕ, αφού η ΟΙΥΕ (αν τελικά αντιπροσωπευθεί στο συνέδριο της ΓΣΕΕ) θα παίξει ρόλο στον τελικό συσχετισμό δυνάμεων.
Αυτά που γίνονται –όσα από αυτά μπορούμε να δούμε σε πρώτο χρόνο τουλάχιστον– μας αφορούν όλους. Κι ενώ η μάχη των συλλογικών συμβάσεων έχει ξεκινήσει και ενώ (ευτυχώς) υπάρχουν σωματεία που παλεύουν και φέρνουν αποτελέσματα, η μεγάλη εικόνα είναι πιο απογοητευτική από ποτέ.
Τι ακριβώς συμβαίνει; Μιλήσαμε με τους πρωταγωνιστές των ημερών και δύο κορυφαίους ερευνητές στα εργασιακά θέματα, προσπαθώντας να φωτίσουμε όσο περισσότερες πλευρές μιας ιστορίας σουρεαλιστικής όσο και δραματικής, με πραγματικό θύμα τον ίδιο τον συνδικαλισμό και αόρατους –δυστυχώς– τους χιλιάδες εργαζόμενους…
Εργαζόμενους που τα τελευταία χρόνια είδαν τις συλλογικές τους συμβάσεις να ξηλώνονται μία μία, τις ελαστικές μορφές απασχόλησης να εκτοξεύονται (55% των προσλήψεων του 2018 ήταν μερικής απασχόλησης ή εκ περιτροπής εργασίας), ενώ ακόμα και το κατοχυρωμένο εδώ και έναν αιώνα δικαίωμα στην κυριακάτικη αργία απειλείται με κατάργηση.
Οσο για το πρόσφατο θετικό μέτρο της επεκτασιμότητας των κλαδικών ΣΣΕ, μπορεί να αποδειχθεί άνθρακας αν αφεθεί στην αγαθή προαίρεση των εργοδοτικών ενώσεων, που έχουν παραθυράκια και τρόπους να ξεφεύγουν.
Η ΟΙΥΕ ιδρύθηκε το 1922 και συγκροτείται από σωματεία ιδιωτικών υπαλλήλων, κυρίως στο εμπόριο, στην παροχή υπηρεσιών, ναυτιλιακά και τουριστικά γραφεία, καθαριότητα, φύλαξη, πληροφορική, ενώ περιλαμβάνει και εργαζόμενους σε Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου.
Πλειοψηφική δύναμη είναι η Ενωτική Αγωνιστική Κίνηση. Κάποιοι την αποκαλούν «παράταξη ΣΥΡΙΖΑ», όμως στην πράξη συγκροτείται από νυν και πρώην υποστηρικτές του κόμματος και πολλούς ανεξάρτητους.
Δεύτερη δύναμη στο προηγούμενο συνέδριο ήταν η Δημοκρατική Αγωνιστική Συνεργασία, που συμμετέχει στο ΠΑΜΕ.
Τρίτη δύναμη, η παράταξη «Ενωμένοι Εργαζόμενοι», του Δ. Καραγεωργόπουλου, που αναδείχθηκε πρόεδρος της Ομοσπονδίας και μοιραίο πρόσωπο στο συνέδριο.
«Αστεία διάψευση»
Εδώ και πολύ καιρό το ΠΑΜΕ και η ΔΑΣ καταγγέλλουν τον κ. Καραγεωργόπουλο για σειρά από παρατυπίες και νοθείες. Αυτός, από την πλευρά του, ανταποδίδει τις καταγγελίες, τις οποίες προσυπογράφει η Ομοσπονδία με ανακοινώσεις.
Την προηγούμενη εβδομάδα η ΔΑΣ, το ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ κατήγγειλαν ότι ο κ. Καραγεωργόπουλος εμφανίστηκε στο συνέδριο της ΟΙΥΕ συνοδευόμενος από οπλοφόρους, ανθρώπους της νύχτας, οι οποίοι «έπαιρναν εντολές από τον ίδιο τον πρόεδρο».
Η Ομοσπονδία διέψευσε κατηγορηματικά, αποδίδοντας «την απόλυτη ευθύνη για τα επεισόδια στην ηγεσία του ΠΑΜΕ με την καθοδήγηση υψηλόβαθμου στελέχους του ΚΚΕ που βρισκόταν εντός του ξενοδοχείου».
«Να διαψεύσεις μια εικόνα που έχει αποτυπωθεί σε εκατοντάδες φωτογραφίες και βίντεο είναι τουλάχιστον αστείο», λέει στην «Εφ.Συν.» ο Θανάσης Γκώγκος της ΔΑΣ. «Δεκάδες μπράβοι και φουσκωτοί από πολύ νωρίς είχαν πιάσει πόστο σε όλες τις θέσεις του ξενοδοχείου όπου θα γινόταν το συνέδριο, κάνοντας face control. Ο τραυματισμός του συναδέλφου Νίκου Μαυροκέφαλου, μέλους του Δ.Σ. του ΕΚΑ, από μπράβους που ήταν σταθερά γύρω από τον πρόεδρο της ΟΙΥΕ απαιτεί άμεσες απαντήσεις! Ηδη έχει κατατεθεί μήνυση».
Τα λεγόμενά του μάς επιβεβαιώνουν και δύο σύνεδροι που δεν ανήκουν ούτε στη μία ούτε στην άλλη παράταξη που πρωταγωνίστησαν στο θλιβερό σκηνικό (τα στοιχεία τους στη διάθεση της «Εφ.Συν.»): «Υπήρχαν τουλάχιστον δέκα μπράβοι με καρτελάκια στο μπλουζάκι, μας ζήτησαν να πούμε την ιδιότητά μας κι έκαναν face control. Αυτή δεν είναι εικόνα για διαδικασίες εργατικού συνδικάτου…».
Οταν μεταφέραμε τις μαρτυρίες στον κ. Καραγεωργόπουλο, ζήτησε στοιχεία και αποδείξεις, αφού «ανώνυμα μπορεί ο καθένας να ισχυριστεί πολλά πράγματα και διάφορους λόγους».
Ο ίδιος κάνει λόγο για «στρατηγική κλιμάκωσης της έντασης από πλευράς ΠΑΜΕ» και αναφέρεται εκτενώς σε σειρά περιστατικών για τα οποία του αποδίδει την ευθύνη: επιθέσεις σε συνδικαλιστές και εργαζόμενους, από προέδρους εργατικών κέντρων μέχρι και δικαστική λειτουργό.
Ο κ. Καραγεωργόπουλος αναφέρθηκε και σε ξυλοδαρμό με θύμα τον ίδιο κατά τη συνεδριακή διαδικασία στο Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο της Πάτρας τον περασμένο Ιούνιο.
Τι απαντάτε σε αυτές τις κατηγορίες, ρωτήσαμε τον Θανάση Γκώγκο. «Η εικόνα που έχει μείνει στους εργαζόμενους το τελευταίο έτος για συνέδρια των Εργατικών Κέντρων, όπου ηγούνται αυτές οι δυνάμεις, είναι συνέδρια με την παρουσία ΜΑΤ, με την αστυνομία, με την παρουσία ασφαλιτών μέσα στους χώρους των συνεδρίων, όπως στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης. Είναι κατανοητό ότι δεν μπορούμε να επιτρέψουμε στις διαδικασίες του συνδικαλιστικού κινήματος και των οργάνων του να επιστρέψει ο χωροφύλακας και ο χαφιές».
Τα συνδικάτα πηγαίνουν Φαρ Ουέστ
«Νοθευμένα συνέδρια»
Οσο σοκαριστικά κι αν ακούγονται όλα αυτά, όσο κυνική κι αν ηχεί η παραδοχή έμπειρων συνδικαλιστών ότι «πάντα τα συνέδρια είχαν έναν βαθμό νοθείας, αυτό δεν έχει αλλάξει θεαματικά», εξίσου ανησυχητική είναι η ερμηνεία των φαινομένων που κάνουν σε άρθρο τους στην «Αυγή» οι Χρήστος Γιαμπουράνης, του Εργατικού Κέντρου Αθήνας, και Γιώργος Γώγος, του Εργατικού Κέντρου Πειραιά:
«Η φαινομενική αντιπαράθεση του ΠΑΜΕ με την εργοδοσία, στον βαθμό που δεν εστιάζει στην υπογραφή συλλογικών συμβάσεων, αφήνει τους εργαζόμενους ουσιαστικά ανυπεράσπιστους απέναντι στην εργοδοτική αυθαιρεσία και δεν δημιουργεί τις προϋποθέσεις για ανάκτηση των χαμένων εργασιακών δικαιωμάτων. […] Από την άλλη πλευρά, ο εργοδοτικός συνδικαλισμός δημιουργεί “ανίερες” συμμαχίες μεταξύ των δυνάμεων της ΠΑΣΚΕ και της Δεξιάς με μοναδικό στόχο την αναπαραγωγή των συσχετισμών και των προσώπων που έχουν την κύρια ευθύνη για την απονεύρωση και αποδυνάμωση του συνδικαλιστικού κινήματος τα τελευταία χρόνια. Χαρακτηριστικό παράδειγμα εργοδοτικού συνδικαλιστή είναι ο Δημήτρης Καραγεωργόπουλος, εκλεγμένος με την ΠΑΣΚΕ, απερχόμενος πρόεδρος στην ΟΙΥΕ και γραμματέας Τύπου της ΓΣΕΕ.
»Διαπλέκεται απροκάλυπτα με την εργοδοσία, δημιουργεί σωματεία-σφραγίδες, επιστρατεύει πληρωμένη περιφρούρηση με μπράβους σε συλλογικές διαδικασίες και, κυρίως, επιχειρεί να μετατρέψει τη ΓΣΣΕ, τις ομοσπονδίες και τα Εργατικά Κέντρα σε γραφεία ευρέσεως εργασίας. Οι δύο αυτές τακτικές και προσεγγίσεις, παρότι προσπαθούν να παρουσιάζονται αντιπαραθετικές, στην πραγματικότητα μοιράζουν ρόλους σε ένα ψεύτικο δίπολο, κρύβοντας επιμελώς τη συμφωνία τους ενάντια στην υπογραφή συλλογικών συμβάσεων».
