Καθ’ οδόν προς τα γραφεία της εφημερίδας, το μεσημέρι της περασμένης Παρασκευής, στη γωνία Γλάδστωνος και Πατησίων, αντιλαμβάνομαι ότι επικρατεί ένταση. Ακούγονται φωνές και γυαλιά να σπάνε. Βλέπω αστυνομικούς και πολίτες να τρέχουν προς την Πατησίων. Η πρώτη μου σκέψη είναι πως κάποιος ετοιμάζεται να πυροβολήσει ή υπάρχει φόβος για έκρηξη και οπισθοχωρώ κι εγώ.
Λίγα λεπτά αργότερα πλησιάζω στο σημείο. Σπασμένα τζάμια και αίματα έξω από ένα κοσμηματοπωλείο και στο βάθος ένας άνθρωπος μπρούμυτα, μέσα σε λίμνη αίματος, δεμένος πισώπλατα με χειροπέδες. Φοβάμαι για τα χειρότερα, γιατί δεν κινείται καθόλου.
Ο κόσμος είναι ανάστατος, ρωτάω κάποιον από τους συγκεντρωμένους τι συνέβη. Μου απαντούν «ληστεία και οι αστυνομικοί δεν έκαναν τίποτα».
«Του έριξαν πολύ ξύλο» με ενημερώνει κάποιος άλλος, αλλά όταν τον ρωτώ «ποιος», δεν μου απαντά.
Μπροστά μου μια καλοβαλμένη κυρία αναφωνεί: «Αυτούς θα πρέπει να τους σκοτώνουν επί τόπου». «Κατευθείαν στο κεφάλι» υποστηρίζει με περίσσια γενναιότητα ο μεσήλικας δίπλα μου.
Ενας τρίτος «αγανακτισμένος» ρωτάει τον αστυνομικό γιατί δεν του έσπασαν το κεφάλι και εκείνος απαντά: «Αν του σπάγαμε το κεφάλι, σε δέκα λεπτά θα φώναζαν οι δημοσιογράφοι για τον “χούλιγκαν αστυνομικό”».
Το απόγευμα της Παρασκευής μαθαίνουμε την τραγική κατάληξη. Ο 33χρονος μεταφέρθηκε νεκρός στο νοσοκομείο. Η υπόθεση πάει για «κλείσιμο». Ποιος θα ασχοληθεί περισσότερο με «ένα πρεζόνι που ληστεύει»;
Κι όμως, το βράδυ έρχεται το μεγάλο σοκ. Βίντεο αποκαλύπτει σκηνές λιντσαρίσματος από «ευυπόληπτους» πολίτες προς έναν άνθρωπο ο οποίος είναι εμφανώς ανήμπορος να αντιδράσει και να κουνηθεί.
Τα πιο επιθετικά ένστικτα μιας κοινωνίας σε κοινή θέα, με τους υπόλοιπους (πλην ενός) να μην αντιδρούν και την αστυνομία να παρακολουθεί.
Ο ένας κατηγορούμενος είναι ο ιδιοκτήτης του καταστήματος, ο άλλος αναζητείται. Ο κοσμηματοπώλης μιλάει στην τηλεόραση και δίνει τη δική του εκδοχή για το περιστατικό. Προφανώς δεν λέει κουβέντα για τον ξυλοδαρμό και οι δημοσιογράφοι συμπάσχουν με το «δράμα» που βιώνει, διαμαρτυρόμενοι για την εγκληματικότητα και την ανομία στο κέντρο της Αθήνας.
Κανάλια και ιστοσελίδες αναπαρήγαγαν όλα τα τρομολαγνικά στερεότυπα που προβάλλουν εδώ και πολλά χρόνια. Ναρκωτικά, μαχαίρια, ληστεία, χάος, όλα στον… αέρα μέσα από μονταρισμένα πλάνα και στοχευμένα καρέ.
Υπάρχει όμως και κάποιος που δεν πρόλαβε να δώσει τη δική του εκδοχή. Αυτός είναι ο ίδιος ο Ζακ.
Ο Ζακ δεν πρόλαβε να μας εξηγήσει τι συνέβη την Παρασκευή στην Ομόνοια, γιατί λιντσαρίστηκε μονάχος και αβοήθητος στο κέντρο της πρωτεύουσας.
Μια συνέντευξη
Ετυχε να τον γνωρίσω πριν από μερικά χρόνια. Κάναμε μια συνέντευξη με αφορμή τη «Ζωντανή Βιβλιοθήκη», ένα πρότζεκτ κατά της στοχοποίησης και του αποκλεισμού κοινωνικών ομάδων.
Ενα νέο παιδί με χαμόγελο και πάθος για τη ζωή τότε. Πάθος για τους αγώνες που έδινε για τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα και τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Μου μίλησε για τις επιθέσεις που είχε δεχτεί, για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ένας οροθετικός, για την άγνοια των συνανθρώπων του και τον ρατσισμό που είχε βιώσει.
Οι δρόμοι μας δεν διασταυρώθηκαν ξανά. Δεν γνωρίζω πολλά για τη μετέπειτα πορεία της ζωής του. Αραιά και πού μάθαινα για κάποιες από τις παρεμβάσεις και τις ομιλίες του, αλλά μέχρι εκεί.
Και σ’ εμάς λοιπόν τι μένει; Αγριότητα, μίσος, κτηνωδία. Λιντσάρισμα στο κέντρο της Αθήνας εν έτει 2018;
Μπράβο μας «νοικοκυραίοι», μπορούμε πλέον να κοιμόμαστε ήσυχοι.
