Συζήτηση για μια προδομένη επανάσταση με ομιλητή τον Συρο-ελβετό Ζοζέφ Ντάχερ

Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει η σημερινή ομιλία -στις επτά το απόγευμα στην ΑΣΟΕΕ- του νεαρού Συρο-ελβετού ακτιβιστή, πανεπιστημιακού ερευνητή και συγγραφέα Ζοζέφ Ντάχερ, με θέμα «Επανάσταση και Αντεπανάσταση στη Συρία».

Ο Ντάχερ, που δηλώνει διεθνιστής μαρξιστής, είναι γνωστός για την πυκνή και μαχητική, αλλά πάντα εμπεριστατωμένη αρθρογραφία του, πρωτίστως στην ιστοσελίδα του Syria Freedom Forever (μια εξαιρετική πηγή ανάλυσης και ριζοσπαστικά αριστερής αντιπληροφόρησης για το συριακό «παζλ), αλλά και για τα βιβλία του -το τελευταίο του είναι το «Χεζμπολάχ: Η Πολιτική Οικονομία του Κόμματος του Θεού», που κυκλοφόρησε στα αγγλικά το 2016.

Αρκετά κείμενά του έχουν μεταφραστεί και στα ελληνικά, στην κινηματική ιστοσελίδα elalibertad.gr.

Ο Ζοζέφ Ντάχερ είναι «τυχερός»: μεγάλωσε κυρίως στη Γενεύη, όπου ζει και εργάζεται και σήμερα, σπούδασε στο Λονδίνο, κι έτσι δεν έζησε από κοντά τον τυφώνα της θηριωδίας που σαρώνει την πατρίδα του εδώ και επτά χρόνια.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως δεν βίωσε την τραγωδία. Οπως εξηγεί σε παλαιότερη συνέντευξή του, «η σχέση μου με τη Συρία είναι ο πατέρας μου, η οικογένειά μου, οι φίλοι και τα πολυάριθμα ταξίδια μου στην περιοχή. Οι δεσμοί μου με τη Συρία είναι κάτι περισσότερο από “δεσμούς αίματος”. Είναι δεσμοί πολιτικοί, συναισθηματικοί, οικογενειακοί, με την κοινωνία κ.λπ., όλα μαζί. Συνήθιζα να πηγαίνω πολύ συχνά πίσω στη Συρία. Ο πατέρας μου ζούσε εκεί πριν φύγει από τη ζωή… Ηρθε να ζήσει μαζί μου, όταν ξεκίνησε η στρατιωτική σύγκρουση στο Χαλέπι, το καλοκαίρι του 2012».

Τελικά, ο πατέρας του πέθανε πρόσφυγας στην Ελβετία, το 2013, ενώ αρκετοί ακόμη συγγενείς, φίλοι και γνωστοί του είτε σκοτώθηκαν είτε αναγκάστηκαν να εκπατριστούν.

Οπως και αμέτρητοι άλλοι Σύροι αριστεροί, ο Ντάχερ στήριξε από την πρώτη στιγμή τη «Συριακή Ανοιξη» του 2011, ενάντια στην κληρονομική μπααθική δικτατορία του γιου Ασαντ, ελπίζοντας πως θα άνοιγε τον δρόμο για την οικοδόμηση μιας κοσμικής και σοσιαλιστικής Συρίας.

Σύντομα, όμως, διαπίστωσε τη «στρατιωτικοποίηση» της επανάστασης και την όλο και μεγαλύτερη εμπλοκή των ξένων δυνάμεων, μέσα από τη χρηματοδότηση και εξοπλισμό ακραίων τζιχαντιστικών οργανώσεων από τη μια μεριά, εκείνη των δυτικών δυνάμεων και των σκοταδιστικών αραβικών μοναρχιών του Κόλπου, και την έμπρακτη υποστήριξη του καθεστώτος Ασαντ από την αταίριαστη συμμαχία Ρωσίας, Ιράν και Χεζμπολάχ, από την άλλη.

«Οι λαϊκές μάζες που βγήκαν στον δρόμο διεκδικώντας ελευθερία, δημοκρατία και αξιοπρέπεια, παρά την άγρια καταστολή με την οποία βρέθηκαν αντιμέτωπες από την πρώτη στιγμή, συγκρότησαν τις δικές τους μορφές δημοκρατικής αυτοοργάνωσης, μέσα απ’ τις οποίες εκφράστηκαν οι φωνές όλων των καταπιεσμένων: των γυναικών, των εθνικών και των θρησκευτικών μειονοτήτων. Αντέταξαν τις αρχές της επανάστασής τους, τόσο απέναντι στο δικτατορικό καθεστώς του Ασαντ όσο και απέναντι στον τζιχαντιστικό σκοταδισμό, αλλά ηττήθηκαν και συνεχίζουν να ηττούνται, να δολοφονούνται και να πεθαίνουν απ’ την πείνα, να φυλακίζονται και να αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, τις πόλεις τους και τη χώρα τους για να γλιτώσουν. Είδαν τη χώρα τους να μετατρέπεται σε ερείπια απ’ τους βομβαρδισμούς του καθεστώτος, πάνω απ’ τα οποία διεξάγεται ένας συνεχής ανταγωνισμός μεταξύ των μεγάλων ιμπεριαλιστικών και περιφερειακών δυνάμεων, ο οποίος καμιά σχέση δεν έχει με τα συμφέροντα του επαναστατημένου συριακού λαού», γράφει χαρακτηριστικά το «προσκλητήριο» της σημερινής εκδήλωσης.

Σήμερα, Απρίλη του 2018, ο δικτάτορας Ασαντ κυριαρχεί και πάλι στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας και απειλεί με σφαγή τον πληθυσμό στις λιγοστές περιοχές που ελέγχονται ακόμα από την αντιπολίτευση.

Το «Ισλαμικό κράτος» έχει ουσιαστικά νικηθεί, αλλά επανέρχεται στη μάχη «από το παράθυρο» μέσω της τουρκικής εισβολής, που απειλεί με συντριβή τη δημοκρατία της Ροζάβα και το κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα που αναπτύχθηκε μέσα από την Επανάσταση του 2011.

Και όλα δείχνουν ότι βρισκόμαστε ακόμα πολύ μακριά από το τέλος του πολέμου…