Μία ώρα μπροστά γυρίζουν οι δείκτες των ρολογιών τα ξημερώματα της Κυριακής 25 Μαρτίου (στις 03:00 η ώρα θα δείχνει 04:00).
Η ώρα αλλάζει πάντα την τελευταία Κυριακή του Μαρτίου και την τελευταία Κυριακή του Οκτωβρίου (μία ώρα πίσω).
Το βασικό πλεονέκτημα της χρήσης του μέτρου είναι η εξοικονόμηση ενέργειας. Συνολικά κατά τους επτά μήνες της θερινής ώρας εξοικονομούνται 210 ώρες ηλεκτρικής ενέργειας εκμεταλλευόμενοι τον Ήλιο.
Στην Ελλάδα η θερινή ώρα εφαρμόστηκε για πρώτη φορά, δοκιμαστικά, το 1932 και συγκεκριμένα από τις 6 Ιουλίου μέχρι την 1η Σεπτεμβρίου όπου τα ρολόγια είχαν τεθεί μία ώρα μπροστά. Η ιδέα όμως εγκαταλείφθηκε γρήγορα.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, και συγκεκριμένα μόλις δύο χρόνια μετά την ενεργειακή κρίση που ξέσπασε στην Ευρώπη το 1973, αποφασίστηκε η υιοθέτηση του μέτρου της θερινής ώρας από μεγάλο μέρος των κρατών της Ευρώπης. Στην Ελλάδα εφαρμόστηκε από το 1975.
Η αλλαγή ώρας δεν εφαρμόζεται απ’ όλες τις χώρες. Για παράδειγμα, η Ισλανδία δεν έχει υιοθετήσει το μέτρο καθώς λόγω του υψηλού γεωγραφικού πλάτους, η ανατολή και η δύση του ήλιου αλλάζουν κατά πολλές ώρες στη διάρκεια του έτους και η επίδραση της αλλαγής του ρολογιού κατά μία ώρα θα ήταν σχετικά μικρή.
Στη Ρωσία από το 2011 με προεδρικό διάταγμα έχει καθιερώσει τη θερινή Ώρα Μόσχας (+4 UTC) καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου, ενώ η Τουρκία τον Σεπτέμβριο 2016 αποφάσισε τη μόνιμη εφαρμογή της θερινής ώρας καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους.
