Απέτυχαν να μας σώσουν από τον… διάβολο καμιά πενηνταριά ορθόδοξοι φονταμελιστές και οι ακροδεξιοί συνοδοιπόροι τους με τα κράνη και τα παλούκια στα χέρια. Δηλαδή, χθες βράδυ, στη Θεσσαλονίκη, είχαμε ακροδεξιά «φασαρία», τη δημιουργία ενός «γεγονότος» για τις κάμερες των καναλιών.
Εξω από το θέατρο «Αριστοτέλειον» τα έβαλαν με τον σατανά ψέλνοντας το «Τη Υπερμάχω» ανάκατα με βρισιές που θα έκαναν φυσιολογικά το χριστεπώνυμο πλήρωμα να κοκκινίσει.
Οι αστυνομικές δυνάμεις επέδειξαν αβρότητα που δεν δείχνουν σε άλλες περιπτώσεις. Οι «διαμαρτυρόμενοι» είχαν ανταποκριθεί σε κάλεσμα του γνωστού από αντισημιτικές ενέργειες, κάποιου που παρουσιάζεται ως Κλεομένης -παπάς; καλόγερος; απλός ρασοφόρος; άγνωστο- και μια σελίδα του facebook που παρουσιάζεται ως σελίδα της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου.
Ηταν ενοχλημένοι από την παράσταση «Η ώρα του Διαβόλου», η οποία βασίζεται στο έργο του Φερνάντο Πεσόα που έχει ανεβεί σε ολόκληρη την Ελλάδα.
Στη Θεσσαλονίκη μάλιστα είχε παρουσιαστεί και πάλι πριν από δύο χρόνια, αλλά τότε μάλλον κανείς δεν είχε ενημερώσει τους ζηλωτές για τη θεατρική παρουσία του Εξαποδώ…
Ο Γιάννης Δημάκας, υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων του θεάτρου, μας είπε ότι «δεχτήκαμε κάποια τηλεφωνήματα διαμαρτυρίας, εν πολλοίς υβριστικά, αλλά μέχρι εκεί. Οι παραστάσεις θα γίνουν κανονικά».
Ο ηθοποιός Γιώργος Χρανιώτης που εμφανίζεται ως διάβολος -η Ευγενία Σαμαρά στον ρόλο της Μαρίας- δήλωσε στην «Εφ.Συν.» πριν από την παράσταση πως «την επόμενη φορά που κάποια ομάδα ανθρώπων θα πάθει ένα “θετικό παραλήρημα”, πριν αποκαλέσει κάποιους ανθρώπους “σατανιασμένους” -ωραία λέξη, πάντως, που την έμαθα τώρα με αφορμή το επεισόδιο- να τους φωτίσει να το κάνουν έξυπνα.
Δεν είναι καλή αφορμή να κατηγορείς για σατανισμό τον Πεσόα, έναν από τους μεγαλύτερους συγγραφείς του 20ού αιώνα, θα έπρεπε να κάνουν καλύτερη έρευνα. Είναι τέτοια η φήμη του συγγραφέα και η αποχή του από “σατανισμούς”, που καταντά αστείο. Εχω μια ευχάριστη ανησυχία, γιατί δεν έχω ζήσει κάτι ανάλογο, θέλω να το δω και να το μελετήσω από κοντά. Θα είναι αναίμακτη, ανώδυνη και γραφική στιγμή της νεοελληνικής πραγματικότητας».
Αν το καλοσκεφτεί κανείς, οι διαμαρτυρόμενοι θα μπορούσαν να ενταχθούν και στην παράσταση, με το συμπάθιο και… ήμαρτον.
