Τι κι αν σύμφωνα με τον νόμο η ανυποταξία αντιρρησιών συνείδησης πριν από το 1998 μπαίνει στο αρχείο; Τι κι αν το 1998 η αίτησή του για εναλλακτική υπηρεσία είχε απορριφθεί; Τι κι αν είναι από τους πρωτοπόρους του κινήματος των αντιρρησιών συνείδησης στην Ελλάδα κι έχουν περάσει 27 ολόκληρα χρόνια από τότε που κηρύχτηκε ανυπότακτος;
Τα ερωτήματα είναι προφανώς ρητορικού χαρακτήρα, αφού ο 53χρονος σήμερα Παναγιώτης Μακρής παραπέμπεται σε δίκη στο Τριμελές Στρατοδικείο Θεσσαλονίκης, την 1η Ιουνίου, κατηγορούμενος για ανυποταξία από το… 1990.
Μία δίωξη που η Διεθνής Αμνηστία όχι απλώς χαρακτηρίζει πρωτοφανή, αλλά θεωρεί ότι μας εκθέτει και διεθνώς, ζητώντας να σταματήσει αμέσως.
«Η παραπομπή του Μακρή σε στρατοδικείο από τον εισαγγελέα αποτελεί παραβίαση του δικαιώματος στην ελευθερία σκέψης, συνείδησης και θρησκείας (άρθρο 18 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα) και αυτού σε δίκαιη δίκη (άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου) και γίνεται παρά τις εγγυήσεις της ελληνικής νομοθεσίας που ορίζει ότι οι υποθέσεις ανυποταξίας των αντιρρησιών συνείδησης προ του 1998 τίθενται στο αρχείο (άρθρο 12, παράγραφος 8 του Νόμου 4361/2016)», παρατηρεί η οργάνωση και καλεί «για ακόμη μία φόρα τις ελληνικές αρχές να εναρμονίσουν άμεσα την ελληνική νομοθεσία με το διεθνές δίκαιο ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τα διεθνή και ευρωπαϊκά πρότυπα όσον αφορά τους αντιρρησίες συνείδησης».
Παράλληλα εκφράζει τη βαθιά ανησυχία της για τις συνεχιζόμενες διώξεις των αντιρρησιών και καλεί την κυβέρνηση να αφήσει τις εξαγγελίες και να προβεί σε μια σειρά μεταρρυθμίσεων ώστε ανάμεσα σε άλλα:
■ Να πάψει η διάρκεια της εναλλακτικής υπηρεσίας να έχει τιμωρητικό χαρακτήρα και να συνιστά διάκριση, αφού σήμερα αντί για τους 9 μήνες που είναι η στρατιωτική θητεία στον Στρατό Ξηράς για τους υπόχρεους πλήρους θητείας, η εναλλακτική υπηρεσία είναι 15 μήνες.
■ Να σταματήσουν οι επανειλημμένες διώξεις των αντιρρησιών συνείδησης και οι δίκες τους από στρατοδικεία και μάλιστα ερήμην, χωρίς εκείνοι να έχουν λάβει γνώση.
■ Να ακυρωθούν όλες οι ποινές φυλάκισης και τα πρόστιμα που έχουν επιβληθεί μέχρι σήμερα, κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου, σε αντιρρησίες συνείδησης, συμπεριλαμβανομένων των λεγόμενων ολικών αρνητών στράτευσης, και να σταματήσουν όλες οι εκκρεμείς διώξεις.
■ Να τεθεί η εξέταση των αιτήσεων για αναγνώριση της αντίρρησης συνείδησης υπό τον πλήρη έλεγχο πολιτικών αρχών.
