«To παιδί είναι πιο ήρεμο και επιτέλους γελάει»

Ποια είναι η ιστορία της μητέρας που διοργάνωσε τη συνάντηση και έστησε την ιστοσελίδα «Αυτισμός και κανναβιδιόλη» η οποία μέσα σε λίγο διάστημα έγινε ένα φόρουμ με περισσότερες από 300 συμμετοχές γονέων οι οποίοι μοιράζονται τις κοινές τους εμπειρίες; Η Κατερίνα Δημοχρόνη εξομολογείται την εμπειρία της στην «Εφ.Συν.»:

«Ξεκίνησα πριν από 2,5 χρόνια να το ψάχνω, όταν η νύφη μου, που δεν τα κατάφερε τελικά, είχε καρκίνο. Από τότε περνούσαν διάφορες έρευνες από τα μάτια μου για την επιληψία και διάφορες ασθένειες στις οποίες μπορεί να βοηθήσει το φυτό.

Αυτό που με ταρακούνησε ήταν όταν μου είπε ο γιατρός ότι διαγνώστηκε μια κακοήθεια και σε μένα και προβληματίστηκα τι θα κάνω με το παιδί μου που στα 14 είχε 85% αναπηρία. Και λέω στον άντρα μου ότι η Μαρία θα ξεκινήσει την κανναβιδιόλη κι εκείνος ήταν πολύ αρνητικός επειδή υπάρχει το ταμπού… κι εγώ δεν το κρύβω ότι φοβόμουν κι έλεγα τι θα δώσω στο παιδί μου…».

Πώς το αποφάσισε;

«Οταν μίλησα με ένα παιδί που έχει ένα σπάνιο σύνδρομο με επιληψίες και του χορηγούσε η μαμά του κανναβιδιόλη και μπορούσε να μιλήσει και τη ρώτησα τι ένιωθε, αν ζαλίζεται… Και μου λέει “τίποτα από αυτά, νιώθω πιο ήρεμη, συγκεντρωμένη και χαρούμενη, δεν θυμώνω πια με τους γονείς μου και σας παρακαλώ, κ. Κατερίνα, δώστε το στη Μαρία να γίνει καλά”.

Η κόρη μας είναι χωρίς λόγο και προσπαθούμε τόσα χρόνια να ηχολαλήσει και δεν μπορεί, θυμώνει… το παιδί πιεζόταν απίστευτα. Και όταν ανακοίνωσα την απόφασή μου στη νευρολόγο που την παρακολουθεί, μου είπε ότι “τώρα γύρισα από ένα συνέδριο, όντως μπορεί να βοηθήσει, αλλά εγώ δεν μπορώ να σε βοηθήσω” και της λέω πως θα τα μάθουμε μαζί, ποιο σκεύασμα και σε ποιες ποσότητες. Εχω επαφή με ανθρώπους που ήδη το χρησιμοποιούν…

Τη δεύτερη μέρα που της το έδωσα και πήγε το παιδί μου για θεραπεία όπου της βάζουν μουσική επειδή της αρέσει, όταν τη ρώτησαν τι να βάλουμε, απάντησε “Παντελίδη”… Την επομένη, έβγαλε το τυρί από το ψυγείο και είπε “θέλω τυράκι”, το είπε κανονικά, είναι απίστευτο…

Εχουμε δρόμο βέβαια μπροστά μας, δεν κάνουμε ακόμη διάλογο, αλλά έχουμε βλεμματική επαφή, είναι πιο ήρεμη, επιτέλους γελάει… την καταλαβαίνουμε. Αυτό που ζω είναι απίστευτο, δεν μπορώ να το περιγράψω, μόνο όποιος το περνάει μπορεί να με καταλάβει… και είναι κρίμα να υπάρχει κάτι τέτοιο για αυτά τα παιδιά και να μην το ξέρει ο κόσμος. Ετσι ξεκίνησα να κάνω αυτή τη συνάντηση…».

Οσο για την ομάδα στο facebook; «Μοιραζόμαστε τις εμπειρίες μας, βλέπουμε τις διαφορές και κάνουμε πανηγύρι λες και είναι το δικό μας παιδί… Είναι απίστευτο αυτό που ζούμε, γι’ αυτό και θέλουμε να το μάθει ο κόσμος, οι γιατροί ώστε να το προτείνουν…». Τέλος, αισιοδοξεί ότι η κυβέρνηση κινείται προς τη θετική κατεύθυνση με το σχετικό νομοσχέδιο του υπουργείου Υγείας και ότι «θα τα καταφέρουμε»…