Τελευταία φορά που μιλήσαμε ήταν τον Ιούνιο. Ετοίμαζε μια ανάβαση στον Ολυμπο σε συνεργασία με μέλη ορειβατικών συλλόγων και την Τράπεζα Εθελοντών Δοτών Μυελού των Οστών «Οραμα Ελπίδας».
Στόχος ήταν να περάσουν ένα μήνυμα ζωής και αλληλοβοήθειας προς τους ανθρώπους που έχουν την ανάγκη μεταμόσχευσης μυελού των οστών.
«Είναι καλή προσπάθεια, γράψτε κάτι να το στηρίξουμε», μου είχε πει στο τηλέφωνο.
Ο Κώστας Τσιβελέκας, ένας από τους κατακτητές του Εβερεστ, δεν βρίσκεται πια ανάμεσά μας.
Τα ξημερώματα της Τρίτης, ο καρκίνος τον νίκησε σ’ ένα κρεβάτι του νοσοκομείου «Αγιος Σάββας» όπου νοσηλευόταν το τελευταίο διάστημα.
Η ασθένεια τον ταλαιπωρούσε τον τελευταίο χρόνο, ωστόσο ο ίδιος, παρά τα 67 του χρόνια, μόλις το περασμένο καλοκαίρι αψήφησε τα πάντα και ανέβηκε στον Ολυμπο για χάρη των παιδιών που πάσχουν από καρκίνο.
Συναντηθήκαμε για πρώτη φορά το 2005, στον Πειραιά, στην πλατεία Κοραή.
Λίγους μήνες νωρίτερα είχε καταφέρει να γίνει ένας από τους πρώτους Ελληνες που πάτησαν την κορυφή του Εβερεστ.
Κάναμε μια συνέντευξη για λογαριασμό ενός περιοδικού τότε, στην οποία το πρόσωπό του έγινε εξώφυλλο.
Μια φωτογραφία τραβηγμένη στη στέγη του κόσμου, με το χιόνι να φτιάχνει κρυστάλλους στο αξύριστο πρόσωπό του, ένα πρόσωπο κατακόκκινο και καταπονημένο απ’ τις χαμηλές θερμοκρασίες και την προσπάθεια.
«Πώς το κάνεις αυτό;» τον είχα ρωτήσει εντυπωσιασμένος.
«Γίνεται», είχε απαντήσει χαμογελώντας, και με τη σεμνότητα που τον χαρακτήριζε. Μάλλον αυτό του το χαρακτηριστικό τον βοήθησε στον μέγιστο βαθμό, αφού, όπως λένε και όσοι συμμετείχαν σε αποστολές μαζί του, «σεβόταν το κάθε βουνό» και «με αυτόν αρχηγό, αισθανόσουν πάντα ασφαλής».
Κάπως έτσι έφτασε στο σημείο να διοργανώσει 37 αποστολές (13 εκ των οποίων στα Ιμαλάια) και να υψώσει την ελληνική σημαία στην κορυφή του κόσμου.
«Είναι τρέλα το βουνό. Είναι έρωτας διαρκής», έλεγε πάντα με νόημα.
Σε μια συνέντευξή του σε ένα φυσιολατρικό περιοδικό είχε πει:
«Πάντα έκανα ορειβασία, γεννήθηκα σε βουνό. Εγώ είμαι κατεξοχήν ζώο του βουνού και άνθρωπος των μειονοτήτων. Υπό την έννοια ότι μικρός έζησα στα βουνά και από πολύ νωρίς δέχτηκα την εχθρότητα των ανθρώπων της πεδιάδας και, τέλος πάντων, όσων δεν κατανοούσαν τις «παράδοξες» ιδέες και τη γλώσσα του βουνού. Εκτοτε, σχεδόν αποσύρθηκα στα βουνά αναζητώντας την ουτοπία, το όνειρο».
Ο θάνατος
Σε ερώτηση για το αν φοβάται τον θάνατο, είχε απαντήσει:
«Εχω φτάσει πολύ κοντά στον θάνατο τόσες φορές και θα ‘ταν ακατανόητο να μη θεωρώ τουλάχιστον φυσικό το ενδεχόμενό του. Νομίζω πως ο θάνατος σαν φαινόμενο δεν έχει κανένα ενδιαφέρον. Είναι κάτι που δεν μπορούμε να ελέγξουμε και ως εκ τούτου δεν έχει κανένα νόημα».
Ο Κώστας Τσιβελέκας ήταν ο πιο έμπειρος Ελληνας ορειβάτης και επίτιμος πρόεδρος του Αθηναϊκού Ορειβατικού Συλλόγου.
Το 1971 άρχισε την ορειβασία στα ελληνικά βουνά. Το 1978 έκανε την πρώτη του ανάβαση στο εξωτερικό και συγκεκριμένα στα Πυρηναία.
Εκτοτε ακολούθησαν αποστολές στα ψηλότερα βουνά του κόσμου (Κιλιμάντζαρο, Αραράτ, Φουτζιγιάμα, Μπρόουντ Πικ, Ποποκατεπέτλ, Λενάνα, Χουασκαράν).
Η Φθιώτιδα στην οποία γεννήθηκε και μεγάλωσε, ο Πειραιάς όπου ζούσε και η Ελλάδα αποχαιρετούν έναν πραγματικό αγωνιστή της ζωής, έναν αμετανόητο φυσιολάτρη κι έναν πραγματικά γλυκό άνθρωπο.
Η πολιτική κηδεία του έγινε την Τετάρτη και η σορός του θα αποτεφρωθεί στη Βουλγαρία.
Η στάχτη του, σύμφωνα με δική του επιθυμία, θα σκορπιστεί στα Βαρδούσια όρη -στο χωριό του, την Ανατολή Φθιώτιδας-, αλλά και στον Ολυμπο.
