Η ελληνική εκπαίδευση χρειάζεται αποκέντρωση

Περισσότερο συγκεντρωτικό σε σχέση με τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά εμφανίζεται το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, με δεδομένο το γεγονός ότι οι αποφάσεις για τη λειτουργία των σχολείων (από την επιλογή μεθόδων διδασκαλίας ή βιβλίων έως τις οικονομικές αποφάσεις και τη διάθεση πόρων) λαμβάνονται κεντρικά, σε αντίθεση με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, όπου οι αρμοδιότητες εμφανίζονται μοιρασμένες ανάμεσα στην κεντρική διοίκηση και την ίδια τη σχολική μονάδα.

Το συμπέρασμα προκύπτει από έρευνα που διεξήχθη στο πλαίσιο της Ε.Ε. ύστερα από τρία χρόνια καταγραφής των συστημάτων εκπαίδευσης.

Στην ίδια έρευνα, στην οποία από ελληνικής πλευράς συμμετείχαν το Ιδρυμα Τεχνολογίας και Ερευνας (ΙΤΕ) και το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΙΕΠ), παρατηρείται ότι η αυτονομία των σχολείων δεν συνδέεται πάντα με τους ίδιους τομείς λειτουργίας και ούτε εξασφαλίζει πάντα θετικό αποτέλεσμα.

Είναι ενδεικτικό ότι η Ελλάδα σε διαφορετικά επίπεδα λειτουργίας συναντά διαφορετικές ομάδες ευρωπαϊκών χωρών.

Γεγονός που αναδεικνύει, αν μη τι άλλο, τη διαφορετικότητα στην Ευρώπη ως προς το κοινωνικό και οικονομικό προφίλ, αλλά και την πολιτισμική παράδοση.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο τρόπος λήψης αποφάσεων για το οικονομικό πρόγραμμα και τη διάθεση πόρων.

Εκτός από την Ελλάδα, στην ίδια ομάδα (κεντρικά ή αυτοδιοικητικά) ανήκουν Γαλλία, Γερμανία, Αυστρία, Ιταλία, Ιρλανδία.

Στη γενική κατηγοριοποίηση η Ελλάδα και το Λουξεμβούργο εμφανίζονται στην ομάδα των πιο συγκεντρωτικών συστημάτων.

Αντιθέτως, μεγαλύτερη αυτονομία καταγράφεται σε Αγγλία, Ολλανδία, Εσθονία, Σκοτία, Βέλγιο, Φινλανδία, Τσεχία, Ουγγαρία και Σλοβακία.

Ακολουθούν η Δανία, η Σουηδία, η Σλοβενία και η Πολωνία, όπου πάντως το αναλυτικό πρόγραμμα μαθημάτων και οι ώρες διδασκαλίας αποφασίζονται κεντρικά.