«Ανοιχτό Σχολείο» με αλλαγές στον τρόπο εισαγωγής στα ΑΕΙ

Μέσα στο πρώτο εξάμηνο του τρέχοντος έτους, σύμφωνα με τον σχεδιασμό του, ο υπουργός Παιδείας Κυριάκος Πιερρακάκης θα παρουσιάσει το τρίτο κατά σειρά νομοσχέδιο που ετοιμάζει (μετά τους νόμους για την Επαγγελματική Εκπαίδευση και τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια), το οποίο θα έχει να κάνει με αυτό που αποκαλεί «Ανοιχτό Σχολείο» και θα αφορά τη σχολική εκπαίδευση, τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς.

Σύμφωνα με πληροφορίες της efsyn.gr, έχει κληθεί ο ΟΟΣΑ να καταθέσει προτάσεις για τις αλλαγές που πρέπει να γίνουν στα σχολεία, με αφορμή τα αποτελέσματα της PISA 2022, στην οποία συμμετείχε και η Ελλάδα και προέκυψε, για ακόμα μια χρονιά, «πανωλεθρία» των Ελλήνων μαθητών.

«Είμαστε σε επαφή με τον ΟΟΣΑ και θα γίνει μια εξειδικευμένη μελέτη, αυτό που θα λέγαμε “reverse engineering” (σ.σ. αντίστροφη μηχανική), ώστε να δούμε, με δεδομένες τις παρατηρήσεις που έχουμε, ποιες μεταρρυθμίσεις προτείνει ο ίδιος ο ΟΟΣΑ να γίνουν, ποιες αλλαγές χρειάζονται και τι λείπει από όσες έχουν γίνει μέχρι τώρα, ώστε να συνεχίσουμε με αυτό που αποκαλούμε “Ανοιχτό Σχολείο”. Πρόκειται για μια πολύ μεγάλη μεταρρύθμιση», ανέφερε ο υπουργός.

Τα «πυρομαχικά» του υπουργείου Παιδείας

Το βασικό μέτρο που περιλαμβάνει το νέο νομοσχέδιο και για το οποίο η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας θεωρεί ότι αυτός είναι ο κατάλληλος καιρός για να προχωρήσει στην υλοποίησή του αφορά αλλαγές στην εισαγωγή των υποψηφίων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Σε γενικές γραμμές, οι αλλαγές περιγράφονται ως εξής: Καθιερώνεται Απολυτήριο Λυκείου (με ονομασία Εθνικό ή Ακαδημαϊκό), το οποίο θα αποκτάται με την επιτυχή ολοκλήρωση του Λυκείου. Για τον προσδιορισμό του βαθμού του Απολυτηρίου θα συνυπολογίζονται οι βαθμοί και των 3 τάξεων του Λυκείου, με ειδικό συντελεστή ανά τάξη. Επίσης, καθιερώνονται οι γραπτές προαγωγικές εξετάσεις από τάξη σε τάξη για όλο το Λύκειο, με επιλογή των θεμάτων μέσα από την Τράπεζα Θεμάτων, διαβαθμισμένης δυσκολίας.

Ο σχεδιασμός επιμένει σε μια μονοκαλλιέργεια: σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του Λυκείου οι μαθητές να διαγωνίζονται σε εξετάσεις τύπου πανελλαδικών και όποιος καταφέρει και «επιζήσει σχολικά» μετά το τέλος του Λυκείου, να δίνει πανελλήνιες εξετάσεις για την εισαγωγή του στην ανώτατη εκπαίδευση. Είναι φανερό ότι η κεντρική γραμμή πλεύσης του υπουργείου Παιδείας είναι η έμφαση στις εξεταστικές δοκιμασίες, που αφενός οδηγούν σε ένα «ξεκαθάρισμα» του μαθητικού πληθυσμού και αφετέρου απλώνουν τη «σκιά τους» στην ημερήσια διάταξη της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Ωστόσο, παράλληλα, οι επιτελείς του υπουργείου Παιδείας έχουν ήδη προετοιμάσει, μαζί με το νομοσχέδιο, και το επικοινωνιακό του σερβίρισμα. Στο πλαίσιο αυτό είναι έτοιμοι, εν όψει των ευρωεκλογών, να μιλήσουν για απελευθέρωση από τα δεσμά των Πανελλαδικών!

Μαζί με το νέο σύστημα πρόσβασης στα Πανεπιστήμια (που θα είναι μια εξεταστική Λερναία Υδρα), μαζί με την ελεύθερη επιλογή σχολείου (που με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί σε κατηγοριοποίηση και κλείσιμο σχολείων), την αυστηροποίηση των ποινών των μαθητών και την ειδική διάταξη για την ποινική ευθύνη των γονέων για τους μαθητές που κάνουν κατάληψη σχολείου, το νοίκιασμα των σχολικών χώρων σε ιδιώτες, την αλλαγή του τρόπου αποτύπωσης των κενών στα σχολεία και την «αναμόρφωση» της παράλληλης στήριξης (έτσι ώστε να μειωθούν οι προσλήψεις), την υποχρεωτική πιστοποίηση ξένης γλώσσας ως προϋπόθεση για τη λήψη Εθνικού Απολυτηρίου (που θα απογειώσει τα φροντιστήρια), το υπουργείο Παιδείας θα συμπεριλάβει και τις γνωστές «χάντρες για ιθαγενείς», όπως νέες πλατφόρμες, τον Συνήγορο του Εκπαιδευτικού, ψηφιακές «διευκολύνσεις», τη λογοτεχνία που θα διδάσκεται με πλήρη λογοτεχνικά βιβλία (περισσότερη καινοτομία πεθαίνεις) και άλλα ηχηρά παρόμοια που θα αποτελέσουν την πολιτική μάρκετινγκ της προώθησης των αλλαγών, ένα είδος λεκτικών πυροτεχνημάτων που θα καλύπτουν τα «αγκάθια», το ανέξοδο εν πολλοίς τίμημα που πρέπει να πληρώσει για να αποσπάσει τη συναίνεση της κοινής γνώμης.

Για να εγκλωβιστούν στην αφηρημένη ρητορική του υπουργικού λόγου, της «ψηφιακής εποχής», της «αλγοριθμικής σκέψης» και άλλων ηχηρών παρόμοιων, όσο περισσότεροι εκπαιδευτικοί και εκπαιδευόμενοι και κυρίως για να διαμορφωθεί μια κοινή γνώμη σύμμαχος στα σχέδια της κυρίαρχης εκπαιδευτικής πολιτικής.