Υπάρχουν αποφάσεις του Ελεγκτικού Συνεδρίου με τις οποίες παλιότερες επιχορηγήσεις των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. κρίνονται παράνομες και οι παραλήπτες των σχετικών κονδυλίων καλούνται να τα επιστρέψουν
Το ξεφύλλισμα της Εφημερίδoς της Κυβερνήσεως δεν αποτελεί βέβαια το πιο διασκεδαστικό ανάγνωσμα, κάποιες φορές μπορεί ωστόσο να αποκαλύψει πτυχές της κυβερνητικής λειτουργίας και αντιθέσεις στο επίπεδο της πολιτικής εξουσίας που δύσκολα γίνονται αλλιώς αντιληπτές. Μια τέτοια περίπτωση, οι ακριβείς διαστάσεις της οποίας παραμένουν αδιευκρίνιστες, προκύπτει από μια σκανδαλώδη πρόσφατη διάταξη και τη σιωπηρή (αλλά τεχνικά προβληματική) ανάκλησή της.
Στις 7 Ιουλίου, σ’ έναν νόμο που αφορούσε την προσαρμογή της ελληνικής νομοθεσίας σε διάφορες άσχετες οδηγίες της Ε.Ε. (Ν. 4403, ΦΕΚ 2016/Α/125), ενοφθαλμίστηκε, ως άρθρο 42 §1-2, η αντικατάσταση του άρθρου 20 του Ν. 2074/1992 σχετικά με τη διάθεση ενισχύσεων από πιστώσεις της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς και Διά Βίου Μάθησης του ΥΠΕΠΘ.
Αν η §1 του άρθρου περιορίζεται σε κάποιες άκρως επουσιώδεις μικροαλλαγές, φραστικού κυρίως χαρακτήρα, δεν συμβαίνει το ίδιο με τη λακωνική §2 που ακολουθεί: «Αποφάσεις χρηματοδοτήσεων που εκδόθηκαν πριν από τη ρύθμιση της παραγράφου 1 για όμοιες περιπτώσεις θεωρούνται έγκυρες και νόμιμες». Ο νομοθέτης έρχεται, με άλλα λόγια, να προσφέρει εκ των υστέρων μια σκανδαλώδη αμνήστευση σε προβληματικές ή και καταφανώς παράνομες επιχορηγήσεις του παρελθόντος – αλλιώς, μια τέτοια διάταξη δεν θα είχε το παραμικρό νόημα.
Οπως διαπιστώσαμε από τη σχετική έρευνα, υπάρχουν αποφάσεις του Ελεγκτικού Συνεδρίου με τις οποίες παλιότερες επιχορηγήσεις των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. κρίνονται παράνομες και οι παραλήπτες των σχετικών κονδυλίων καλούνται να τα επιστρέψουν. Με την παραπάνω διάταξη όλες αυτές οι παρανομίες αμνηστεύονται και η συνακόλουθη υποχρέωση εξαλείφεται.
Δυο μήνες μετά, στις 6 Σεπτεμβρίου, μια άλλη λακωνική διάταξη, ενοφθαλμισμένη στον Ν. 4415 για την ελληνόγλωσση και διαπολιτισμική εκπαίδευση (ΦΕΚ 2016/Α/159, άρθρο 39), ήρθε να ακυρώσει την προκλητική αυτή αμνήστευση: «Καταργούνται οι ακόλουθες διατάξεις: α) Η παρ. 2 του άρθρου 20 του Ν. 2074 του 1992 (Α’ 128)». Προφανώς, κάποιος από την πολιτική ηγεσία του υπουργείου πήρε είδηση τι ακριβώς είχε συμβεί κι έσπευσε να κλείσει αυτή την κερκόπορτα συνενοχής στα σκάνδαλα του αμαρτωλού δικομματικού παρελθόντος.
Τέλος καλό όλα καλά; Δυστυχώς, όχι και τόσο. Κατά περίεργο τρόπο, ο συντάκτης της νέας διάταξης παραπέμπει στον αρχικό νόμο του 1992 κι όχι στο νέο κείμενο, «όπως αυτό τροποποιήθηκε» με τον νόμο του περασμένου Ιουλίου -διευκρίνιση που γίνεται σαφώς, όχι μόνο κατά πάγια νομοθετική πρακτική, αλλά και σε άλλα, άσχετα σημεία του ίδιου νόμου (π.χ. άρθρο 36). Η προβληματική αυτή διατύπωση επιτρέπει έτσι τον ισχυρισμό πως η αναδρομική «νομιμοποίηση» των παράνομων επιχορηγήσεων του παρελθόντος εξακολουθεί να ισχύει.
Πώς να ερμηνεύσει κανείς αυτές τις περίεργες συμπτώσεις; Να υποθέσουμε πως ο «κοινωνικός ΣΥΡΙΖΑ» (που, σε αντίθεση με το «κόμμα του 4%», έχει βαθύ παρελθόν στη διαχείριση του δημόσιου ταμείου) είναι σε θέση όχι μόνο να υπαγορεύει την αμνήστευση των ανομημάτων του, αλλά και να μπλοκάρει στην πράξη κάθε διορθωτική κίνηση;
